บทที่390 รอดไปได้

สีหน้าที่มืดมนของเย่จิ่งหานก็ดีขึ้น น้ำเสียงอ่อนลง

“ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”

หมอบอกว่าลมปราณในร่างกายนางฉีกขาด หรือว่าพลังของผลึกเกล็ดหิมะยังไม่ถูกนางดูดซึมเข้าไปทั้งหมด?

นึกถึงวันนั้นที่กู้ชูหน่วนกินผลึกเกล็ดหิมะเข้าไป ลมปราณในร่างกายพุ่งชนในร่างกายนางไม่หยุด เขารักษาให้นาง สุดท้ายก็ถูกนางดูดซับกำลังภายในไปเกือบครึ่ง จึงทำให้พลังของเขาถดถอยลงไปมาก

เย่จิ่งหานอดไม่ได้เชื่อคำพูดของหมอ

เขาตัดสินใจว่า รอนางตื่นขึ้นมาในเช้าวันที่สอง ค่อยให้หมอมาวัดชีพจรให้นางอีกครั้ง

กู้ชูหน่วนบิดขี้เกียจ พูดอย่างไม่พอใจว่า “ก็ต้องไม่สบายอยู่แล้ว ไม่สบายตั้งแต่หัวจรดเท้าและในสู่นอก โดยเฉพาะหัวใจดวงนี้ ไม่สบายอย่างมาก”

“ข้าเข้าใจเจ้าผิดเอง แต่ต่อไปเจ้าต้องกินเยอะหน่อยนะ ดูท้องเจ้าสิ แบนเกินไปแล้ว คนที่ไม่รู้คงคิดว่าข้าทรมานเจ้าเสียอีก”

เย่จิ่งหานมองท้องนางอีกครั้ง ในใจก็ยังสงสัยเหมือนเดิม

กู้ชูหน่วนดึงเสื้อขึ้น เปิดให้เขาได้เห็นชัดๆ “เขากินแล้วไม่โตเอง ข้าจะทำอะไรได้ ถ้าเจ้าเก่งจริง เจ้าก็มุดเข้าไปในท้องข้าแล้วถามเขาดูสิ”

ชิงเฟิงปาดเหงื่อ

พระชายาพูดจาแรงจริงๆ

ยังไงเจ้านายก็เป็นถึงเทพสงคราม ไม่ไว้หน้ากันเลยสักนิด

“ในเมื่อลูกในท้องของเจ้ายังอยู่ดี ทำไมถึงกลัวหมอมาวัดชีพจรล่ะ?”

“ไร้สาระ หมอตั้งสามสี่สิบคน เข้ามาวัดทีละคนทีละคน ก็ต้องเสียเวลามากน่ะสิ? ห้องก็ไม่ได้ใหญ่มาก เจ้าไม่อึดอัด แต่ข้าอึดอัด”

กู้ชูหน่วนกลอกตามองบนให้เขา แล้วผลักเขาออกไป จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องนอนตัวเองทันที

ยังดีที่นางมียาอย่างอื่นในแหวนมิติ ใช้ยาปะปนกันหลายชนิด จะทำให้ชีพจรในร่างกายวุ่นวายจนคนที่วัดชีพจรเข้าใจผิด ไม่งั้น นางคงไม่ผ่านด่านนี้มาง่ายๆแน่

นางจะต้องรีบหาเวลา หาข้ออ้างทำให้ตัวเองแท้ง ไม่งั้น ไม่ช้าก็เร็วนางจะต้องตายในคำโกหกนี้แน่