บทที่191 นางตายแล้ว

ในหุบเขาลึกของเขาทิ้งวิญญาณมีพระราชวังอันยิ่งใหญ่และหรูหราตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า

กู้ชูหน่วนถือหญ้านรกในมือไว้อย่างตะลึง เกือบจะกัดลิ้นตัวเองแล้ว

ได้……ได้หญ้านรกมาง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?

นางไม่ได้ฝันอยู่ใช่ไหม?

นางกอดอกอย่างตกตะลึง หันหน้าไปถามจอมมารที่พิงประตูอยู่ข้างๆ “พระราชวังของจอมมาร ทหารเฝ้ายามหละหลวมขนาดนี้เชียวเหรอ?”

“ถ้าพี่สาวไม่ชอบ งั้นข้าเรียกทหารมาก็ได้นะ?”

จะบ้าตาย……

นางช่วยผู้ชายแบบนี้มาเนี่ย?

วงจรสมองพิลึกคนจริงๆ

นางบอกให้ตะโกนเรียกทหารมาหรือไง?

เห็นเขากำลังจะอ้าปากตะโกน กู้ชูหน่วนก็รีบกระโจนเข้าไปปิดปากเขา “ไปๆๆ พวกเราเดินย้อนทางลับออกไปก่อน”

นางไม่อยากพาเขาเข้ามาอยู่แล้ว แต่เขาก็ยังดื้อรั้นที่จะเข้ามาด้วย

แล้วพานางเดินวนเข้ามาจากทางลัด เข้ามาในพระราชวังของจอมมารได้อย่างราบรื่น ทำอย่างกับเดินเที่ยวสวนดอกไม้บ้านของตัวเอง

ยิ่งอยู่กับเขามากเท่าไหร่ นางก็ยิ่งสงสัยในตัวตนของเขามากเท่านั้น

แต่คิดไปคิดมา ก็คิดไม่ออกว่าเขาเป็นใครกันแน่

เห็นเขาไม่ได้มีเจตนาร้าย ก็เลยพาเขาไปไหนมาไหนด้วย

กู้ชูหน่วนเอาหญ้านรกในมือไว้ในแหวนมิติ แล้วถอนหายใจออกมายาวๆอย่างโล่งอก

มีหญ้านรกแล้ว อีกไม่นานใบหน้าของนางจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว

ในตอนที่ดวงตาสีฟ้าอ่อนของจอมมารมองแหวนมิติอย่างเกียจคร้านนั้น นัยน์ตาของเขาก็ประกายขึ้น

“แหวนมิติของสำนักสำนักอสุรา”

“เจ้ารู้จักสำนักสำนักอสุราเหรอ?”

แหวนมิตินี้อี้เฉินเฟยให้นางมา

หรือว่าอี้เฉินเฟยจะเป็นคนของสำนักสำนักอสุรา?

หรือว่า……

อี้เฉินเฟยก็คือประมุขชิงจริงๆ?

นึกถึงหุ่นและกังฟูของพวกเขาสองคน กู้ชูหน่วนก็ยิ่งแน่ใจมากขึ้น

“รู้จักเล็กน้อย”

“หื้ม……งั้นเจ้าบอกข้าหน่อยสิ เจ้าสำนักชูราเป็นคนยังไง?”

“นางเหรอ……เป็นคนที่มีความยึดติดมากคนหนึ่ง เพื่อหน้าที่ความรับผิดชอบของตัวเอง แม้จะต้องบุกน้ำลุยไฟนางก็ไม่เคยกะพริบตาเลย”