บทที่ 940 หล่อหลอมวิญญาณ

เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์หัวเราะฟ่อๆ

สามปีผ่านไป ได้พบนายหญิงอีกครั้ง มันอดกลั้นความปีติดีใจไว้ไม่อยู่

ลำตัวงูบิด มันคิดจะแอบอิงไปที่อ้อมแขนออดอ้อนกู้ชูหน่วนอีกครั้ง

กู้ชูหน่วนรักษาระยะห่างกับมัน “เจ้ายังไม่ได้บอกข้า เจ้ารู้ได้ยังไงว่าข้าความจำเสื่อม? อีกอย่าง ก่อนหน้านี้ข้าเคยสูญเสียความทรงจำด้วยหรือ?”

“แน่นอนอยู่แล้วล่ะ ครั้งก่อนนายหญิงเคยความจำเสื่อมไปครั้งหนึ่ง และครั้งนี้ก็สูญเสียความทรงจำไปอย่างสมบูรณ์มากกว่าครั้งที่แล้วซะอีก”

ครั้งก่อนอย่างน้อยก็ไม่ได้เปลี่ยนร่าง

ครั้งนี้แม้แต่ร่างกายก็เปลี่ยนไปแล้ว

“เช่นนั้นก่อนหน้านี้ข้าเป็นคนยังไง? เป็นเหมือนที่พวกเขาพูดว่า ขี้ขลาดอ่อนแอ ความรู้วิทยายุทธก็ไม่มี เป็นคนไร้ประโยชน์ตั้งแต่กำเนิดจริงๆหรือ?”

กู้ชูหน่วนไม่เชื่อว่านางจะเป็นคนเช่นนั้น

หากว่าเป็น เช่นนั้นความทรงจำที่เกี่ยวกับการหลอมยารวมทั้งประสิทธิภาพของสมุนไพรปรุงยาในสมองของนางจะมาได้ยังไง?

ความรู้ความเชี่ยวชาญในการหลอมยาของนางทั้งหมด กลัวว่าคงจะเก่งกาจซะยิ่งกว่าตระกูลไป๋หลี่เป็นอย่างมากเชียวล่ะ

“นายหญิงห้าวหาญจิตใจละเอียดอ่อน มีครบทั้งความรู้ความสามารถ เป็นผู้ที่มีพรสวรรค์ฉลาดและมีวิสัยทัศน์ลำดับแรกๆของโลก นายหญิงเป็นเจ้านายที่ดีที่สุดในโลก”

“เอ่อ.....แล้วทำไมพวกเขาถึงพูดแบบนั้นล่ะ?”

“นั่นก็เพราะว่าดวงตาของพวกเขาถูกอึบดบังไว้”

“.......”

งูเก้าหัวตัวนี้ดูซื่อๆ แต่กลับพูดจาหนักแน่น

“แล้วเจ้าล่ะ ทำไมเจ้าถึงได้กลายมาเป็นสัตว์เลี้ยงของข้า? เพราะข้าสยบเจ้าได้หรือ?”

“ไม่ใช่ เป็นเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ที่ยินยอมพร้อมใจติดตามท่าน ตอนเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ยังเล็ก ท่านช่วยข้าไว้”

“แล้วตัวตนของข้า คือคุณหนูสามของจวนมู่จริงหรือ?”

ครั้งนี้เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ไม่ได้ตอบนาง แต่ขดตัวอยู่ข้างเท้าของนางอย่างว่านอนสอนง่าย

มันหัวเราะฟ่อฟ่อ “เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์รู้เพียงแค่ ท่านก็คือนายหญิงของเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ตลอดไป”

ความน่ารักอ่อนโยนของมันทำให้กู้ชูหน่วนคลายความระมัดระวังในใจลงช้าๆ จับมันขึ้นมาวางไว้ในมือด้วยตัวเอง

ลำตัวของเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์เปลี่ยนไปอีกครั้ง หัวทั้งเก้ากลายเป็นหัวเดียวในพริบตา ลำตัวก็เล็กเรียวเท่าตะเกียบ ขดตัวเป็นก้อนบนข้อมือของนางแล้วหลับไปอย่างสบายๆ