บทที่1223 ทางรอด

เย่จิ่งหานเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ไม่ได้พูดประชดกู้ชูหน่วนอีก แค่ขมวดคิ้วครุ่นคิดว่าจะออกจากที่นี่ยังไง

ความจริงคือ ไม่ว่ากู้ชูหน่วนหรือเย่จิ่งหานก็ไร้หนทางกันทั้งนั้น

วังใต้ดินอันกว้างใหญ่ถล่มลงมา ใช้ว่าเรี่ยวแรงของมนุษย์จะสู้ได้

เงียบ

ภายในถ้ำเงียบมาก เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นอย่างชัดเจน

สักพักใหญ่ กู้ชูหน่วนหันไปมองเย่จิ่งหาน แล้วถามว่า “เจ้าว่าตัวปลอมนั่นจะรู้ไหมว่าพวกเราอยู่ในทางลับนี้ ระดมพลทหารหลายหมื่นมาช่วยกันยกหินพวกนี้ออก แล้วช่วยพวกเราออกไป”

เย่จิ่งหานมองนางด้วยสายตาดูถูก “ระดมทหารหลายหมื่นนายเจ้าวัง? เจ้าใช้สมองคิดอยู่เหรอ?”

จะมีกษัตริย์ที่ไหนระดมทหารเป็นหมื่นนายเข้าวังได้?

ถ้าระดมเข้ามา การปกป้องที่แคว้นน้ำแข็งจะทำยังไง?

อีกอย่าง ถึงจะระดมทหารหลายหมื่นนาย อยากขุดพวกเขาออกจากที่นี่ ก็ต้องใช้เวลานานเหมือนกัน

ที่สำคัญคือ ถ้าถูกพวกเขาหาตัวเจอ เกรงว่าพวกเขาจะตายเร็วขึ้นกว่าเดิม แถมยังจะทำให้ยัยปีศาจนั่นสมหวังอีก

กู้ชูหน่วนรู้ว่าวิธีนี้ไม่ได้ผล นางเงยหน้ามองท้องฟ้า พูดด้วยน้ำเสียงสลดใจ “อนาถจริงๆ จะให้ข้ากับเจ้าเป็นคู่ชีวิตที่ลำบากจริงเหรอ”

“ใครจะเป็นคู่ชีวิตเจ้ากัน”

“อย่างเจ้าน่ะเหรอ ให้เปล่าๆข้าก็ไม่เอาหรอกนะ”

กู้ชูหน่วนยื่นมือไปเชยคางของเขาขึ้น ถูกเย่จิ่งหานปัดออก

“วางใจได้ ถึงทั้งโลกนี้ไม่มีสตรีอยู่แล้ว ข้าก็ไม่มีทางชอบเจ้าได้หรอก”

“เจ้าไม่ชอบข้า ภรรยาเจ้าคงจะชอบข้ามากเลยนะ ไม่งั้นจะเลือกข้ามาประทับร่างนี้ได้ยังไงล่ะ ดีไม่ดี ถ้านางฟื้นคืนชีพ ยังต้องใช้ร่างกายของข้าอีก”

กู้ชูหน่วนแค่พูดเล่น แต่นางไม่คิดว่า คำพูดเล่นๆของนางจะกลายเป็นจริง

เย่จิ่งหานหัวเราะออกมา แล้วพูดว่า “อาหน่วนของข้ารสนิยมดีจะตาย ร่างกายของเจ้าน่ะเหรอ เหอะ……”

“ชิ……อย่าลืมล่ะ คนที่เจ้าเกลียดขี้หน้าที่สุดเป็นคนรักษาขาให้เจ้านะ”