บทที่882 ชีวิตอีกแค่ครึ่งเดือน

ผู้อาวุโสหกที่อยู่ด้านนอกด่าไม่หยุด

วิทยายุทธของเขาสูงมาก ทหารทั่วไปไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา ขนาดทหารลับยังสู้เขาไม่ได้เลย

จวนอ๋องหานจึงใช้ค่ายกล พยายามจะใช้ค่ายกลขังเขาไว้

เสียงของเขาดังมาก

ซูมู่โมโห “ให้ข้าจัดการเขาแทนเจ้าไหม”

เย่จิ่งหานไม่พูด

ก็เท่ากับว่าตกลง

ซูมู่โยนแอปเปิลในมือออกไป ถอนหายใจ “มาจวนอ๋องหานเจ้าทีไรไม่เคยมีเรื่องดีๆเล้ย ใครใช้ให้ข้าโชคร้าย มีเพื่อนอย่างเจ้าล่ะ”

“เผ่าหยกงั้นเหรอ ข้าไม่ชอบพวกนั้นมานานแล้ว ใช้โอกาสนี้แก้แค้นแทนเจ้าหน่อยแล้วกัน”

“ไล่เขาออกไปก็พอ อย่าทำร้ายเขา”

“เห็นเมียดีกว่าเพื่อนอีกแล้ว”

เย่จิ่งหานมองค้อน

ซูมู่หัวหด ปากบอกว่ากลัว แต่สายตากลับไม่มีความเกรงกลัวเลย

“ได้ๆๆ ถือเสียว่าข้าพูดผิดแล้วกัน เห็นน้องดีกว่าเพื่อน ได้ไหมล่ะ”

คำว่าน้องสาวออกมา

อากาศในห้องเย็นยะเยือกลงทันที

ซูมู่ตัวสั่นเทา เขารีบเปลี่ยนคำพูดว่า

“ข้าพูดผิดไปแล้ว ช่างเถอะ ข้าออกไปจัดการตาแก่นั่นก่อนดีกว่า”

หลังจากซูมู่ไปแล้ว ห้องนี้ก็กลับมาเงียบอีกครั้ง

เย่จิ่งหานมองไปยังห้องที่กู้ชูหน่วนเคยนอน ยังคงไม่ไว้ใจ

เขาอยากเรียกผู้อาวุโสหกเข้ามา ถามเหตุผลให้แน่ชัด

แต่ก็กลัวว่ากู้ชูหน่วนจะรู้สภาพของเขา นางจะเป็นห่วงเอาได้

เสียงต่อสู้ด้านนอกเงียบลง ไม่รู้ว่าซูมู่พูดอะไรกับผู้อาวุโสหก

เย่จิ่งหานตั้งใจฟังดีๆ แต่เพราะบาดเจ็บสาหัส วิทยายุทธถดถอยเสียการได้ยินระยะไกลไป

“เจี่ยงเสวีย พวกเขาพูดอะไร?”

“ตอบท่านอ๋อง คุณชายซูมู่ให้ผู้อาวุโสหกออกไป แต่ผู้อาวุโสยืนหยัดจะเข้าพบท่าน แถมยังด่าท่านอยู่ตลอดเวลา”