บทที่1244 ข้าไม่ตาย เจ้าคงจะผิดหวังมากสินะ

ตึงตึงตึง……

เมื่อเห็นกระแสอากาศกำลังพุ่งไปยังพวกขุนนางและทหาร เสียงดีดพิณจูๆก็ดังขึ้น และพลังอันทรงพลังก็ปะทะเข้ากับกระแสอากาศของราชินี ทำให้เกิดเสียงระเบิดดังขึ้น

ทันใดนั้นแท่นทำพิธีก็ระเบิดออกเป็นหลุมขนาดใหญ่

พวกขุนนางที่รอดชีวิตต่างก็ตกใจจนเหงื่อแตก

ถ้าโดนตัวพวกเขาขึ้นมา พวกเขาคงได้กลายเป็นศพแน่

ตึงตึงตึง……

โครมโครมโครม…………

ตามด้วยเสียงพิณที่ดังขึ้น เสียงระเบิดก็ดังขึ้นไม่หยุดเช่นกัน

แท่นพิธีอันกว้างใหญ่เต็มไปด้วยหลุม รวมไปถึงเศษหินกำแพงที่พังทลาย

ราชินีแสยะยิ้มเย็นชา เหมือนจะมีความสุขกับการสูญเสียในครั้งนี้ “ไม่เจอกันหลายเดือน ไม่คิดว่าวิทยายุทธเจ้าจะพัฒนาขึ้นมากเลยนะ”

“พวกเขาเป็นขุนนางของเจ้า เจ้ากลับฆ่าพวกเจ้าทั้งหมด แล้วใครจะมาแบ่งเบาภาระแก้ไขปัญหาให้เจ้า”

“ก็แค่พวกมดตัวเล็กๆ ฆ่าก็ฆ่าไปเถอะ ข้ามีเจ้าช่วยแบ่งเบาภาระคนเดียวก็พอแล้ว”

“ถ้าข้าเป็นขุนนางของเจ้า ข้าคงจะเสียใจมาก”

พวกขุนนางที่ภักดีหลับอยู่ข้างๆ ต่างก็แอบถอนหายใจ รู้สึกสลดใจ

“ซี๊ด……”

พลังของกระแสอากาศรุนแรงมากขึ้น และโจมตีเวินเส้าหยีอย่างรวดเร็ว

ถึงแม้เวินเส้าหยีจะมีวิทยายุทธที่ยอดเยี่ยม และยังมีพิณอยู่ในมือ ถูกกระแสอากาศทำร้ายเข้า

ราชินีแหงนหน้าหัวเราะเสียงดัง ดวงตาเย็นยะเยือกและหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ ทันใดนั้นก็ชี้ไปยังขุนนางทุกคน

“เวินเส้าหยี นี่เป็นแค่เริ่มต้น ถ้าเจ้าไม่ยอม ข้าไม่เพียงแต่จะทำลายเผ่าเทียนเฟิ่น และยังจะฆ่าพวกเขาทั้งหมด ไม่เหลือสักคน”

“โครม……”

พวกอสูรพังประตูวังเข้ามา แล้ววิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

พวกทหารเห็นแล้วก็ยกอาวุธขึ้นตอบโต้ แต่ทว่าอสูรดุร้ายมาก ที่นี่ก็โดนราชินีทำลายจนไม่เหลืออะไรแล้ว คนตายก็ตายกันไป คนบาดเจ็บก็บาดเจ็บกันจนลุกไม่ขึ้น

จึงทำให้ทหารไม่มีแรงที่จะต่อสู้กับพวกอสูรได้

มือธนูที่ซ่อนอยู่บนหลังคาก็ตายและบาดเจ็บกันเกือบครึ่งเพราะการต่อสู้ของราชินีและเวินเส้าหยี