บทที่181 เผ่าเทียนเฟิ่น?

“ยอดฝีมือที่ฝืนกฎธรรมชาติบนโลกใบนี้มีคนไหนบ้าง?”

กู้ชูหน่วนปิดปากไอคอกแคก “ข้าหมายความว่า ยอดฝีมือที่เก่งกาจจนฝืนกฎธรรมชาติมีคนไหนบ้าง?”

เย่เฟิงพูดเสียงเรียบเฉยว่า “เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน โดยรวมเท่าไหร่ข้าก็ไม่ค่อยแน่ใจ แต่จอมมารของเผ่าปีศาจ เย่จิ่งหานเทพสงคราม หัวหน้าเผ่าเทียนเฟิ่น เจ้าสำนักสำนักอสุรา ล้วนแล้วแต่เป็นยอดฝีมือฝืนกฎธรรมชาติผู้โด่งดัง รวมไปถึงพวกท่านอาวุโสของเหล่าสกุลโบราณชื่อดัง”

“จอมมารของเผ่าปีศาจทั้งดีทั้งชั่ว อารมณ์แปรปรวนไม่แน่นอน เขาอยากแย่งกระดิ่งทลายวิญญาณไป ไม่จำเป็นต้องสวมหน้ากากด้วยซ้ำ”

“เย่จิ่งหานเทพสงครามขาสองข้างพิการ คนคนนั้นสองขายังดี ไม่มีทางเป็นเขาแน่”

“เผ่าเทียนเฟิ่นห่างโลกมานานหลายปี ไม่เคยแปดเปื้อนโลกีย์มาก่อน พวกเขาน่าจะไม่มาแย่งไปนะ”

“ส่วนเจ้าสำนักสำนักอสุรา ยิ่งไม่มีทางเข้าไปใหญ่ นางหายตัวไปนานมาก เป็นตายร้ายดียังไงก็ยังไม่รู้เลย”

กู้ชูหน่วนลูบคาง พูดพึมพำว่า “เผ่าเทียนเฟิ่น?”

ชื่อนี้ทำไมดูคุ้นหูจัง?

พอพูดถึงชื่อเผ่าเทียนเฟิ่น ภายในถ้ำแคบๆนี้ก็มีความเกลียดชังและแรงอาฆาตแวบออกมา

ความเกลียดนั้นแม้จะแวบหายไปแล้ว แต่กู้ชูหน่วนกับเย่เฟิงก็รับรู้ถึงมันได้อย่างชัดเจน

และ……

ความเกลียดชังกับแรงอาฆาตนั้นมาจากฝูกวง

กู้ชูหน่วนถาม “ทำไมเหรอ เจ้ากับเผ่าเทียนเฟิ่นมีเรื่องบาดหมางอะไรกันเหรอ?”

ฝูกวงกำหมัดแน่น พยายามทำใจให้สงบมากที่สุด เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ไม่มีขอรับ”

ไม่มี?

คิดว่าพวกเขาโง่หรือไงกัน?

“งั้นเจ้าบอกข้ามาสิว่าเผ่าเทียนเฟิ่นมีอิทธิพลยังไง และเป็นคนประเภทไหน?”

“ก็แค่พวกกลุ่มคนหน้าซื่อใจคด น่ารังเกียจ และไร้ยางอาย บางทีพวกเขาอาจจะแย่งกระดิ่งทลายวิญญาณไปไม่แน่”

“หื้ม……หรือว่าเผ่าโบราณที่เก็บตัวจากโลกภายนอก ก็อยากได้ใต้หล้านี้งั้นเหรอ?”