บทที่890 ตัดใจ

“ข้าเชื่อเจ้า” เย่จิ่งหานพูดอย่างหนักแน่น

กู้ชูหน่วนหัวเราะออกมา ใบหน้าอันงดงามนั้นเต็มไปด้วยความดูถูก

“เจ้ากลัวว่าข้าจะห้ามไม่ให้เจ้าสังเวย ถึงได้พูดจาใจร้ายแบบนั้นออกมา?”

“สังเวย? สังเวยอะไรกัน?” จอมมารถาม

ทุกคนไม่มีใครตอบเขา

เย่จิ่งหานอดทนกับความเจ็บปวด และถามต่อ “อาหน่วน เจ้าลืมคำสัญญาของเราไปแล้วเหรอ? เจ้าลืมคำสัญญาทุกอย่างที่เราเคยให้ไว้ในดินแดนเหนือสุดแล้วเหรอ?”

“นั่นก็แค่หลังจากข้าเสียความทรงจำ ก็แค่คำสัญญาหลอกๆที่ไม่เป็นจริง เรื่องทุกอย่างได้ผ่านไปแล้ว”

ผ่านไปแล้ว?

คำมั่นสัญญาความเป็นความตาย ผ่านไปได้ง่ายๆเลยงั้นเหรอ?

เย่จิ่งหานไม่อยากจะเชื่อ และไม่อยากยอมรับด้วย

“ขอแค่ข้ายังมีชีวิตอยู่หนึ่งวัน ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าสังเวยเด็ดขาด”

“เจ้าเป็นใคร? มีสิทธิ์มาสั่งข้าด้วยเหรอ”

“ข้าเป็นสามีของเจ้า เป็นสามีตัวจริงเสียงจริง”

“ไร้สาระ เย่จิ่งหาน ข้าจะบอกเจ้าให้นะ เจ้าไม่ได้สำคัญอะไรกับข้าเลย ทั้งชีวิตนี้ของข้าชอบแค่อี้เฉินเฟยเท่านั้น”

เย่จิ่งหานหน้าเสีย

จอมมารก็เช่นกัน

พวกเขาต่างก็เป็นบุคคลใหญ่โตและวิทยายุทธแข็งแกร่ง เกี่ยวกับเรื่องราวของกู้ชูหน่วน พวกเขาก็พอจะรู้มาบ้างเหมือนกัน

และรู้ว่าอี้เฉินเฟยเป็นคนสำคัญสำหรับนาง แต่พอนางพูดออกมาตรงๆแบบนี้ พวกเขาก็รู้สึกปวดใจเหมือนกัน

“ข้าบอกแล้วว่าขอแค่ข้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าสังเวยเด็ดขาด” เย่จิ่งหานพูดย้ำ

“งั้นเจ้าก็ไปตายแล้วกัน”

กู้ชูหน่วนดวงตาเฉียบคม ตบฝ่ามือพิฆาตไปยังเย่จิ่งหาน

“เฮือก…”