บทที่872 เวินเส้าหยีกลายเป็นคนร้าย

กู้ชูหน่วนยังคงส่ายหัว

นางฆ่าเขาได้

แต่ให้นางฟันคอเขาขาด นี่มันโหดเหี้ยมเกินคนไปแล้ว

ถ้า…ถ้าเวินเส้าหยีรู้…

นางไม่อยากจะคิดเลยว่า เวินเส้าหยีจะเกลียดนางมากแค่ไหน

“หรือเจ้าอยากเห็นนางควบคุมศพของข้า ฆ่าคนไปทั่วงั้นเหรอ? ถึง…ถึงแม้ข้าจะเป็นแค่ศพ ไม่มีกระดูกสะบัก ไม่โดนยาพิษ…นั่นก็ไม่สำคัญแล้ว ที่สำคัญคือ…ข้า…ข้าคือขั้นสูงสุดระดับเจ็ด……”

คำพูดเดียวทำเอากู้ชูหน่วนกัดฟันกรอด

ลูกน้องของนางรีบพูดว่า “หัวหน้าเผ่า ในเมื่อเขาพูดเช่นนี้แล้ว พวกเราก็ตัดหัวเขาเถอะ ฮัวอิ่งจิตใจไม่ดี ถ้าหลอกใช้ศพของเขาทำต่อกรกับเผ่าหยกของเราล่ะ เกรงว่า…เกรงว่าจะ…”

“นั่นสิหัวหน้าเผ่า ยังไงเขาก็จะตายอยู่แล้ว ฝืนมีชีวิตต่อไปก็เจ็บปวดเปล่าๆ พวกเราตัดหัวของเขา ก็ถือว่าได้ช่วยเขาปลดทุกข์”

เผ่าเทียนเฟิ่นฆ่าคนเผ่าหยกไปมากมายขนาดนั้น พวกเขาเกลียดคนเผ่าเทียนเฟิ่นเขากระดูกไปแล้ว

แต่ทว่าหัวหน้าเผ่าเทียนเฟิ่นอนาถจริง

พวกเขาก็ไม่อยากทรมานเขาต่อไปแล้ว

ฟันหัวเขาให้เขาไปอย่างสงบดีกว่า

“หัวหน้าเผ่ากู้ เจ้า…เจ้ารีบลงมือเถอะ ข้าขอร้องเจ้าล่ะ…”

เวินเฉิงเทียนไม่เคยขอร้องใครมาก่อน

ไม่คิดว่าก่อนตายกลับขอร้องให้คนอื่นฆ่าตัวเอง

ช่างเป็นเรื่องที่น่าขำสิ้นดี

กู้ชูหน่วนหลับตาลงอย่างเจ็บปวด

นางไม่อยากทำ แต่นางจะไม่ทำก็ไม่ได้

ขั้นสูงสุดระดับเจ็ด…

นี่เป็นระเบิดเวลาที่พร้อมจะระเบิดทุกครั้ง

ถึงแม้ฮัวอิ่งไม่ได้ใช้ศพของเขามาจัดการคนเผ่าหยก แต่ถ้าเอาไปจัดการสำนักอื่นล่ะ หรืออาจจะเอาไปฆ่าผู้บริสุทธิ์…

งั้น…

“เจ้าแน่ใจนะว่า ขอแค่ฟันหัวเจ้าก็ได้แล้ว?”

“ข้าแน่ใจ แน่ใจมาก นี่เป็นหนทางเดียวที่ทุกคนจะปลอดภัย”

อยากถอนเวทมนตร์เผ่าเทียนเฟิ่น นอกจากจะฟันหัวให้ขาดตอนยังมีชีวิตอยู่ก็ไม่มีหนทางอื่นอีกแล้ว และเวทมนตร์ก็จะสลายไปเอง

“ได้ ขออภัยด้วย…”

ใบหน้าอันเจ็บปวดของเวินเฉิงเทียน ในที่สุดก็มีรอยยิ้ม