บทที่487 เข้าสู่หุบเขาตันหุย

“ก็ถูกของเจ้านะ”

“ดึกมากแล้ว พวกเรารีบกลับไปกันเถอะ เดี๋ยวจะโดนทำโทษอีก พรุ่งนี้ยังต้องไปรับคนอีก วันมะรืนนี้ก็จะเป็นวันงานชื่นชมยาชั้นเลิศแล้วด้วย”

พวกเขาว่าแล้วก็ปรากฏขึ้นสู่สายตาพวกเขา

กู้ชูหน่วนกวาดตามองรอบๆ นั่นเป็นเด็กหนุ่มอายุเจ็ดแปดขวบ สวมเสื้อสีเทาเหมือนกัน บนเสื้อยังมีคำว่า“ตัน”ปักไว้ตัวใหญ่ ยังมีภาพเครื่องหมายหยินหยางด้วย

มองจากการแต่งกายและบทสนทนาของพวกเขาแล้ว คนพวกนี้ก็คงเป็นคนของหุบเขาตันหุย

กู้ชูหน่วนกลอกดวงตาสีดำขาวขึ้นลง

จอมมารเขยิบห่างจากนาง “เจ้าจะทำอะไร?”

สายตาแบบนี้ ทำไมเขาถึงรู้สึกว่านางกำลังจะทำอะไรไม่ดีนะ

“เจ้าทำบัตรเชิญมัวใช่หรือไม่?”

“ชะ……ใช่ มัวจนติดไม่ได้แล้ว ข้าไม่เก่งพอที่จะทำให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมหรอกนะ”

“เจ้าไม่ต้องทำหรอก จัดการคนเจ็ดแปดคนนั้นไม่มีปัญหาหรอก” กู้ชูหน่วนชี้ไปยังลูกศิษย์หุบเขาตันหุยเจ็ดแปดคนตรงหน้า

“พี่สาว ข้าเห็นแผนการในสายตาของพี่”

“ไปให้พ้นเลย แผนการอะไรกัน หุบเขาตันหุยเชิญเจ้าไป แต่เจ้าทำบัตรเชิญเสีย ดังนั้นเจ้าจึงเข้าไปไม่ได้ชั่วคราว ตอนนี้ขอแค่พวกเราเล่นลูกไม้นิดๆหน่อยๆเท่านั้นเอง แบบนี้ก็ไม่เกินไปนี่ เพราะยังไงเจ้าก็ควรจะไปอยู่ที่นั่นอยู่แล้ว”

“เจ้าจะให้พวกเราปลอมตัวเป็นพวกเขาแล้วเข้าไปเหรอ?”

“หุบเขาตันหุยต้องตรวจเข้มแน่ ปลอมตัวเป็นพวกเขาไม่ได้หรอก พวกเขายกเกี้ยวอยู่คันหนึ่งนี่ พวกเราเข้าไปนั่งในเกี้ยวของพวกเขาสิ”

“แต่นั่นก็จะโดนตรวจสอบเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”

“ถึงเวลาก็ลงมือเมื่อมีโอกาส ข้าเชื่อว่าด้วยความสามารถของเจ้า จะต้องพาข้าเข้าไปได้อย่างปลอดภัยแน่นอน ใช่ไหม?”

กู้ชูหน่วนยิ้ม รอยยิ้มนั้นทำเอาซือโม่เฟยขนลุกซู่

พูดซะ เหมือนถ้าเขาพานางเข้าไปไม่ได้ ก็จะเสียหน้าน่ะสิ?

“ไปเถอะ ข้าจะรอเจ้า” กู้ชูหน่วนกะพริบตา ส่งสายตาเป็นกำลังใจให้กับเขา