บทที่770 สงบสุข

นางเข้าหาโดยมีเป้าหมายแต่แรก……

กู้ชูหน่วนรู้สึกผิดอย่างมาก

ถึงแม้พวกนางจะสมัครใจ ทั้งชีวิตนี้นางจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองเด็ดขาด

เวินเส้าหยีกับจอมมารจะบอกว่าไม่ปวดใจก็คงไม่จริง

พวกเขาอยากให้กู้ชูหน่วนร้องไห้ออกมาเหมือนฮัวฉีหลัว

แต่นางกลับกันฟันแน่น ไม่ร้องออกมาเลย แต่แค่มองดูลูกศิษย์เผ่าน้ำแข็งกระโดดลงไปทีละคนโดยไม่ละสายตาเลย ไม่กะพริบตาเลยด้วยซ้ำ

ไม่มีใครรู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่

และไม่มีใครรู้ด้วยว่า ตอนนี้นางปวดใจมากแค่ไหน

เป็นเพราะแบบนี้ จอมมารกับเวินเส้าหยีถึงได้ปวดใจมากขึ้น

พี่น้องร้อยกว่าคน เพื่อช่วยนางลบล้างคำสาปเลือด ใช้วิธีการแบบนี้ตายอย่างอนาถต่อหน้านาง คนปกติทั่วไปจะรับไหวได้ยังไง

ทันใดนั้นจอมมารก็กอดร่างกายที่เย็นเฉียบของกู้ชูหน่วนไว้ แล้วพูดสะอื้นว่า “พี่สาว พี่จะร้องก็ร้องออกมาเถอะนะ อาโม่ให้พี่พิงไหล่ก็ได้”

กู้ชูหน่วนไม่ตอบ ยังคงมองดูพี่น้องสละชีพเพื่อตัวเองตาไม่กะพริบ

ปวดหัวใจจนถึงขีดสุด บางทีอาจจะชินชาไปแล้วก็ได้

“พี่สาว……”

จอมมารยื่นมือไปปิดตาของนางไว้ แต่นางกลับปัดออก

นางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

“พวกนางจะไม่ตายไปเปล่าๆแน่นอน”

อึ้ง……

จอมมารไม่รู้ว่ากู้ชูหน่วนหมายความว่ายังไง แค่หันไปมองเวินเส้าหยี

เวินเส้าหยีจับมือขวาตัวเองไว้แน่น มือขวาของเขาหัก ตอนนี้ยังเจ็บมาก

เห็นจอมมารมองมาด้วยความสงสัย เขาจึงตอบด้วยเสียงที่แหบแห้งว่า “นางจะทำทุกอย่างเพื่อหลอมมุกมังกร ไม่ให้พวกนางตายไปเปล่าๆ”

เวินเส้าหยีก็อยากกอดร่างกายที่ผอมแห้งของนางเหมือนจอมมารเหมือนกัน

แต่เขาไม่มีตำแหน่งและไม่มีสิทธิ์ จึงต้องคอยอยู่เคียงข้างนางเงียบๆ

จอมมารเหมือนจะเข้าใจ