บทที่1242 ถอนหมั้น

หยางม่านกังวลใจมาก

นางกลัวฝ่าบาทโกรธแล้วจะประหารตระกูลเวิน

สายตาที่เย็นชาของราชินีประกายไปด้วยความเยือกเย็น “งั้นเจ้าก็ไปตายเถอะ”

เวินเส้าหยีแสยะยิ้มเย็นชา “ข้าตายไป เจ้าก็จะไม่ได้พลังของข้าไปนะ”

“เจ้ารู้เยอะจริงๆเลยนะ”

“ขอบคุณที่ชม”

ทันใดนั้นราชินีก็หัวเราะเสียงดัง หัวเราะจนน้ำตาไหล นางมั่นใจอย่างมาก

“เจ้าทำให้ข้าตกใจไม่ได้หรอก เจ้าเป็นหัวหน้าเผ่าเทียนเฟิ่นแล้ว ถึงแม้จะคิดหาทางรวบรวมวิญญาณทั้งเจ็ดดวงได้ ตามหาอาวุธวิเศษที่เปิดช่องอากาศได้ ก็เพื่อทำลายล้างเผ่าหยก แก้แค้นแทนพ่อและชาวเผ่าเทียนเฟิ่นทุกคนไม่ใช่เหรอ? ถ้าเจ้าตายไป ทุกอย่างก็จะหมดประโยชน์ทันที”

พวกขุนนางแคว้นปิงไม่รู้ว่าพวกเขากำลังพูดอะไรกันอยู่

แต่คนของเผ่าเทียนเฟิ่นได้ยินแล้วก็ตกตะลึงมาก

ราชินีรู้เยอะขนาดนี้ได้อย่างไร?

นางเป็นใครกันแน่?

แม้แต่เวินเส้าหยีที่ใจเย็นมากแล้ว ก็ยังรู้สึกตกตะลึง

เย่จิ่งหานเซียวหยู่เซวียนกับมู่หน่วนไม่มีทางพูดอะไรกับนางแน่นอน

ฝูกวงเลว่อิ่งก็ยิ่งไม่มีทางพูดเรื่องพวกนี้กับนางแน่

นางจะต้องเคยไปทวีปเย่หยู่ หรือไม่ก็เกี่ยวข้องกับทวีปเย่หยู่แน่นอน

พวกผู้อาวุโสเผ่าเทียนเฟิ่นทนต่อไปไม่ไหว ต่างก็ลุกขึ้นถามราชินีว่ารู้ได้อย่างไร

เวินเส้าหยีกลับชิงพูดขึ้นก่อน

เขายังคงนอบน้อม สง่างามไม่ใจร้อน

“ในเมื่อฝ่าบาทรู้แล้ว ก็น่าจะรู้ว่าข้าต้องการวิญญาณนั้น พวกเราแต่งงานกันก็เป็นแค่ข้อตกลง ท่านให้วิญญาณแก่ข้า พวกเราแต่งงานกันแล้ว ถ้าท่านไม่ให้ข้า ถึงท่านจะเป็นราชินี ถึงท่านจะเป็นยอดฝีมือระดับเจ็ด พวกเราเผ่าเทียนเฟิ่นก็ใช่ว่าจะกลัวท่าน”

ฮือฮา……

ทุกคนซุบซิบกัน

รา……ราชินีเป็นถึงยอดฝีมือระดับเจ็ดเลยเหรอ?

เป็นไปได้อย่างไรกัน?