บทที่ 982 ไร้ยางอาย

ซ่างกวนชิงพูดขึ้นว่า “งั้นเจ้ายังต้องการอะไร ขอเพียงสามารถยกเลิกการหมั้น ตระกูลซ่างกวนสามารถชดเชยได้จะพยายามชดเชยให้เจ้า”

กู้ชูหน่วนอมยิ้ม ภายในดวงตาสีขาวดำคู่นั้นฉายแววเจ้าเล่ห์

“ดี ข้าตระกูลซ่างกวนหนึ่งร้อยร้านค้าทางตอนใต้ของแม่น้ำเว่ยเหอ จวนสิบหลัง ตลอดจนยาสมุนไพร ไป่เหย้าจื่อ จินเจ๋หลาน หลงเถิงเจ๋ หญ้าเฟิงหวงอย่างละหนึ่งพันชั่ง”

พัฟ....

ต่อให้ซ่างกวนชิงใจเย็นแค่ไหน ก็แทบกระอักเลือด

ส่วนคนอื่นต่างจ้องมองดูกู้ชูหน่วนอย่างตกตะลึง

โลภมากไปแล้วมั้ง

หนึ่งร้อยร้านค้าทางตอนใต้ของแม่น้ำเว่ยเหอ เป็นร้านที่ดีที่สุดของตระกูลซ่างกวน ไม่ว่าจะเป็นตำแหน่งค้าขายล้วนไม่สามารถประเมินมูลค่าได้ เพราะที่ตรงนั้นสามารถสร้างรายได้มหาศาลในทุกปี

โดยเฉพาะยาสมุนไพรที่นางพูดมาหลายอย่างนั้น ล้วนเป็นยาสมุนไพรหลอมยาชั้นดี ไม่ว่ายาสมุนไพรชนิดไหนล้วนเป็นของมีค่าที่หาได้อย่างยากยิ่ง

แต่นางอ้าปากก็จะเอาหนึ่งพันชั่ง

นางเห็นยาสมุนไพรพวกนั้นเป็นผักกาดขาวหรือ อยากได้กี่ชั่งก็มีกี่ชั่ง?

แม้แต่ผู้เฒ่าหนิงก็ไอเบาๆหลายที ทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดของกู้ชูหน่วน

ซ่างกวนหมิงหลันเป็นคนโปรดของผู้อาวุโสซ่างกวนชิง และก็เป็นนักเรียนของวิทยาลัยอี้เหอ เขาพูดขึ้นว่า “มู่หน่วน เจ้ากำลังพูดล้อเล่นหรือ?”

“เจ้าดูลักษณะของข้าเหมือนกำลังพูดเล่นหรือ?”

“เจ้าช่างหน้าไม่อายจริงๆ เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร อยากได้อะไรตระกูลซ่างกวนก็ต้องให้เจ้าหรือ?”

“พวกเจ้าไม่อยากให้ก็ไม่เป็นไร ข้าก็ไม่ได้บีบบังคับพวกเจ้า ยังไงข้าก็ไม่ได้อยากยกเลิกการหมั้น”

หลินซือหย่วนพูดขึ้นด้วยเสียงเบาว่า “แม่นางมู่ เราเป็นเพียงสามัญชน สู้พวกตระกูลผู้ดีไม่ได้หรอก พอประมาณก็พอแล้ว”

หลินซือหย่วนพูดเสียงเบามาก เขาไม่อยากให้คนอื่นได้ยิน