บทที่864 เหลือแนวป้องกันสุดท้าย

พวกเซียวหยู่เซวียนเดินตรงไปข้างหน้า เหลือแค่คนเผ่าหยกไว้ข้างหลัง

ผู้อาวุโสใหญ่พูดว่า “หัวหน้าเผ่า หนุ่มผู้นี้มีแววตาเย็นยะเยือก จิตใจโหดเหี้ยมเกินคน ร่วมมือกับเขาเกรงว่าต้องระวังให้มาก”

“ข้ารู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร”

“งั้นพวกเราจะไปทลายค่ายกลกับเขาไหม?”

หลังจากทลายค่ายกลได้แล้ว หนุ่มผู้นี้คงจะใช้วิธีที่โหดที่สุดฆ่าล้างเผ่าพันธุ์เทียนเฟิ่นเป็นแน่

พวกเขาก็เกลียดคนเผ่าเทียนเฟิ่นเหมือนกัน แต่วิธีการของเขาช่างโหดเหี้ยมเกินคนจริงๆ

ฆ่าคนไม่เว้นหน้า แต่เขาทรมานคนจนไม่เหลือชิ้นดี จากนั้นก็เผาทั้งเป็น เผาทั้งคนแก่และเด็ก

ผู้ชายแบบนี้น่ากลัวมากจริงๆ

กู้ชูหน่วนขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “ทลายค่ายกลกัน”

นางมีเวลาไม่มากแล้ว ก่อนตายนางจะจัดการเผ่าเทียนเฟิ่นให้ได้ก่อน

ถึงแม้จะต้องใช้วิธีที่โหดร้ายแค่ไหน ก็ต้องกำจัดเผ่าเทียนเฟิ่นให้ได้ ป้องกันไม่ให้พวกเขากลับมาฆ่าล้างเผ่าหยกอีกครั้ง

“ขอรับ”

“ผู้อาวุโสใหญ่ เจ้าสั่งไปว่า ขอแค่มีคนยอมแพ้ เผ่าหยกก็จะไม่ฆ่า และจะพยายามปกป้องพวกเขา แต่มีข้อแม้คือ พวกเขาจะสูญเสียอิสรภาพ ถ้าตอบโต้…ก็ฆ่าให้หมด”

“หัวหน้าเผ่า ถ้าหุบเขาตันหุยดึงดันที่จะฆ่าทุกคนในเผ่าเทียนเฟิ่น พวกเรา…จะต้องสู้กับหุบเขาตันหุยไว้ขอรับ?”

“ข้าน้อยว่านะ พวกเราอย่าไปสนใจเลย ปล่อยให้หุบเขาตันหุยเก็บกวาดเผ่าเทียนเฟิ่นไป พวกเราแค่เฝ้าอยู่หน้าประตู ไม่ปล่อยให้คนในเผ่าเทียนเฟิ่นออกไปก็พอแล้ว”

“นั่นสิ ยังไงแดนต้องห้ามก็ถูกทลายลงแล้ว คนเก่งหุบเขาตันหุยมีเยอะแยะ ด้วยความสามารถของพวกเขา พวกคนเผ่าเทียนเฟิ่นหนีไม่รอดแน่”

พวกเขาอยากถามกู้ชูหน่วน ทำไมนางถึงมีปิ่นระย้าหยกขาวของศักดิ์สิทธิ์ของเผ่าเทียนเฟิ่นได้

แต่พวกเขาไม่กล้าถาม

ก่อนหัวหน้าเผ่าจะเสียความทรงจำไป นางมีความสามารถค้ำฟ้า การที่มีของศักดิ์สิทธิ์ของเผ่าเทียนเฟิ่นก็ไม่แปลก

“ในเมื่อจะทำลายเผ่าเทียนเฟิ่น ก็จัดการให้เร็วที่สุดดีกว่า ทำลายเถอะ”

กู้ชูหน่วนถอนหายใจออกยาวๆ

นางหาที่นั่งเงียบๆแล้วนั่งลง รอพวกเขาทลายค่ายกลอย่างเงียบๆ