บทที่1249 หลักฐานล่ะ

“ฝ่าบาทไม่ชอบกินของดิบ นางกลับกินได้ทุกอย่าง แม้แต่เลือดสดๆก็ยังดื่ม”

“ฝ่าบาทไม่ชอบผู้ชาย แต่นางกลับจับหนุ่มหล่อๆเข้าวังมาทั้งหมด สุดท้ายก็ทรมานพวกเขาจนตาย”

“ฝ่าบาทไม่เป็นวิทยายุทธ แต่นางกลับมีวิทยายุทธที่กล้าแกร่ง”

“ความปรารถนาสูงสุดของฝ่าบาทคือการพิชิตแคว้นฉี แต่นางกลับปล่อยให้แคว้นฉีบุกยึดชายแดนของแคว้นปิง เข่นฆ่าประชาชน”

“ฝ่าบาทรักประชาชนยิ่งลูกหลานแท้ๆ นางกลับฆ่าทุกคนไม่เว้นแม้แต่สัตว์ เพื่อสร้างค่ายกลขึ้นมา ข้าอยากจะถามว่า คนแบบนี้สมควรที่จะเป็นราชินีจริงๆหรือ”

ทุกคนเงียบสงบ นานมากก็ไม่มีใครออกเสียง

มีเพียงขุนนางแก่พูดขึ้นอย่างลังเลว่า “นิสัยความชอบของคนมักจะเปลี่ยนไปเสมอ เรื่องพวกนี้ก็พิสูจน์อะไรไม่ได้”

“งั้นวิทยายุทธล่ะ? วิทยายุทธสามารถมีได้แค่ข้ามวันเหรอ? นางเป็นถึงยอดฝีมือระดับเจ็ด ระดับเจ็ดเชียวนะ ทวีปปิงหลิงอันกว้างขวางคงหาผู้ที่มีระดับเจ็ดไม่ได้แล้วล่ะ”

ระดับ……

ระดับเจ็ด……

ระดับเจ็ดสามารถปกครองทั้งโลกได้

บอกได้ว่าเป็นเทพเจ้าผู้ครอบครองทวีปปิงหลิงเลยก็ว่าได้ โลกนี้ไม่มีคู่ต่อสู้อีกแล้ว

ราชินี……ราชินีไม่มีทางมีวิทยายุทธที่กล้าแกร่งขนาดนั้นได้

หัวหน้ากองทัพเฟยหลงหลินเฟยมองราชินีอย่างสงสัย ในใจก็รู้สึกสงสัยมากขึ้น

“พวกเจ้ารู้ไหมว่านางจับตัวชายหนุ่มผู้มีพรสวรรค์ไปทำไมเยอะๆ? นางกำลังฝึกฝนกำลังภายใน ใช้เวทมนตร์ดำในการดูดเลือดและพลังของพวกเขา เพื่อนำมาเป็นของตัวเอง ดังนั้นนางก็ถึงได้เป็นยอดฝีมือระดับเจ็ด ถ้าไม่ฆ่านาง ผู้คนที่มีความสามารถทั้งทวีปปิงหลิงก็จะถูกนางดูดซับพลังไปจนหมด”

“อ๋องเสวี่ยฉิน ที่ท่านพูดมาดูจะไม่เป็นความจริงเลยนะ บนโลกนี้จะมีผู้ที่ดูดเลือดกับพลังของคนได้เหรอ? พวกเราไม่เคยได้ยินเลยนะ”

“พวกเจ้าไม่เคย ไม่ได้หมายความว่าไม่มี อีกอย่าง พวกเจ้าลองไปถามพวกขันทีของนางก็ได้ ขันทีน่าจะรู้มากกว่านี้”

ขันทีทุกคนต่างก็ตกใจกันหมด อยากจะหนีออกจากที่นี่เร็วๆ

ไม่ว่าพวกเขาจะพูดอย่างไร ก็ไม่เป็นผลดีต่อใครทั้งนั้น พวกเขายังไม่อยากตายนะ