บทที่ 920 เสือน้อยระดับสาม

ไป๋หลี่เจิ้นอดทนไม่ไหว หัวเราะออกมาเสียงดัง

เมื่อเขาหัวเราะ สายตาทุกคนก็ต่างหันไปมองเขา

กู้ชูหน่วนก็เช่นกัน

นางก้าวเดินไปหาไป๋หลี่เจิ้น

มองดูไป๋หลี่เจิ้น แล้วก็มองดูซ่างกวนชิง ชูมีดสั้นด้านข้างขึ้นมา กรีดเสื้อผ้าไป๋หลี่เจิ้นจนขาด ถอดออกมาแล้วเอาไปคลุมตัวซ่างกวนชิง พอปกปิดให้ซ่างกวนชิงได้บ้าง

ครั้งนี้กลายเป็นไป๋หลี่เจิ้นที่อึ้ง

รอยยิ้มของเขาหุบลงไปทันที จ้องมองดูกู้ชูหน่วนอย่างโกรธเคือง พร้อมพูดเตือนว่า

“เจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร?”

“รู้สิ สุนัขตัวหนึ่งของตระกูลไป๋หลี่”

“บังอาจ ข้าเป็นถึงผู้อาวุโสระดับสี่ของตระกูลไป๋หลี่ เจ้าเป็นเพียงชีพจรยุทธ์ชั้นสามคนหนึ่ง ยังกล้า...”

“เอาล่ะ ข้าก็มาดูแลท่านแล้วไม่ใช่หรือ รีบร้อนอะไร ตระกูลซ่างกวนได้รับการดูแลเป็นพิเศษ ตระกูลไป๋หลี่ก็จะต้องไม่ด้อยไปกว่ากัน”

กู้ชูหน่วนพูดแทรกคำพูดของเขาอย่างเย็นชา แล้วก็เริ่มค้นหาสิ่งของมีค่าบนตัวของพวกเขา

ต้องยอมรับว่า สิ่งของล้ำค่าของตระกูลไป๋หลี่นั้นมีเยอะกว่าตระกูลซ่างกวน

นอกจากยาชั้นเลิศ เงิน อาวุธอย่างดี ยังมีขุมทรัพย์แห่งสวรรค์ที่พวกเขาได้มาจากภูเขาเจียงเจ๋ออีกไม่น้อย ตลอดจนขวดเล็กๆแต่ละขวด

กู้ชูหน่วนเปิดฝาขวดเล็กออก สัตว์อสูรอึ๊บอึ๊บอึ๊บแต่ละตัววิ่งออกมา

“อย่าเปิด.....”

พวกไป๋หลี่เจิ้นตะโกนพูดขึ้น

แต่เสียดายสายไปแล้ว

สัตว์อสูรนับสิบวิ่งหนีไปหมดแล้ว ไม่เห็นแม้แต่เงา

เขาโกรธโมโหจนอยากที่จะฆ่ากู้ชูหน่วนทันที

“เอารู้ไหมว่าเพื่อจับสัตว์อสูรพวกนั้น พวกเราต้องลงทุนลงแรงขนาดไหน แล้วต้องสูญเสียเลือดเนื้อตั้งเท่าไหร่”

กู้ชูหน่วนกางมือ

“เจ้าไม่พูดข้าจะรู้ได้อย่างไร ข้าไม่ใช่พยาธิในท้องของเจ้า”

“เจ้า....ดี ดีมาก นับจากวันนี้ เจ้าเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งของตระกูลไป๋หลี่”

กู้ชูหน่วนหัวเราะเย้ย

ต่อให้ไม่เกิดเรื่องในวันนี้

นางก็เป็นคนหมายเลขหนึ่งที่ตระกูลไป๋หลี่อยากกำจัด

ไม่ว่ายังไงก็ผิดใจแล้ว ก็ให้ถึงที่สุดไปเลยก็แล้วกัน

ขอเพียงกู้ชูหน่วนหาเจอขวดเล็ก ล้วนต่างก็เปิดออก ปล่อยสัตว์อสูรที่อยู่ข้างในออกมาให้หมด

คนตระกูลไป๋หลี่ต่างเลือดไหลอยู่ในใจ

สัตว์อสูรที่นี่ทุกตัว พวกเขาล้วนได้มาอย่างยากลำบาก เตรียมที่จะเอาไว้ใช้ในงานชุมนุมล่าสัตว์

ตอนนี้ปล่อยไปหมดแล้ว การมาภูเขาเจียงเจ๋อในครั้งนี้ พวกเขาเสียทั้งฮูหยินและรี้พล

เวลานี้อารมณ์ของคนตระกูลซ่างกวนค่อยดีขึ้นมาหน่อย

ทั่วทั้งทวีปปิงหลิง ตระกูลไป๋หลี่มีผู้ควบคุมสัตว์มากที่สุด สัตว์อสูรในครอบครองก็มีมากที่สุด

งานชุมนุมล่าสัตว์ต่างๆ จะว่าไปแล้ว ก็เป็นการให้พวกนักเรียนเข้าไปฝึกฝนในหุบเขาสัตว์อสูร หากโชคดีก็จะสามารถได้สัตว์อสูรมาครอบครอง ทำสัญญาระหว่างกัน กระทั่งกลายเป็นผู้ควบคุมสัตว์

ความจริงแล้ว สำนักมีชื่อเสียงไม่น้อย ตลอดจนวิทยาลัยขนาดใหญ่ต่างๆ ล้วนจับสัตว์อสูรกลับไปฝึกฝนก่อน รอเมื่อถึงงานชุมนุมล่าสัตว์ แล้วก็แอบยกให้ลูกศิษย์ภายในสำนัก

หนึ่งในนั้น ตระกูลไป๋หลี่ไร้ยางอายที่สุด

ทุกครั้งล้วนเป็นพวกเขาที่ทำการคดโกง

“หยุดนะ ข้าบอกให้เจ้าหยุด ได้ยินไหม” ไป๋หลี่เจิ้นตะคอกพูดขึ้น

กู้ชูหน่วนแกล้งทำเป็นตกใจจนขวดตกลงพื้น

นางพูดขึ้นอย่างน่าสงสารว่า “ปล่อยไปหมดแล้ว ไม่เหลือสักตัว ทำไงดี?”

“เจ้า....เจ้าผู้หญิงบ้า เจ้าเป็นใครกันแน่”

“บางทีอาจจะยังเหลืออยู่บ้าง เพราะข้ายังไม่ได้ค้นตัวของเจ้า”

พูดเสร็จ กู้ชูหน่วนก็เริ่มค้นตัวไป๋หลี่เจิ้นอย่างไม่เกรงใจ

“หญ้าสีคราม? อันนี้เป็นยาสมุนไพรที่ไม่เลว ข้าช่วยเจ้าเก็บไว้”

“ผลไม้ศักดิ์สิทธิ์ อันนี้ยิ่งไม่เลว สิ้นเปลืองอย่างมาก ข้าก็ช่วยเจ้าเก็บไว้”

“ไอหยา ที่นี่ยังมีขวดเล็กขวดหนึ่งจริงๆด้วย ไม่รู้ว่าข้างในมีสัตว์อสูรไหม”

“ขวดนี้เจ้าห้ามแตะต้อง ได้ยินไหม? หากเจ้ากล้าแตะต้อง ไม่ว่าจะต้องปีนขึ้นฟ้าหรือลงนรกข้าก็จะตามฆ่าเจ้าให้ถึงที่สุด”

“จริงจังขนาดนี้ แสดงว่าสิ่งของในขวดจะต้องเป็นสิ่งของที่ดีมากแน่”

เขาไม่ให้นางเปิด

นางก็จะเปิดให้ได้

หลังจากเปิดแล้ว ข้างในเป็นเสือน้อยระดับสามตัวหนึ่ง

เสือน้อยได้รับอิสระ ดูเหมือนจะโกรธแค้นมาก

กรงเล็บเสือกลมกระโจนไปหาคนของตระกูลไป๋หลี่