บทที่1246 คิดว่าข้าโง่หรือไง

“ลูกพี่ นา

งบ้านี่มันฆ่าพี่เซียว พวกเราต้องแก้แค้นแทนพี่เซียวนะ ฆ่านังนี่ซะ”

“ฟิ้ว……”

ราชินีปัดมือ พลังพิฆาตโจมตีเข้าใส่กระทิงไฟเก้าหัว กู้ชูหน่วนสองมือประสานกัน เกิดเป็นแหขนาดใหญ่ ขวางแรงพิฆาตนี้ไว้

“ปัง……”

พลังทั้งสองคนปะทะกัน เกิดเป็นเสียงระเบิดดัง

กู้ชูหน่วนกับกระทิงไฟเก้าหัวถูกระเบิดจนถอยหลังไปหลายก้าว แต่ก็ยังไม่ล้มลง

เวินเส้าหยี เผ่าเทียนเฟิ่นรวมไปถึงราชินีต่างก็แปลกใจมาก

เวลาสั้นๆ พลังของนางก็มาถึงขั้นสูงสุดระดับห้าแล้วเหรอ

นั่นเป็นถึงขั้นสูงสุดระดับห้าเชียวนะ

ถึงจะมีพรสวรรค์มากแค่ไหนก็ยากที่จะไปถึงขั้นสูงสุดระดับห้าได้

โลกนี้ไม่ได้มีอัจฉริยะเยอะขนาดนั้น

แต่นางยังสาวและไม่มีอาจารย์คอยสอน แต่กลับไปถึงขั้นสูงสุดระดับห้าได้ด้วยตัวเอง

ถ้าให้เวลานางอีกหน่อย นางอาจจะถึงระดับเจ็ดก็ได้ และกลายเป็นขั้นสูงสุดบนโลกนี้

ราชินีแสยะยิ้มพูดว่า “ถึงจะตายไป เจ้าก็ยังน่ารำคาญเหมือนเมื่อก่อน”

ทุกคนได้ยินแล้วก็สงสัย

มีเพียงส่วนน้อยที่รู้ว่านางกำลังพูดถึงวิญญาณที่อยู่บนตัวกู้ชูหน่วนด้วย

แม้แต่กู้ชูหน่วนยังคิดแบบนั้น แต่ไม่รู้ว่าทำไม นางถึงรู้สึกว่ากำลังพูดถึงนางอยู่

กระทิงไฟเก้าเขาตะโกนขึ้น “ลูกพี่ ให้ข้าใช้ไฟเผานางนะ”

“เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนาง”

ถึงนางจะใช้อสูรทุกตัว ก็ยากที่จะฆ่านางได้ ถึงจะทำได้ แต่ผลลัพธ์ที่แลกมานั้นหนักหนาเกินไป

นางโกรธมากก็จริง แต่นางก็รู้ว่า ยิ่งโกรธก็ยิ่งต้องใจเย็น

นางต้องการเวลา

ต้องการเวลาอีกหน่อย