ตอนที่ 905
บทที่ 905 ข้าไม่ต้องการให้คนอื่นมาปกป้อง
October 21, 2026
บาดแผลบนร่างกายของกู้ชูหน่วน นางจัดการเองจนสะอาดแล้ว
มองดูบาดแผลจากแส้ที่ทับซ้อนกัน บาดแผลน้ำร้อนลวก และบาดแผลจากแส้ ดาบมีดเก่าที่นับไม่ถ้วน แล้วคำหนึ่งก็แวบเข้ามาในความคิดของนาง
นั่นก็คือ เมื่อก่อนนางเคยถูกทารุณกรรมอยู่ตลอด
คิดถึงว่าที่ผ่านมามีคนทารุณกรรมนางอยู่ตลอด สายตากู้ชูหน่วนฉายแววเยือกเย็นเฉียบคม
สวมเสื้อคลุม แล้วกู้ชูหน่วนก็เดินออกไปจากห้อง
ห่างกันตั้งไกลก็ยังสามารถได้ยินท่านปู่หลินกับหลินซือหย่วนคุยกัน
“อาหย่วน ฉวยโอกาสตอนที่คนตระกูลไป๋หลี่ยังไม่มา เจ้ารีบพาแม่นางคนนั้นหนีไปเถอะ”
“เดิมเราก็จนมาอยู่แล้ว หญ้าน้ำค้างม่วงก็ยากที่จะหาเจอ ที่ผ่านมาเรายังสามารถใช้เงินไปซื้อหญ้าน้ำค้างม่วงมาได้บ้าง แต่ตอนนี้.....เกิดภัยธรรมชาติและโรคระบาดตั๊กแตนติดต่อกันหลายปี ในหมู่บ้านไม่มีพืชผลเก็บเกี่ยว เพื่อหารักษาแม่นางคนนั้น เราใช้จ่ายเงินเก็บทั้งหมดที่มี ยังติดหนี้อีกมากมาย”
“ปีนี้ไม่ว่ายังไงก็ไม่สามารถนำหญ้าน้ำค้างม่วงออกมาได้ คนตระกูลไป๋หลี่ทารุณโหดร้าย หากไม่หนีไป พวกเขาไม่ยอมรามือง่ายๆแน่”
“ไม่ ท่านปู่ จะไปก็ต้องไปด้วยกัน”
“เราต้องเหลือคนคนหนึ่งอยู่เพื่อรั้งพวกเขาไว้ ไม่งั้นไม่นานพวกเขาก็จะตามพวกเจ้าไปทัน ปู่อายุมากแล้ว ไม่นานก็ต้องฝังแล้ว ตายไปก็ไม่เป็นไร แต่พวกเจ้ายังหนุ่ม จะตายง่ายๆไม่ได้”
“ข้าไม่สน จะไปก็ต้องไปด้วยกัน ปู่ก็รู้ตระกูลไป๋หลี่มีอำนาจบาตรใหญ่ มีอำนาจไปทั่วทุกมุมโลก หากพวกเราหนีไป พวกเขาจะต้องไล่ตามแน่ ทั้งสามคนหนีไปพร้อมกันยังจะดีกว่า”
กู้ชูหน่วนไม่เข้าใจความแค้นระหว่างพวกเขากับตระกูลไป๋หลี่ แต่ฟังจากคำพูดของพวกเขาแล้วก็พอรู้ว่า พวกเขากำลังเดือดร้อน ยังเป็นเรื่องใหญ่อีกด้วย
“เจ้าเด็กคนนี้ ทำไมพูดไม่เชื่อฟัง”
หลินซือหย่วนอายุไม่เยอะ นิสัยกลับเด็ดเดี่ยว เขายืนอยู่กับที่ไม่ยอมขยับ ท่าทีนั้นหากท่านปู่หลินไม่ไป เขาก็ยอมตายไม่ยอมไป
ท่านปู่หลินจนใจ จำต้องกระทืบเท้าตกลงไปกับพวกเขา ยังไงก็เพื่ออาการป่วยของแม่นางคนนั้น จนเสียเวลามาหลายวันแล้ว เสียเวลาต่อไปก็จะไม่ทันแล้ว
ชาวบ้านหมู่บ้านหลินไม่น้อย ต่างหนีออกไปจากหมู่บ้าน ไปยังที่ต่างๆเมื่อหลายวันก่อนแล้ว
ในขณะที่ปู่หลานกำลังเตรียมเก็บของ สายตาเฉียบคมของกู้ชูหน่วนหันไปมองด้านนอกหมู่บ้าน
ไม่ช้าเสียงเกือกม้าก็ดังสนั่นขึ้น พร้อมกับเสียงโห่ร้องอาฆาตและโกรธเคือง
“พวกคนชั้นต่ำหมู่บ้านหลินล้วนไสหัวออกมา ครอบครัวหนึ่งเอาหญ้าน้ำค้างม่วงมาสิบดอก หากใครไม่มี พวกเจ้าก็จะเป็นเหมือนอย่างพวกเขา”
“ปัง.....”
คนขี่ม้าโยนหัวคนหลายสิบหัวลงกลางหมู่บ้าน ท่าทีหยิ่งทะนงและครอบงำ
ได้ยินเสียงไป๋หลี่สง คนหมู่บ้านหลินแต่ละคนสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
ทั้งที่พวกเขาไม่อยากออกไป แต่ก็ต้องออกไป ไม่อย่างนั้นหากเข้ามาค้นถึงในบ้าน จะเหลือแต่ความตาย หลายปีมานี้ ชาวบ้านหมู่บ้านหลิน ตายอยู่ในน้ำมือโหดเหี้ยมของตระกูลไป๋หลี่แล้วไม่น้อย
ท่านปู่หลินถอนหายใจราวกับลูกบอลกิ่ว ไม่รู้จะทำยังไง
“ทำไงดี คนตระกูลไป๋หลี่มาแล้ว หมู่บ้านถูกล้อมไว้หมดแล้ว พวกเราหนีไปไม่ได้แล้ว”
“คนเดรัจฉานพวกนั้น หากหลีกเลี่ยงไม่ได้ งั้นก็สู้กับพวกเขาให้ตายกันไปข้างหนึ่ง”
กู้ชูหน่วนก้าวออกมาอย่างเชื่องช้า พร้อมถามขึ้นว่า “พวกเขาเป็นใคร? มาทำอะไร?”
หลินซือหย่วนอยากให้นางไม่ต้องกลัว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาก็จะรับไว้
ถึงแม้สีหน้ากู้ชูหน่วนจะสงบเรียบเฉย ไม่สะทกสะท้าน เผชิญหน้ากับคนชั่วร้ายที่พร้อมจะคุกคามนับสิบ ใบหน้าของนางไม่มีความกลัวเลยสักนิด
ส่วนปู่หลานทั้งสองคนนั้นหวาดกลัวจนตัวสั่น
หลินซือหย่วนกัดฟัน พร้อมพูดขึ้นว่า “แคว้นปิงมีทั้งหมดสี่ตระกูลใหญ่ แบ่งออกเป็นตระกูลเวิน ตระกูลซ่างกวน ตระกูลไป๋หลี่กับตระกูลหนิง หมู่บ้านหลินของเราอยู่ภายใต้การปกครองของตระกูลไป๋หลี่ เขาต้องการให้พวกเราแต่ละครอบครัวเรานำส่งหญ้าน้ำค้างม่วงเดือนละสามดอก หลายปีมานี้ไม่รู้เป็นบ้าอะไร สั่งให้นำส่งเดือนละสิบดอก”
“สามดอกพวกเราก็ไม่มีปัญญา อย่าว่าแต่สิบดอก เมื่อพวกเราไม่มี ก็ทุบตีทำร้าย ก่นด่าพวกเรา ชาวบ้านมากมายตายอยู่ในมือพวกเขา ยังมีอีกหลายครอบครัวที่ถูกบีบบังคับจนต้องขายลูกชายลูกสาว แลกกับหญ้าน้ำค้างม่วงในตำบลให้กับพวกเขา”