บทที่392 สามีภรรยาไม่แบ่งชนชั้น

เย่จิ่งหานพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “ข้าหวังว่านางจะอ่อนโยนเชื่อฟังเอาอกเอาใจ อย่าเอาแต่ยั่วยวนชาวบ้านไปทั่ว”

กู้ชูหน่วนพยักหน้า “สมควรอยู่แล้ว ไม่ว่าผู้ชายคนไหน ก็ไม่อยากให้ผู้หญิงตัวเองเป็นหญิงสองใจกันทั้งนั้น”

เย่จิ่งหานคิดว่า กู้ชูหน่วนอยากบอกเขาว่า นางจะกลับตัวกลับใจ ต่อไปจะอยู่ในจวนดีๆไม่ไปไหนอีก จะไม่ขลุกตัวอยู่กับพวกเซียวอวี่เซวียน ซือโม่เฟยพวกนั้นแล้ว

ความโกรธที่สะสมมาหลายวันก็มลายหายไปทันที

“ท่านอ๋อง พรุ่งนี้เช้า ข้าจะมอบของขวัญให้ท่าน”

“หื้ม……ของขวัญอะไร?” เย่จิ่งหานรู้สึกสนใจขึ้นมา และอารมณ์ดีขึ้นมาเล็กน้อย

ไม่เสียแรงที่เขายอมเสียสละกำลังภายในให้นาง

แค้นบนภูเขาน้ำเต้าที่กู้ชูหน่วนรักษาให้เขาได้ครึ่งทางก็หนีไปเสียก่อน เขายังไม่ได้คิดบัญชีนี้กับนางเลย แต่เห็นแก่ที่วันนี้นางทำตัวดี เรื่องก่อนหน้านี้ ก็หยวนๆไปแล้วกัน

“แหะๆ ความลับ ถึงเวลาเจ้าจะรู้เอง”

สายตาของกู้ชูหน่วน โด่งดังเรื่องการดูคนเก่งเชียวนะ

ผู้หญิงที่นางเลือกทุกคน จะต้องเชื่อฟังเรียบร้อย อ่อนโยนเอาอกเอาใจคนเก่ง แถมยังไม่เจ้าชู้อีกด้วย

รอเย่จิ่งหานสนใจผู้หญิงพวกนี้เมื่อไหร่ แล้วรอผู้หญิงพวกนี้ท้องลูกของเย่จิ่งหาน นางค่อยหาโอกาสขอหย่าร้างด้วยดี แล้วค่อยแยกทางกับเขา

สมบูรณ์แบบ……

ทำไมเมื่อก่อนนางถึงคิดวิธีนี้ไม่ได้กันนะ

กู้ชูหน่วนกระตุกยิ้มมุมปาก นานๆทีจะอารมณ์ดี เย่จิ่งหานเห็นสีหน้าของนางแล้วก็อดไม่ได้ยิ้มตาม

ในใจก็แอบคาดหวังกับของขวัญที่กู้ชูหน่วนจะให้เขา

เย่จิ่งหานยิ้มแล้วพูดว่า “ขอแค่ของที่เจ้าให้ ข้าก็ชอบหมดทั้งนั้นแหละ”

ไร้สาระ

ผู้ชายบนโลกนี้มีใครบ้างที่ไม่ชอบสาวงาม

เย่จิ่งหานก็ไม่เว้นหรอก

เจ้าหมอนี่ คงไม่ได้เดาออกแล้วว่านางจะให้สาวงามกับเขาหรอกนะ ถึงได้ดีใจขนาดนี้?

เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ ผู้ชายบนโลกนี้เหมือนกันทั้งหมดเลย

กู้ชูหน่วนกลับเข้าประเด็นเดิม “ท่านอ๋อง ดึกมากแล้ว มีงานสำคัญอะไรก็ค่อยจัดการพรุ่งนี้เถอะ ข้าแนะนำให้เจ้ารีบไปพักผ่อนดีกว่า หลับตื่นเช้าๆ มีผลดีต่อสุขภาพ”

เย่จิ่งหานได้ยินแล้วก็หูแดงระเรื่อ

นางอยากจะเข้านอนกับเขาจนอดใจไม่ไหวเลยเหรอ?

ถึงแม้เขาจะเป็นท่านอ๋อง แต่เขาไม่เคยเข้าใกล้ผู้หญิงอื่นเลย ครั้งแรกและครั้งเดียวที่เข้าใกล้ผู้หญิงคือ ตอนที่โดนยาพิษครั้งนั้น แล้วถูกกู้ชูหน่วนลวนลาม