บทที่305 ข้าไม่ใช่ทาสของเจ้าสักหน่อย

“หรือว่า พวกเขาอยากใช้กลิ่นย่างหมู ดึงดูดสมบัติออกมา?”

“อาจจะเป็นไปได้ ไม่งั้นหมูเยอะขนาดนี้ พวกเขาจะกินหมดได้ยังไง”

“ไปกัน พวกเราไปดูกัน”

พวกนักเรียนพูดแล้วก็ไปทันที จับกลุ่มกันแอบวิ่งไปดู ตอนแรกอ๋องเจ๋อไม่อยากไป แต่เพราะสงสัยจึงตามไปดูด้วย

พวกเขาเห็นกองไฟหลายกองจากที่ไกลๆ เซียวอวี่เซวียนย่างหมูอยู่อย่างนั้น เหนื่อยจนเหงื่อแตกเต็มตัวไปหมด

กู้ชูหน่วนพัดไปด้วย และสาดเครื่องปรุงลงบนเนื้อหมูไปด้วย

และที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย กลับเป็นงูตัวหนึ่ง

เป็นงูตัวเล็ก งูที่มีขนาดเล็กกว่าตะเกียบ แต่กลับกินเก่งมาก กัดกินเนื้อหมูคำโตๆ เหมือนไม่กลัวตัวเองจะกินจนท้องแตก

ไม่รู้ว่าเห็นว่าพวกเขาแอบดูอยู่รึเปล่า งูตัวเล็กเงยหน้าขึ้น ทำเสียงขู่ฟ่อๆๆไปยังพวกเขา

แล้วมองไปบนพื้น ขนาดเศษซากกระดูกหมูป่ายังไม่เหลือเลย เพราะเขาก็ไม่รู้ว่าเนื้อหมูปากพวกนั้นหายไปไหนหมดแล้ว

ด้วยเสียงขู่ฟ่อๆของงูเล็กดังขึ้น ทันใดนั้นไม่ไกลมากก็มีงูฝูงใหญ่เลื้อยเข้ามา งูพวกนี้มีหลากหลายสีและหลากหลายประเภท เป้าหมายคือพวกนักเรียนที่แอบมองอยู่

สีหน้าพวกเขาเปลี่ยนไปทันที งูพวกนั้นส่วนใหญ่ล้วนมีผิดกันทั้งนั้น ถ้าถูกกัดขึ้นมา ได้ตายทันทีโดยไม่ต้องสงสัยเลย

ทุกคนรีบวิ่งหนีกัน กลัวว่าถ้าช้าไปกว่านี้ คงจะกลายเป็นอาหารจานเด็ดของพวกมัน ขนาดอ๋องเจ๋อยังวิ่งหนีเลย

กู้ชูหน่วนกลอกตามองบนเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ “ไร้สาระ”

เพื่ออิ่มท้อง สั่งให้ลูกน้องมากมายมาขู่คน คงมีแต่มันถึงจะทำแบบนี้ได้

เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ยิ้มฟ่อๆ ไม่คิดอะไรอีก เขมือบกินอย่างตะกละ

เซียวอวี่เซวียนเหนื่อยจนขาอ่อนทรุดลงไป หายใจหอบ “เหนื่อยจะตายอยู่แล้วเนี่ย เจ้านี่จะกินอีกเท่าไหร่ถึงจะอิ่ม ข้าย่างเนื้อหมูมาทั้งคืนแล้วนะ”

“ฟ่อๆๆ……”

หางงูกระดิก บนพื้นก็มีตัวหนังสือปรากฏขึ้น หนึ่งร้อย

เซียวอวี่เซวียนรีบลุกขึ้นมาทันที “หมูหนึ่งร้อยตัวหรอ? เจ้าไม่ให้ข้าไปขโมยเลยล่ะ ข้าไม่ใช่ทาสของเจ้านะ ข้าไม่ทำแล้ว”

กู้ชูหน่วนทนดูต่อไปไม่ได้ หมูกับกระต่ายสิบกว่าตัว พวกเขายังได้กินสักคำก็เข้าไปในท้องของมันหมดแล้ว แล้วดูตัวของมันที่มีขนาดเท่าตะเกียบ ไม่รู้ว่าเนื้อหมูสิบกว่าที่มันกินเข้าไปมันเอาไปกองไว้ในส่วนไหนของร่างกาย?

ไม่ไกลมากมีกลิ่นอายของแรงอาฆาตลอยเข้ามา

พอปรากฏตัวขึ้น ก็ล้อมพวกกู้ชูหน่วนเอาไว้

กู้ชูหน่วนเงยหน้าขึ้น ชายวัยกลางคนสองคนนั้น ความสามารถไปถึงขั้นสูงสุดระดับหนึ่ง หน้าตาพวกเขาธรรมดา แต่ร่างกายกลับเต็มไปด้วยแรงอาฆาต

กู้ชูหน่วนย่างหมูต่อไป แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ใครใช้ให้พวกเจ้ามาฆ่าข้าอีก?”

“ชีวิตของเจ้าถึงจุดจบแล้ว”

เหอะ……