บทที่862 เชื่อมกระดูกสะบัก

ทุกคนมีสีหน้าเศร้าสลด

หัวหน้าเผ่ายกตำแหน่งหัวหน้าเผ่าให้หัวหน้าเผ่าน้อย นั่นก็หมายความว่า เขาอยู่ได้อีกไม่นาน และไม่สามารถรักษาเขาได้อีกแล้ว

คำพูดสั้นๆนั้น ทั้งบอกว่าเวินเส้าหยีเป็นลูกแท้ๆของเขา และให้พวกเขาจงรักภักดีต่อเวินเส้าหยี

สุดยอดผู้อาวุโสและผู้อาวุโสทุกคนไม่มีข้อโต้แย้ง

ต่างก็คำนับแล้วพูดพร้อมกันว่า “ข้าน้อยขอคารวะหัวหน้าเผ่า ขอหัวหน้าเผ่ากับเผ่าเทียนเฟิ่นยิ่งใหญ่ไม่มีวันเสื่อมถอย”

เวินเส้าหยีรับป้ายคำสั่งหัวหน้าเผ่าจากเวินเฉิงเทียน หลับตาลง สลัดความทุกข์และความคิดทุกอย่างออกไปจากหัว

ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง สายตาของเวินเส้าหยีสว่างไสว ไร้อารมณ์ความรู้สึกใดๆ

เขาพูดขึ้นว่า “ลุกขึ้นมาเถอะ”

“ขอบพระคุณหัวหน้าเผ่า”

เวินเฉิงเทียนพูดอย่างอ่อนแรงว่า “ผู้อาวุโสหวง ผู้อาวุโสหยุน และผู้อาวุโสทุกท่าน ต่อไปคงต้องรบกวนพวกท่านดูแลเส้าหยีกับเผ่าเทียนเฟิ่นแล้วล่ะ”

“หัวหน้าเผ่าพูดเกินไป นี่เป็นหน้าที่ของพวกเราอยู่แล้ว”

ผู้อาวุโสทุกคนสงสัย

สุดยอดผู้อาวุโสมากมายอยู่ในนี้ หัวหน้าเผ่าฝากพวกเขาให้ดูแล ทำไมไม่ฝากให้พวกนั้นดูแลล่ะ?

เผ่าเทียนเฟิ่นประสบภัยในครั้งนี้ สูญเสียไปเยอะมาก ถึงแม้หัวหน้าเผ่าน้อยจะเก่งและมีพรสวรรค์มากแค่ไหน แต่ก็ถูกตัดกระดูกสะบักอยู่ดี ถ้าเผ่าเทียนเฟิ่นอยากยิ่งใหญ่อีกครั้ง คงจะเป็นเรื่องยาก

“นอกจากสุดยอดผู้อาวุโสแล้ว พวกเราทุกคนออกไปก่อน ไม่มีคำสั่งของข้า ห้ามใครเข้ามาทั้งนั้น”

“ขอรับ”

ประตูห้องลับถูกปิด ห้องลับเหลือแค่เวินเส้าหยี เวินเฉิงเทียน รวมไปถึงสุดยอดผู้อาวุโสอีกสี่ท่านที่บาดเจ็บ

“เส้าหยี เจ้านั่งขัดสมาธิตรงนี้”

“เชื่อมกระดูกสะบัก…จำต้องเสียสละอะไรเหรอขอรับ?”

เขาอยากเชื่อมกระดูกสะบัก