บทที่308 ใครบอกว่าข้าจะเผาล่ะ?

แสงสีขาวประกายขึ้นมา พวกกู้ชูหน่วนปรากฏอยู่ในราชวิทยาลัย ตรงหน้าของนางคือพวกอาจารย์สิบกว่าคนของราชวิทยาลัย

พวกอาจารย์แต่ละคนมองดูนักเรียนคืนกระสอบให้กู้ชูหน่วนอย่างตกตะลึง

วัช……วัชพืช……

วัชพืชกว่าสิบกระสอบงั้นเหรอ?

นี่มันคืออะไรกัน?

อาจารย์สวีพูดอย่างตกตะลึงว่า “กู้ชูหน่วน เจ้าเด็ดหญ้าพวกนี้มาทำไมกัน?”

“อาจารย์ ข้าจำได้ว่าก่อนเข้าภูเขาสืบมังกรพวกท่านเคยบอกไว้ว่า เข้าภูเขาสืบมังกรเพื่อฝึกฝนพวกเรา และเพื่อให้รางวัลกับพวกเรา ไม่ว่าพวกเราจะหาสมบัติอะไรได้ ก็จะเป็นของพวกเราทั้งหมด”

“ใช่ ข้าเคยบอกเช่นนั้น” แต่เกี่ยวอะไรกับหญ้าพวกนี้ด้วย?

“นี่ไง นี่เป็นสมบัติที่ข้าต้องการ” กู้ชูหน่วนอมยิ้ม นิ้วเรียวยาวของนางชี้ไปยังสมุนไพรในกระสอบตรงหน้า

ทุกคนอยากจะบ้าตาย

เอาหญ้าเป็นสมบัติ พวกเราเพิ่งจะเคยได้ยินครั้งแรก

ไม่รู้ว่ากู้ชูหน่วนเข้าภูเขาสืบมังกรเพื่อไปทำน่าขันเหรอ

ซ่างกวนฉู่ผู้อ่อนโยนสง่างามนัยน์ตาเต็มไปด้วยการสำรวจ เหมือนกำลังครุ่นคิดแสงที่เปล่งประกายขึ้นท้องฟ้านั้น จะเกี่ยวข้องกับกู้ชูหน่วนหรือเปล่า

อาจารย์เฉินถาม “หนึ่งในพวกเจ้าได้สมบัติล้ำค่าระดับห้าหรือเปล่า”

ระดับ……ระดับห้า?

คุณพระ……

หรือว่าสมบัติที่ปรากฏขึ้นทางทิศตะวันออกเฉียงใต้จะเป็นสมบัติระดับห้าเหรอ?

ถ้ารู้ว่าเป็นระดับห้า ถึงต้องสู้จนตาย พวกเขาก็ต้องลองแย่งสมบัติมาให้ได้

กู้ชูหน่วนลูบคาง

เป็นระดับห้างั้นเหรอ ถึงว่าส่องแสงเจิดจ้าขนาดนั้น

ทุกคนต่างส่ายหน้ากันใหญ่

“อาจารย์ พื้นที่ที่สมบัติปรากฏขึ้นอยู่ในจุดที่ลึกที่สุดของภูเขาสืบมังกร พวกข้าไม่อาจเข้าไปเอาได้ จึงไม่มีใครได้รับสมบัติระดับห้า และไม่รู้ว่าสมบัติระดับห้าเป็นอะไรด้วยขอรับ”

พวกอาจารย์ต่างผิดหวังกันใหญ่

พวกเขาคิดว่า พวกนักเรียนที่เข้าไปในภูเขาสืบมังกรครั้งนี้ จะมีคนได้รับสมบัติระดับห้าเสียอีก

นั่นสิ สมบัติระดับจะได้รับง่ายๆได้ยังไง