บทที่877 ทำยังไงดี

“ข้อสาม ข้าอยากให้เจ้ามีความสุขทุกวัน ไม่มีทุกข์มีภัย”

“ข้อสี่ ถ้าเวินเส้าหยีกลายเป็นคนชั่วจริงๆ ข้าหวังว่าเจ้าจะฆ่าเขาได้ เพื่อปกป้องเผ่าหยกให้แคล้วคลาดจากภัยอันตราย เผ่าหยกประสบเรื่องราวร้ายๆมาหลายพันปี หากต้องเจอกับเรื่องแย่ๆอีก เผ่าหยกคงไม่รอดแน่”

กู้ชูหน่วนกอดอก พิงกำแพง ถามอย่างขี้เกียจ

“สุดยอดผู้อาวุโส ฟังจากน้ำเสียงของท่าน คนที่กำลังสั่งเสียเหมือนจะเป็นท่านนะ แต่ไม่ใช่ข้า หรือว่า วิธีการถอนคำสาปโลหิต นอกจากการคว้านเลือดจากหัวใจข้าแล้ว ยังมีวิธีอื่นอยู่อีกเหรอ?”

“ไม่มีแล้ว นอกจากสังเวยชีวิตของเจ้า ด้วยการคว้านเลือดจากหัวใจแล้วเอาเข้าเบ้าหลอมยา ไม่งั้นคำสาปโลหิตจะถอนไม่ได้ตลอดไป”

“งั้นเจ้าจะพูดอีกเยอะแยะทำไม?”

“ข้า…”

สุดยอดผู้อาวุโสพูดไม่ออก ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี

เขาอยากให้นางมีชีวิตอยู่ต่อไปอยู่แล้ว

ถึงแม้…

ถึงแม้ความหวังนั้นจะมีน้อยนิด

“วันนี้ไม่ค่อยดี รอพรุ่งนี้ พรุ่งนี้ตอนเที่ยงพระอาทิตย์ออกค่อยเริ่มสังเวย โอกาสสำเร็จเยอะกว่า”

“ได้”

กู้ชูหน่วนปล่อยมือลง แล้วเดินออกจากห้องประชุมไป

“อาหน่วน เจ้าไม่อยากไปเจอเพื่อนๆของเจ้า ไปบอกลาพวกเขาเหรอ?”

“ไม่จำเป็นหรอก การจากลาย่อมเศร้าโศกอยู่แล้ว ข้ากลัวว่า ถ้าไปเจอพวกเขา ข้าจะเปลี่ยนความคิด ไม่อยากสังเวย”

อีกอย่าง นางไม่มีเพื่อนเยอะขนาดนั้นด้วย

เพื่อนที่ดีที่สุดก็มีแค่จอมมารกับเซียวหยู่เซวียน

ถ้าบอกจอมมารเดี๋ยวจะเป็นเรื่องเปล่าๆ

และเซียวหยู่เซวียน…

นึกถึงเซียวหยู่เซวียน กู้ชูหน่วนก็รู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวใจ

นางเดินออกไปได้ไม่นาน ผู้อาวุโสหกที่เมาจนไม่ได้สติก็รีบวิ่งออกมาขวางทางนางไว้

“อาหน่วน เจ้าบอกข้ามานะ ที่เจ้าพูดกับสุดยอดผู้อาวุโสเมื่อกี้เป็นความจริงเหรอ?”

“เจ้าแอบฟังพวกเราพูดกันเหรอ?”