บทที่ 913 ให้ยืมไหม

กู้ชูหน่วนเดินออกไปแล้ว

มู่ซินกลับสงสัย

นี่ใช่ลูกสาวของเขาจริงไหม?

เมื่อก่อนลูกสาวของเขาขี้ขลาด อ่อนแอ เขาอยากที่จะให้ลูกสาวของตนเองสูงส่งมีความมั่นใจเหมือนอย่างผู้หญิงคนอื่น

ตอนนี้.....

ลูกสาวของเขาเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ แต่เขากลับรู้สึกผิดปกติตรงไหนสักอย่าง

ไม่ว่าจะดูยังไง นางก็ไม่เหมือนลูกสาวของเขา

หรือว่าตายแล้วฟื้น ลักษณะนิสัยจึงเปลี่ยนไป?

มู่ซินไม่รู้ว่าควรจะโศกเศร้าหรือดีใจ

ภายในห้องโถง

กู้ชูหน่วนก้าวเดินเข้ามา สีหน้าเจ้าบ้านสองเจ้าบ้านสามต่างไม่พอใจ เห็นนางเป็นเหมือนอย่างโรคติดต่อร้ายแรง

ประมุขตระกูลมู่ดีกว่าพวกเขาตั้งเยอะ แต่สีหน้าก็ค่อนข้างหนักอึ้ง

“ว่ามา ตามข้ามาทำไม?”

“บังอาจ อยู่ต่อหน้าประมุขกับพวกเรา ไม่ต้องทำความเคารพแล้วหรือ?”

“ข้ามู่หน่วน ไม่คุกเข่าให้ฟ้าดิน อย่างมากก็คุกเข่าให้พ่อแม่ของข้า พวกท่านเป็นพ่อแม่ของข้าหรือ?”

“เจ้า....ท่านประมุข ท่านดูท่าทีโอหังของนาง เจ้านังเด็กคนนี้ออกไปครึ่งเดือน กลับมาแล้วก็ไม่เห็นหัวใคร ไม่เห็นใครอยู่ในสายตาทั้งนั้น”

กู้ชูหน่วนหาเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งลง โบกมือเรียกบ่าวใช้มารินน้ำชาให้นาง ไม่สนใจคำพูดของเจ้าบ้านสอง หรือไม่สนใจที่จะฟังด้วยซ้ำ

ท่าทีหยิ่งยโสแบบนี้ ทำให้เจ้าบ้านสองกับเจ้าบ้านสามไม่พอใจอย่างยิ่ง

เมื่อก่อนนางเห็นพวกเขา มีครั้งไหนที่ไม่ก้มหน้าถ่อมตัวบ้าง แม้แต่หายใจยังไม่กล้าหายใจแรง วันนี้เกิดอะไรขึ้น?

เจ้าบ้านสามพูดขึ้นว่า “ประมุข ท่านดูท่าทีของนาง ขอให้ท่านรีบไล่นางออกไปจากตระกูลมู่ ตระกูลไป๋หลี่จะได้ไม่มาสร้างความเดือดร้อนกับพวกเรา”

กู้ชูหน่วนนั่งขาไขว่ห้าง ยกถ้วยน้ำชาขึ้นมาดื่ม จิบชาร้อนด้วยบรรยากาศผ่อนคลาย ไม่ตื่นตระหนกเพราะการเปลี่ยนแปลงของวันนี้

ยังไงประมุขตระกูลมู่ก็เป็นจิ้งจอกเฒ่า

เขามองดูกู้ชูหน่วนแวบหนึ่ง แล้วก็พูดกับเจ้าบ้านสองเจ้าบ้านสามว่า “พวกเจ้าถอยออกไปก่อน”

“ประมุข.....”

“ทำไม แม้แต่คำพูดของข้า พวกเจ้าก็ไม่ฟังแล้วหรือ”

“พวกเราไม่กล้า”