บทที่ 844 ไม้ตาย

“ครืน......”

พื้นดินล้วนสั่นไหว ราวกับมีกองกำลังนับพันวิ่งมุ่งมา

“ปังปังปัง.......”

กลางฟากฟ้ามีดอกบัวหิมะปะทุออกเจ็ดดอก ดอกหนึ่งงดงามแวววับจับตากว่าอีกดอกหนึ่ง

จากการที่ดอกบัวหิมะระเบิดออก กลางนภาก็มีดอกบัวหิมะขนาดมหึมาลอยมาทีละดอกๆ

ไม่.....

นั่นไม่ใช่ดอกบัวหิมะ

แต่เป็นร่มดอกบัว

และเบื้องล่างของร่มดอกบัวก็เป็นหญิงสาวที่งดงามไร้ที่เปรียบผู้หนึ่ง

บรรดาหญิงสาวทั้งหมดสวมชุดสีขาวทั้งตัวแบบเดียวกัน รูปร่างอรชร โค้งเว้ามีเสน่ห์ รัศมีเทพเซียนลอยละล่อง ราวกับเทพนารีแห่งเก้าสวรรค์ลงมาจุติ งดงามจนหาที่เปรียบมิได้

ประกอบกับดวงตาอันทรงเสน่ห์ของพวกนาง ลูกศิษย์จำนวนไม่น้อยมองจนตะลึงไปตามๆกัน

พวกนางมาด้วยร่มดอกบัว ทุกที่ที่ผ่าน ยังไม่เห็นแม้กระทั่งว่าพวกนางลงมืออย่างไร ลูกศิษย์ของรองหัวหน้าเผ่าซือคงทางนี้ก็ล้มลงไปทีละคนๆแล้ว

ในฝูงชนไม่รู้ว่าผู้ใดตะโกนเสียงดังออกมาเสียงหนึ่ง

“อย่ามองที่ดวงตาของพวกนาง นั่นเป็นวิชาเสน่ห์ รีบ ปิดตาลง”

ผู้หญิงที่งดงามขนาดนี้ ผู้ชายทั่วไปจะตัดใจปิดตาลงได้อย่างไร

มีลูกศิษย์บางส่วนที่ปิดตาลงในทันที ทว่าก็ไม่ทันแล้ว แต่ละคนล้วนล้มลงไปอย่างหาสาเหตุไม่ได้ เหมือนตายทั้งเป็น

ลูกศิษย์มากมายตกหลุมพราง สุดยอดผู้อาวุโสตงหลิงและรองผู้อาวุโสซือคงจึงคลุมตาข่ายขนาดมหึมาอันหนึ่ง ตาข่ายขนาดใหญ่เปล่งแสงสว่างจ้าละลานตา บังคับให้เหล่าลูกศิษย์ไม่สามารถลืมตาได้ ทำได้เพียงปิดตาทั้งคู่ของตัวเองไว้ด้วยความเจ็บปวด

“วิชาเสน่ห์ไม่ได้หายไปหลายร้อยปีแล้วหรือ? ทำไมจึงปรากฏขึ้นที่นี่ได้?”

“ไม่รู้สิ ผู้หญิงเหล่านี้มาจากที่ไหน? ดูเหมือนว่าพวกนางจะไม่ใช่คนของเผ่าเทียนเฟิ่น”

“รองหัวหน้าเผ่า แย่แล้วเกิดเรื่องใหญ่แล้ว ผู้หญิงเหล่านี้ทุกคนเชี่ยวชาญการใช้ยาพิษ บรรดาลูกศิษย์มากมายล้วนถูกผงยาพิษของพวกนางทำร้ายเข้าแล้ว”

รองหัวหน้าเผ่าซือคงโกรธจัด เขาโบกมือทันที สั่งให้นักธนูยิงสอยผู้หญิงเหล่านี้ก่อน

ฉึบฉึบฉับ......