บทที่780 สายเลือด

“มุกมังกรลูกที่แปด?” กู้ชูหน่วนเลิกคิ้ว

ผู้อาวุโสเผ่าหยกกับจดหมายลายลักษณ์อักษรที่บรรพบุรุษตกทอดมาไม่ได้บันทึกไว้ว่าต้องใช้มุกมังกรลูกที่แปดนี่……

สุดยอดผู้อาวุโสผิดปกติ เขาถอนหายใจอย่างหมดหนทาง สีหน้าเข้มงวดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“นั่นสิ มุกมังกรลูกที่แปดเป็นลูกที่สำคัญมากที่สุด ก็เหมือนกับสายเลือดของคน ขาดมุกมังกรลูกนี้ไป มุกมังกรลูกอื่นก็แค่……”

“มุกมังกรลูกที่แปดอยู่ที่ไหน? ข้าจะไปหามา ขอแค่เจ้าอย่าบอกข้าว่ายังมีลูกที่เก้า ลูกที่สิบก็พอ”

กู้ชูหน่วนไม่อยากเสียเวลาอีก

สุดยอดผู้อาวุโสส่ายหน้า สักพักใหญ่ก็ถอนหายใจอีกครั้ง มองออกไปยังนอกหน้าต่างห้องประชุมด้วยความรู้สึกหมดหนทาง

“หาไม่เจอหรอก ไม่มีทางหาเจอด้วย”

กู้ชูหน่วนชักสีหน้า ความโกรธในใจก็เพิ่มพูนขึ้นมาอีกครั้ง

“ตาแก่ เจ้าล้อข้าเล่นหรือไง? ข้าล่ะสงสัยจริงๆว่า เจ้าทำยังไงถึงเป็นสุดยอดผู้อาวุโสของเผ่าหยกได้”

“ข้าก็หวังว่าตัวเองจะไม่ใช่สุดยอดผู้อาวุโสเหมือนกัน ถ้าเป็นแบบนี้……ข้าก็ไม่ต้องแบกรับภาระหน้าที่อันหนักอึ้งนี้ ใช้ชีวิตระมัดระวังตลอดเวลา”

คำพูดและสีหน้าของเขาทำให้กู้ชูหน่วนอดไม่ได้ครุ่นคิดขึ้นมา

คนคนหนึ่งโกหกคนอื่นได้ทุกครั้ง แต่สิ่งเดียวที่โกหกไม่ได้คือสายตา

สายตาของสุดยอดผู้อาวุโสทั้งเหนื่อยใจและรู้สึกผิด ดวงตาที่เป็นกังวลคู่นั้นเหมือนกำลังเก็บซ่อนความลับอะไรไว้อยู่ และความลับนี้ก็รบกวนเขามานานหลายปี

“อาหน่วน หลอมมักมังกรไม่ได้หอก เผ่าหยกใช้ชีวิตแบบนี้มานานหลายพันปีแล้ว เรื่องมักมังกร ต่อไปพวกเราอย่าพูดถึงอีกเลย และอย่าหลอมมันอีกเลย”

“เจ้าหมายความว่า……จะยอมแพ้งั้นเหรอ?”

“ใช่”

“เจ้าบอกว่ายอมแพ้ก็ยอมแพ้ง่ายๆงั้นเหรอ งั้นข้าจะลำบากตามหามุกมังกรเพื่ออะไร เสี่ยงอันตรายไปเพื่ออะไร การสละชีพของพี่เฉินเฟยกับพี่น้องเผ่าน้ำแข็งจะนับยังไง?”

นางไม่เชื่อว่าสุดยอดผู้อาวุโสจะไม่เคยเห็นอาการทรมานตอนที่พิษคำสาปเลือดกำเริบ

เขายอมแพ้ได้ แต่นางทำไม่ได้

ตอนนี้คำสาปเลือดในตัวเย่จิ่งหานก็ถูกกระตุ้นแล้วด้วย ทุกเดือนเขาจะต้องเผชิญกับความทรมานจากคำสาปเลือด

นางไม่อยากให้ชีวิตหลังจากนี้ของเย่จิ่งหานเหมือนกับคนอื่นในเผ่าหยก

“หลายปีมานี้ เจ้าคงจะเหนื่อยแย่เลยสินะ”

สุดยอดผู้อาวุโสหกอยากลูบหัวกู้ชูหน่วน แต่กลับถูกนางปัดออกเสียก่อน

นางจ้องมองเขาอย่างเย็นชา และพูดเตือนว่า

“ข้ารู้ว่าเจ้าจะต้องรู้ว่ามุกมังกรลูกที่แปดอยู่ไหน และรู้ว่าทำไมยังถึงจะหลอมมุกมังกรได้ วันนี้ถ้าเจ้าไม่บอกข้า ข้าก็จะฆ่าทุกคนในเผ่าหยกทั้งหมด จากนั้นค่อยฆ่าตัวตาย ยังไงก็ต้องทนทรมานจากคำสาปเลือดอยู่แล้ว สุดท้ายก็ต้องตายทั้งเป็น ก่อนที่จะฆ่าคนที่ตัวเองรัก ฆ่าตัวตายเองยังจะดีกว่าเสียอีก”

“ข้ากู้ชูหน่วนพูดแล้วทำได้แน่นอน ถ้าเจ้าไม่เชื่อ ก็ลองได้ทุกเมื่อ”

สุดยอดผู้อาวุโสขมวดคิ้ว

กู้ชูหน่วนเป็นเด็กที่เขาดูแลมาตั้งแต่เล็กจนโต เขารู้ดีว่านางมีนิสัยยังไง

ถ้าบีบบังคับนางเกินไป นางทำได้ทุกอย่างตามที่พูดไว้จริงๆ

แต่ว่า……

“ข้านับถึงสาม ถ้าเจ้าไม่พูด ระวังข้าจะทำให้เผ่าหยกกลายเป็นนรกบนโลกมนุษย์”

“หนึ่ง……”

“สอง……”

เห็นว่ากู้ชูหน่วนจะนับถึงสามแล้ว สุดยอดผู้อาวุโสก็รีบพูดว่า

“เจ้าอยากรู้จริงเหรอว่ามุกมังกรลูกที่แปดอยู่ไหน”

“ไร้สาระ เจ้าเห็นว่ามีเวลาพูดจาไร้สาระกับเจ้าหรือไง?”

“ก็ได้ ข้าบอกเจ้าก็ได้ มุกมังกรลูกที่แปดก็คือตัวเจ้า”

สุดยอดผู้อาวุโสพูดจบ เขาก็เหมือนถูกสูบพลังไปจากร่างกายทั้งหมด ทรุดตัวลงไปนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง

กู้ชูหน่วนอึ้ง

“มุกมังกรลูกที่แปดคือข้า? หมายความว่ายังไง……เจ้าพูดมาให้ชัดเจนเลยนะ”

“ยัยเด็กโง่ เจ้ายังไม่เข้าใจอีกเหรอ? มุกมังกรลูกที่แปดก็คือเจ้าไง เจ้าก็คือมุกมังกรลูกที่แปด ต้องสละชีพของเจ้า คว้านเลือดจากหัวใจของเจ้าออกมา ถึงจะหลอมมุกมังกรได้ และลบล้างคำสาปเลือดได้ในที่สุด”

สุดยอดผู้อาวุโสขอบตาแดงก่ำ

หลายปีก่อน ตอนที่พวกเขารู้เรื่องนี้ก็ตะลึงมากเหมือนกัน