บทที่ 997 เซียวหยู่เซวียนบาดเจ็บสาหัส

ไม่ใช่สิ ระดับเจ็ดไม่เรียกว่าสัตว์อสูร น่าจะเรียกว่าสัตว์วิเศษ ระดับสี่ขึ้นไปล้วนเรียกว่าสัตว์วิเศษ

หนิงเทียนโย่วเม้นริมฝีปาก พร้อมพูดขึ้นว่า “ฟื้นตื่นเถอะ สัตว์วิเศษระดับเจ็ด แม้แต่ตระกูลใหญ่ต่างๆ หรือแม้กระทั่งราชวงศ์ก็ไม่มี เจ้าสามารถได้มาครอบครองก็ไปแปลกแล้ว หากเจอสัตว์วิเศษระดับเจ็ดจริงๆ เราคงถูกฆ่าตายก่อนแล้ว จะสามารถได้ผูกสัญญากับพวกเขาหรือ”

“ดังนั้นข้าถึงบอกว่างานชุมนุมควบคุมสัตว์นี้กระจอกมาก ไม่มีประโยชน์อะไรเลย เดิมยังคิดว่าของรางวัลจะมากมายขนาดไหน ที่แท้ก็แค่นั้นเอง”

เมื่อพูดออกมาเช่นนี้ หนิงเทียนโย่วกับหลินซือหย่วน ไม่รู้จะพูดตอบนางยังไงแล้ว

หุบเขาสัตว์วิเศษมีสัตว์อสูรมากมาย หากโชคดีก็จะสามารถผูกสัญญาได้หลายตัว ถือเป็นสิ่งของล้ำค่าอย่างมาก และที่นี่ก็ยังมีสิ่งของล้ำค่ามากมาย คนที่ได้ชัยชนะยังจะได้เป็นลูกศิษย์สายตรง ใครไม่หวั่นไหวบ้าง

ทำไมกับนาง ถึงได้ไม่เห็นมีค่าเลย

หนิงเทียนโย่วพูดขึ้นว่า “สหายหลิน คนอื่นผูกสัญญากับเจ้าเสือน้อยระดับสี่ตัวหนึ่งแล้ว เราไม่มีอะไรเลย หรือไม่เราไปหาเองไหม มาดูกันว่าจะมีปาฏิหาริย์ไหม”

เขาเป็นถึงหลานสืบสายเลือดตรงของตระกูลหนิง สัตว์อสูรแม้เพียงตัวเดียวก็ไม่ได้ปราบ เป็นที่เลื่องลือออกไปจะไม่ถูกหัวเราะเยาะหรือ

“แต่แม่นางมู่จะทำยังไง.....”

“เจ้ายังดูไม่ออกหรือ มีเพียงนางล่อลวงคนอื่น ไม่มีใครทำร้ายนางได้หรอก และสี่วันมานี้พวกเราก็ช่วยนางจัดการนักฆ่าไปตั้งเท่าไหร่ ทั่วทั้งหุบเขาสัตว์วิเศษ ยังจะมีนักฆ่าอีกกี่คน?”

“นี่....ก็ได้....”

ตูม.....

ทางทิศใต้มีแสงสีรุ่งพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ชี่ทิพย์ที่อุดมสมบูรณ์ แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ในถ้ำห่างไกลก็ยังสัมผัสได้

คนสามคนในถ้ำต่างตกใจ

นี่เป็นสิ่งของล้ำค่าอะไร?

ทิศทางทิศใต้ทั้งหมดถูกปกคลุมไปด้วยแสงสีรุ่ง

“ไป ไปดูกัน”

กู้ชูหน่วนพรวดลุกขึ้นมา วิ่งไปเป็นคนแรก

พวกหนิงเทียนโย่วรีบไล่ตาม พร้อมพูดขึ้นว่า “เว้ย เจ้าบอกว่าจะไปเก็บสมุนไพรไม่ใช่หรือ?”

“เจ้าโง่หรือ มีสิ่งของล้ำค่าอยู่ตรงหน้าไม่เอา จะไปยาสมุนไพรอะไร”

“เง้ย เจ้ารอข้าก่อน บัดซบ ข้ามีพลังขั้นสูงสุดระดับสองคนหนึ่ง กลับวิ่งไม่ทันผู้หญิงที่เพิ่งบรรลุขั้นถึงระดับสองคนหนึ่งไม่ได้หรือ?”

หลินซือหย่วนยิ่งตามไม่ทัน ถูกทิ้งไว้อย่างห่างไกล