บทที่1228 วิชาแปลงโฉม

กู้ชูหน่วนสูดดมอย่างอาลัยอาวรณ์ แล้วเก็บขนมดอกไม้เข้าไปในแหวนมิติอีกครั้ง

“ทำไมไม่กินล่ะ?”

“อาหารบางอย่างทำได้แค่มองแต่กินไม่ได้”

“คนละครึ่งแล้วกัน”

เย่จิ่งหานแบ่งซาลาเปาออกคนละครึ่ง แล้วยื่นส่วนใหญ่ให้นาง

ทั้งสองกัดกินก้อนซาลาเปาเงียบๆ

อาจเป็นเพราะเหนื่อยเกินไป เพิ่งกินหมด กู้ชูหน่วนก็นอนพิงก้อนหิน ลมหายใจถี่เป็นจังหวะ

เย่จิ่งหานมองดูใบหน้าที่หลับสนิทสวยงามของนาง ขยับอย่างยากลำบาก แล้วบังลมบังเศษดินให้นาง

ทั้งสองเดินๆหยุดๆแบบนี้อยู่นาน หิวแล้วก็ล่าสัตว์ เดินอยู่หลายวันกว่าจะเดินออกจากภูเขาหินนี้ได้

กู้ชูหน่วนเหนื่อยจนยืดเส้นยืดสาย “จะติดต่อลูกน้องเจ้าได้จากไหน”

นางหมายความว่า จะทิ้งเขาไว้ได้ที่ไหน นางไม่อยากลากตัวภาระอย่างเขาอีกแล้ว

เย่จิ่งหานเหลือบตามองนาง แล้วพูดว่า “ลูกน้องของข้าโดนราชินีปลอมจับตัวไปหมดแล้ว”

“อะไรนะ ไม่ได้มีแค่ชิงเฟิงกับเจี่ยงเสวียที่โดนราชินีปลอมนั่นจับตัวไปเหรอ?”

“คนของข้าก็อยู่ในทวีปเย่หยู่ ลูกน้องที่พามาจากทวีปปิงหลิง บ้างก็ตาย บ้างก็บาดเจ็บ บ้างก็ถูกจับไป ตอนนี้ข้าไม่มีลูกน้องแล้วล่ะ”

“งั้นลูกน้องที่บาดเจ็บของเจ้าอยู่ไหนกันหมดล่ะ?”

“อยู่แคว้นเฉินน่ะ”

กู้ชูหน่วนเกือบสะดุดหน้าทิ่มพื้น

แคว้นเฉิน?

นั่นห่างจากแคว้นน้ำแข็งมากเลยนี่?

เจ้าหมอนี่ เขาตั้งใจมาเป็นภาระของนางงั้นเหรอ

“พวกเราออกจากภูเขาหินแล้ว ถึงแม้เจ้าจะช่วยข้าไว้ ข้าก็ช่วยเจ้าเต็มที่แล้วด้วย พวกเราแยกย้ายกันตรงนี้เลยแล้วกัน”

กู้ชูหน่วนให้เขาดูเสื้อและบาดแผลของตัวเอง เพื่อให้เห็นว่า หลายวันมานี้ที่ลากเขาออกมา เสื้อผ้าของนางขาดหลุดลุ่ย มือเต็มไปด้วยบาดแผล ไม่มีแรงจะลากเขาต่อไปแล้ว