บทที่760 ความทรงจำที่กระจัดกระจาย

ไฟปะทุอย่างรุนแรง ตามด้วยการสังเวยของอี้เฉินเฟย อุณหภูมิร้อนกว่าหลายร้อยเท่า คนไม่สามารถเข้าใกล้ได้เลย

และไฟที่ปะทุรุนแรงนั้น แทบจะหลอมละลายเลือดและกระดูกของเขาเป็นหนึ่งเดียว ในวินาทีที่อี้เฉินเฟยกระโดดลงไป

อี้เฉินเฟย……ตายแล้วจริงๆ

เขาเสียสละแล้ว……

เพื่อกู้ชูหน่วน เพื่อเผ่าหยก เสียสละตัวเองเพื่อส่วนรวม

ฮัวฉีหลัวตกใจจนปิดปากตัวเองไว้ เบิกตาโพลงอย่างตกตะลึง

นางนึกไม่ออกจริงๆว่า คนคนหนึ่งจะเอาความกล้ามาจากไหน ถึงกับกล้ากระโดดเบ้าหลอมยา โดนเผาทั้งเป็นจนตาย

ผู้อาวุโสรองกับผู้อาวุโสหกที่กำลังทะเลาะกันอยู่นั้นก็ตกตะลึงมาก

ผู้อาวุโสหกเงยหน้าขึ้นแล้วตะโกนสุดเสียง

“อาเฉิน……ทำไมเจ้าถึงโง่แบบนี้……คนอื่นพูดอะไรเจ้าก็เชื่อหมด……เจ้านี่มันโง่จริงๆ”

ผู้อาวุโสรองอดไม่ได้เบือนหน้าหนี มีน้ำตาไหลออกมาจากหางตา เสียใจแทนการจากไปของอี้เฉินเฟย

ผู้อาวุโสใหญ่ถอนหายใจ พริบตาเดียวเหมือนแก่ลงไปอีกสิบปี

ภายในเผ่าหยก อี้เฉินเฟยนอกจากหัวหน้าเผ่าก็เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่มีศักยภาพสูงทางด้านการเรียนรู้ เขามีพรสวรรค์ที่โดดเด่น ในสมองเต็มไปด้วยกวีนิพนธ์ วางกลยุทธ์และตัดสินใจได้เด็ดขาด อีกทั้งยังเป็นคนที่มีเมตตาและชอบธรรมด้วย

คนหนุ่มที่ดีต้องมาตายแบบนี้ ช่างน่าเสียดายจริงๆ

ถ้าเขาไม่ตาย และมีชีวิตต่อไป เขาอาจจะเป็นผู้อาวุโสของเผ่าหยกก็ได้ ตำแหน่งสูงส่งกว่าใคร

เวินเส้าหยีเหมือนถูกสูบพลังไปทั้งหมด

เขารู้ว่า สำหรับกู้ชูหน่วนแล้ว วันนี้เป็นวันที่หนักมากจริงๆ

นางเสียใจ เป็นความเสียใจที่ไม่อาจใช้คำพูดมาอธิบายได้

เวินเส้าหยีอยากไปอยู่เป็นเพื่อนนาง ปลอบใจนาง แต่กลับหาเหตุผลและตำแหน่งที่เหมาะสมไม่ได้

นึกถึงตำแหน่งหัวหน้าเผ่าน้อยของเผ่าเทียนเฟิ่นตัวเอง และนางเป็นหัวหน้าเผ่าหยก เวินเส้าหยีก็แสยะยิ้มออกมา

จอมมารรีบวิ่งเข้าไปหากู้ชูหน่วน นั่งยองลงไปพูดว่า “พี่สาว……”

กู้ชูหน่วนคุกเข่าลงตรงหน้าเบ้าหลอมยา ร่างกายสั่นไม่หยุด ดวงตาที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาก็มองดูไฟที่ปะทุขึ้นไม่ละสายตา นางเหมือนอึ้งจนขยับตัวไม่ได้