บทที่61 บังคับคนอื่นเป็นนิสัย

“ข้ามีความชอบอย่างหนึ่ง ข้าชอบบีบบังคับคนอื่นเป็นนิสัย”

“……”

กู้ชูหน่วนรู้สึกว่า เย่จิ่งหานมีความบิดเบือนทางจิตใจ

เขาไม่กลัวว่าจะโดนสวมเขา แล้วนางจะกลัวทำไม

เย่จิ่งหานกวาดตามองผู้คนในหอโคมเขียวอู๋โยวอย่างเย็นชา หยุดอยู่บนตัวระหว่างอี้เฉินเฟย เย่เฟิงและเซียวหยู่เซวียนนานกว่าคนอื่น จากนั้นก็พูดขึ้นว่า “นำตัวลงไป”

“เจ้า……เจ้าจะบ้าอำนาจแบบนี้ไม่ได้นะ ยัยขี้เหร่ไม่ใช่ของส่วนตัวของเจ้า”

เซียวหยู่เซวียนปากสั่น แต่กลับขวางอยู่ตรงหน้ากู้ชูหน่วนไม่ไปไหน

อี้เฉินเฟยหัวเราะแล้วพูดว่า “ท่านเทพสงคราม ในเมื่อข้าตกลงอยู่กับคุณหนูสามเจ็ดวัน ในเจ็ดวันนี้ก็ต้องรับผิดชอบความปลอดภัยของนาง”

“ทำไม……สำนักหรูเจียอยากเป็นศัตรูกับข้างั้นเหรอ?” เย่จิ่งหานไม่สนใจเซียวหยู่เซวียน และเลิกคิ้วมองอี้เฉินเฟยด้วยสายตาแหลมคม

“ถ้าเจ้ากล้าแตะต้องนางแม้แต่ปลายเส้นผม ไม่เพียงแค่สำนักหรูเจียหรอกนะ ทั้งแคว้นจ้าวก็ไม่มีทางตกลงด้วย” อี้เฉินเฟยหัวเราะ และรอยยิ้มนั้นกลับเต็มไปด้วยการตักเตือน

อุณหภูมิโดยรอบลดลงทันที รอบด้านเต็มไปด้วยกองไฟที่ลุกโชน

ทุกคนในหอโคมเขียวอู๋โยวก็รู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็น ถูกกดขี่จนหายใจไม่ออก

เทพสงครามดูแข็งแกร่งก็ช่างเถอะ แต่ชายที่อ่อนโยนดั่งเทพบุตร ทำไมถึงดูแข็งกร้าวขนาดนี้ล่ะ

อี้เฉินเฟยกับเย่จิ่งหานเผชิญหน้ากัน สามารถสู้กันได้ทุกเมื่อ กู้ชูหน่วนก็รีบเอ่ยปากพูดขึ้น

“พี่เฉินเฟย เจ้าวางใจเถอะ เขาไม่ทำอะไรข้าหรอก พรุ่งนี้ข้าค่อยมาหาเจ้านะ”

อี้เฉินเฟยครุ่นคิดแล้วมองดูกู้ชูหน่วน ในที่สุดก็ลดความเดือดดาลลง แล้วพยักหน้า

เซียวหยู่เซวียนไม่วางใจให้กู้ชูหน่วนตามเขาไป เขาพูดไม่เต็มเสียงว่า “ท่านเทพสงคราม แม้เจ้าจะมีอำนาจมากแค่ไหน ตระกูลเซียวของเราก็ไม่กลัวเจ้าหรอก ถ้าเจ้าริอ่านแตะต้องยัยขี้เหร่ ข้า……ตระกูลเซียวของเราจะไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่”

“เจ้ากล้าก็ลองดูสิ”

“เจ้า……”

กู้ชูหน่วนกุมขมับ แม้ตระกูลเซียวจะแกร่งแค่ไหน เย่จิ่งหานก็ไม่ใช่คนที่จะยอมให้คนอื่นรังแกได้ง่ายๆ ขนาดฮ่องเต้เขายังไม่เอาไว้ในสายตาเลย ยิ่งเป็นแค่แม่ทัพอาวุโสเซียวอีก

นางกลัวเซียวหยู่เซวียนจะพูดอะไรจนทำให้เขาโกรธอีก ก็เลยรีบพูดไปว่า “เสียวเซวียนเซวียน เจ้ายังไม่เชื่อใจข้าอีกเหรอ? ดึกมากแล้ว พวกเราเจอกันที่วิทยาลัยพรุ่งนี้นะ พรุ่งนี้พวกเราค่อยมาคุยกันใหม่”

“เสียวเซวียนเซวียน? เสี่ยวเฟิงเฟิง?”

เย่จิ่งหานปล่อยสัญญาณอันตรายออกมาไป ใครดูก็รู้ว่า เขาโกรธมาก และผลที่ตามมาก็หนักมากด้วย

แต่กู้ชูหน่วนกลับไม่สนใจเขา ชี้ไปยังทุกคนที่กำลังคุกเข่าด้วยเนื้อตัวอันสั่นเทา

“เรื่องของพวกเราสองคน กลับไปคุยกันที่บ้านได้ไหม ดูเจ้าสิ ทำคนทั้งห้องกลัวไปหมดแล้ว”

“กลับจวน”

กลับจวนแค่คำเดียว ทหารซ้ายขวาสองข้างก็รีบกลับเข้าแถว

ด้านหน้าหลังและซ้ายขวาของกู้ชูหน่วนมีแต่คนมีฝีมือเก่งๆ แม้นางจะติดปีกก็หนีไม่รอด

บอกว่ากลับจวน บอกว่าจับนางกลับจวนยังจะดีกว่าอีก

ชิงเฟิงและเจี่ยงเสวียตัวสั่น

ท่านอ๋องได้ยินว่าคุณหนูสามกู้มาเที่ยวสำราญในหอโคมเขียวอู๋โยว สวมเขาให้เขาอย่างเปิดเผย โกรธจนบีบแก้วชาจนแตกละเอียด

พวกเขาคิดว่าท่านอ๋องคงไม่ปล่อยคุณหนูกู้สามไปง่ายๆแน่

ไม่คิดว่า คุณหนูสามกู้บอกกลับจวน ท่านอ๋องก็กลับจวนจริงๆ?

นี่ยังเป็นท่านอ๋องที่ฆ่าใครโดยไม่ลังเล เลือดเย็นอำมหิตคนนั้นไหม?

เซียวหยู่เซวียนอยากจะวิ่งตามออกไป

อี้เฉินเฟยรีบจับแขนเขาไว้ “อ๋องหานแค่โกรธ แต่ไม่คิดฆ่าใคร ถ้าเจ้าตามไปอีก คนที่ตายไม่ใช่คุณหนูสามกู้ แต่จะเป็นเจ้า”