บทที่388 ป่วยก็ต้องรักษา ไม่ป่วยก็ต้องกันไว้ก่อน

“ไม่ต้อง ออกไปทั้งหมดเลย”

หมอหลวงคนหนึ่งอธิบายด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านอ๋อง คนที่ตั้งครรภ์ มักจะอารมณ์ร้อนบ่อยๆ อาการของพระชายาถือว่าปกติ เดี๋ยวกระหม่อมเอายาที่มีฤทธิ์ทำให้จิตใจสงบเอาให้พระชายากินนะขอรับ”

สีหน้าไม่พอใจของเย่จิ่งหานหายลงไปบ้างเล็กน้อย

เขาส่งสายตา หมอหลวงก็รีบพูดประจบด้วยรอยยิ้มว่า “พระชายา กระหม่อมขอวัดชีพจรเดี๋ยวเดียว ไม่เสียเวลามากหรอกขอรับ ท่าน……”

ทันใดนั้นกู้ชูหน่วนก็กุมท้องอย่างเจ็บปวด ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “โอ๊ย ข้าปวดท้องจัง อาหารเมื่อกี้ไม่สดใหม่หรือเปล่า? ข้าปวดท้องจัง ปวดมากด้วย ถอยออกไป ข้าจะไปเข้าห้องน้ำ”

ว่าแล้ว กู้ชูหน่วนก็ผลักทุกคนออกไป รีบวิ่งออกไปอย่างรีบร้อน

หมอสิบกว่าคนตกตะลึง รีบเดินตามหลังกู้ชูหน่วนเหมือนเงา รอนางเข้าห้องน้ำเสร็จแล้ว กลัวว่านางจะเป็นอะไรไป เทพสงครามจะลงโทษพวกเขาแทน

“นายท่าน เกรงว่าช่วงนี้พระชายานอนกลางดินกินกลางทราย จึงทำให้ท้องไส้ไม่ดี น่าจะไม่เป็นอะไรมากนะขอรับ”

“ชิงเฟิง เจ้าว่าคนที่ท้องสามเดือน ทำไมท้องถึงไม่โตขึ้นเลยล่ะ?”

“คือ……พระชายาผอมเกินไปหรือเปล่าขอรับ?”

เย่จิ่งหานมองไปยังหมอหลวงที่ยืนอยู่ข้างๆสองคน

หมอหลวงเฉินตอบ “ตอบท่านอ๋องขอรับ ปกติสามเดือนท้องก็โตขึ้นแล้วขอรับ ที่ดูไม่ออกว่าพระชายาตั้งครรภ์ คงเป็นเพราะร่างกายอ่อนแอเกินไปขอรับ”

หมอหลวงสวีพูด “ถึงแม้อายุครรภ์สามเดือนกว่าจะเห็นได้ชัดแล้ว แต่ก็มีบางคนที่ดูไม่ออกว่าตั้งครรภ์อยู่ เหนียนกุ้ยเฟยของอดีตฮ่องเต้ตอนที่ตั้งครรภ์สามเดือนกว่า ก็ดูไม่ออกว่ากำลังตั้งครรภ์อยู่ ตอนนั้นยังไม่สบายสักพักใหญ่อยู่เลยขอรับ”

แววตาของเย่จิ่งหานสับสน นัยน์ตาเย็นชาคู่นั้นของเขามืดมนอย่างมาก ทำให้คนมองไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

ภายในห้องน้ำ

กู้ชูหน่วนควานหาของในแหวนมิติอยู่นาน ก็หาสิ่งที่จะเอามาปลอมเป็นชีพจรคนท้องได้

โทษนางที่พลาดไปเอง มัวแต่ตามหาไข่มุกมังกร จนลืมเรื่องนี้ไปเลย จึงไม่ได้เตรียมยาแบบนี้ไว้ก่อน

กู้ชูหน่วนขนหัวลุกซู่

ทำไมกลับมาก็เจอเรื่องแบบนี้กันนะ?

ตอนนี้จะทำยังไงดี?

ยอมรับว่าตัวเองท้องหลอกๆเหรอ?

ไม่ได้ เดี๋ยวก็ได้ถูกเย่จิ่งหานซ้อมจนตายหรอก

หาข้ออ้างหลบพวกหมอหลวงเหรอ?

ถึงตอนนี้จะหลบได้ ก็หลบไม่ได้ตลอดไปหรอก