บทที่ 990 หัวหน้าตระกูลเวิน

วันรุ่งขึ้น

หุบเขาสัตว์วิเศษ

นักเรียนทั้งหมดของวิทยาลัยอี้เหอรวมตัวกันอยู่ด้านนอกหุบเขาสัตว์วิเศษ เป็นขบวนยิ่งใหญ่เกรียงไกร ละลานตา

นอกจากอาจารย์นักเรียนทั้งวิทยาลัยแล้ว ยังมีราชวงศ์ตลอดจนองครักษ์ยอดฝีมือของสี่ตระกูลใหญ่แยกย้ายเฝ้าอยู่ใกล้หุบเขาสัตว์วิเศษ รักษาความสงบเรียบร้อย

บนที่นั่งหลักมีทั้งหมดห้าที่นั่ง ซึ่งห้าที่นั่งนี้ มีของเสด็จอาราชวงศ์อันหนึ่ง ที่เหลือเป็นที่หนึ่งประมุขสี่ตระกูลใหญ่

ลำดับถัดมาก็คือผู้อาวุโสสี่ตระกูลใหญ่ ตลอดจนเชื้อสายราชวงศ์

จนถึงตอนนี้ทั้งห้าที่นั่งยังคงว่างเปล่า ยังไม่มีคนนั่ง พวกนักเรียนกำลังพูดคุยถกเถียงกันอย่างถึงพริกถึงขิง

“ได้ยินมาหรือยัง? ปีนี้หัวหน้าตระกูลเวินจะมาร่วมงานชุมนุมควบคุมสัตว์”

“จริงๆหรือ? ดูเหมือนทั่วทั้งแผ่นดินปิงหลิงไม่มีใครรู้ว่าหัวหน้าตระกูลเวินเป็นใคร ดูเหมือนเขาไม่เคยมาปรากฏตัว เรายังสงสัยกันว่าตระกูลเวินไม่มีประมุขเสียอีก”

“คงจะเป็นชายชราผมหงอกคนหนึ่ง”

“ข้าก็คิดว่าใช่ หัวหน้าตระกูลอื่นๆล้วนอายุมากแล้ว หัวหน้าตระกูลเวินก็คงไม่หนุ่มหรอก”

“สามารถได้เห็นประมุขสี่ตระกูลใหญ่ตลอดจนเสด็จอา ถึงแม้พวกเราจะปราบสัตว์เทพไม่ได้ ก็ไม่ถือว่ามาอย่างเปล่าประโยชน์”

กู้ชูหน่วนอ้าปากหาว มองซ้ายมองขวาท่ามกลางฝูงชน กลับมองไม่เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยนั้น

หนิงเทียนโย่วกับหลินซือหย่วนยืนอยู่ด้านข้างนาง

หนิงเทียนโย่วพูดขึ้นว่า “เจ้ามองหาเซียวหยู่เซวียนหรือ? ข้าดูรายชื่อผู้ลงทะเบียนแล้ว เขาไม่มา”

กู้ชูหน่วนหรี่ตาลง พูดขึ้นมาอย่างเรียบเฉยว่า “เขาอยากมาหรือไม่อยากมาก็แล้วแต่”

ไม่เพียงไม่เห็นเซียวหยู่เซวียน ยังไม่เห็นชายสวมหน้ากากคนนั้นด้วย

คิดถึงเมื่อคืน หลังจากชายสวมหน้ากากที่ขาพิการพานางเข้ามาในหุบเขาสัตว์วิเศษ ให้ช่วยเขาตามหาคันฉ่องหงส์ หากตามหาคันฉ่องหงส์ ผลที่ตามมาไม่ใช่สิ่งที่นางสามารถรับได้

กู้ชูหน่วนหัวเราะเย้ย

นางก็อยากรอดู หากนางหาคันฉ่องหงส์ไม่เจอ อะไรจะเกิดขึ้น

“เดี๋ยวหลังจากเข้าไปในหุบเขาสัตว์วิเศษ เจ้ากับหลินซือหย่วนตามติดข้านะ อย่าพรากจากกันเด็ดขาด”

“ทำไม?” เทียบกับความเฉยเมยของกู้ชูหน่วน หลินซือหย่วนแลดูตื่นเต้นมาก ยังไงก็เป็นครั้งแรกที่ได้เข้าร่วมงานยิ่งใหญ่ขนาดนี้