บทที่172 ฝูกวงมาช่วย

“ทุกคนข้างหน้านั้นหยุดเดี๋ยวนี้” ฉีโส่วบนหอสัญญาณยกธงใหญ่โบกไปมา และตะโกนออกคำสั่งเสียงดัง

อี้เฉินเฟิงออกตัวก่อน กระเช้ายังไปไม่ถึง เขาใช้กระเช้าในการบินขึ้นไปที่หอสัญญาณที่สาม ไปถึงก็ลงท่าไม้ตายทันที แรงมืออันทรงพลังนั้นตบพวกฉีโส่วจนกระเด็นไปไกล

ในขณะเดียวกัน เข็มเงินในมือกู้ชูหน่วนก็พุ่งออกไปดั่งพายุมาสุม ยิงไปที่มือยิงธนูอย่างรวดเร็วกลางอากาศ ป้องกันอี้เฉินเฟยจากด้านหลัง

“เพี้ยงๆๆ……”

เข็มเงินของนางเด็ดขาดมั่นคง ทุกเข็มที่ยิงออกไปก็ทำให้มือยิงธนูล้มลงไปทีละคน กลายเป็นว่าพวกเขาเริ่มได้เปรียบ

แต่พอล้มลงไปหนึ่งกลุ่ม อีกกลุ่มก็กรู่กันขึ้นมา หนึ่งในนั้นยังมียอดฝีมือระดับสองและสามปะปนอยู่ด้วย

คนพวกนี้เหมือนจะเดาได้ว่าแค่กำจัดอี้เฉินเฟยได้ คนที่เหลือไม่ใช่ปัญหา ดังนั้นพวกเขาจึงรวบรวมกำลังฉีโส่วทั้งหมด โจมตีไปที่อี้เฉินเฟยคนเดียว

อี้เฉินเฟยปกป้องทุกคนในกระเช้าไปด้วย และเผชิญหน้ากับยอดฝีมือไปด้วย อีกด้านยังต้องคิดหาวิธีในการกดปุ่มเปิดประตูรั้ว เขาไม่มีเวลาไปกดปุ่มเปิดประตูรั้วสีแดงนั่นเลย

กู้ชูหน่วนหรี่ตาลง และตัดสินใจเข้าร่วมต่อสู้ด้วย

นางไม่มีกำลังภายใน แต่นางมีวิชาตัวเบา ใช้ไหวพริบปฏิญาณและเทควันโดเฉพาะตัว ล้มคนพวกนั้นได้ไม่น้อยเช่นกัน

ยื้อเวลานานเท่าไหร่ ก็ไม่เป็นผลดีสำหรับพวกเขามากเท่านั้น

ทั้งสองอยากจะรีบสู้ให้จบไหวๆ แต่ข้างๆปุ่มเปิดประตูรั้วนั้นมียอดฝีมือระดับสามคนหนึ่งกำลังจับตาดูอยู่ไม่ห่าง

อี้เฉินเฟยกับกู้ชูหน่วนสบตากัน ไม่รู้ทำไม ทั้งสองกลับใจตรงกัน กู้ชูหน่วนโจมตี ดึงดูดความสนใจของยอดฝีมือระดับสาม อี้เฉินเฟยเคลื่อนที่ไปทางอื่น ฝ่ามืออรหันต์ตบไปที่ทุกคน แรงจากฝ่ามือทำเอาประตูรั้วเปิดออก ต่อมาก็กดปุ่มสีแดงนั้นตามไปด้วย

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ยอดฝีมือระดับสามและพวกฉีโส่วอยากเข้าไปขวาง แต่ก็ขวางไว้ไม่อยู่ ความเร็วของกระเช้าเพิ่มขึ้นหลายเท่า ผ่านหอสัญญาณที่สามไปอย่างรวดเร็ว

ยอดฝีมือระดับสามโกรธ เอาความโกรธไปลงที่กู้ชูหน่วนทั้งหมด ทุกท่านั้นล้วนเป็นท่าไม้ตายทั้งหมด

กู้ชูหน่วนหลบไปด้วยและหัวเราะไปด้วย “ตาแก่ ข้าไม่ได้เปิดประตูรั้วเองเสียหน่อย เจ้ามาใส่อารมณ์กับข้าทำไม”