บทที่892 ยกตำแหน่ง

กู้ชูหน่วนพูดต่อ “ข้าหลอกเจ้า แต่เจ้าก็เคยฆ่าข้า พวกเราเจ๊ากันแล้ว ก่อนที่ข้าจะยังไม่เปลี่ยนความคิด รีบไสหัวออกไปจากเผ่าหยกซะ”

“ข้าไม่เชื่อหรอกนะ พี่สาว ที่เย่จิ่งหานบอกว่าสังเวยเมื่อกี้คืออะไร? พี่จะสังเวยตัวเองเพื่อหลอมมุกมังกรใช่หรือไม่”

ทุกคนในเผ่าหยกตกใจกันหมด

หัวหน้าเผ่าจะเสียสละตัวเอง เพื่อหลอมมุกมังกรเหรอ?

การหลอมมุกมังกรล้มเหลวแล้วไม่ใช่เหรอ?

และหัวหน้าเผ่าไม่ได้มีร่างหยินหยางบริสุทธิ์ จะหลอมมุกมังกรได้ยังไง?

มีเพียงสุดยอดผู้อาวุโสพวกเขาที่รู้

พวกเขาอดไม่ได้มองไปยังจอมมาร

จอมมารอึ้ง แต่ยังไงก็เป็นเจ้าแห่งเผ่าปีศาจ จิตใจก็ถือว่าละเอียดอ่อนมาก

จอมมารเดินเข้าไป ใบหน้าอันหล่อเหลามีความตึงเครียด “ข้าเดาถูกแล้วใช่หรือไม่ เจ้าตั้งใจทำให้เย่จิ่งหานโกรธ พูดทำร้ายจิตใจของเย่จิ่งหาน ก็เพื่อให้เย่จิ่งหานตัดใจจากเจ้า เจ้าแทงเขา บาดแผลดูเหมือนน่าหลัว แต่ความจริงแล้วเลี่ยงจุดสำคัญของเขาไป เจ้าตบเขาด้วยฝ่ามือพิฆาต ดูเหมือนจะแรง แต่ความจริงแล้ว เจ้ากำลังช่วยเขาบีบเลือดเสียในตัวเขาออกมา ใช่หรือไม่?”

“เจ้าบอกว่าเจ้าแค่หลอกใช้ข้า ข้าเป็นแค่หมากตัวหนึ่ง ความจริงแล้ว เจ้าไม่อยากลากข้าเข้ามาเกี่ยวด้วย ไม่อยากให้ข้าเสียใจ ดังนั้นถึงได้คิดหาวิธีบีบข้าออกไป”

จอมมารว่าแล้ว ไม่รู้ว่านึกถึงอะไร สีหน้าเขาซีดเซียวขึ้นมา ร่างกายสั่นเทา

“รวมถึงดอกพุดซ้อนที่เจ้าให้ข้าปลูก เจ้าไม่ได้อยากแต่งงานกับข้า แต่อยากไล่ข้าไป…แต่เจ้าคิดไม่ถึงว่า ข้าจะปลูกต้นพุดซ้อนได้ทั้งภูเขาเร็วขนาดนั้น”

มองดูใบหน้าที่เสียใจ เศร้าโศก เจ็บปวดและโกรธของจอมมาร กู้ชูหน่วนก็กระตุกยิ้ม อยากเถียงกลับ แต่ก็ไม่รู้จะเถียงกลับยังไง

นางรู้ว่าซือโม่เฟยไม่ได้โง่เหมือนที่นางคิด

“การถอนคำสาปโลหิตไม่ใช่หน้าที่ของเจ้าคนเดียว ทำไมเจ้าถึงต้องทำให้ตัวเองเหนื่อยขนาดนั้น? เจ้าสังเวยไป คำสาปโลหิตจะถอนได้จริงเหรอ? เจ้าลืมเรื่องอี้เฉินเฟยกับไป๋จิ่นไปแล้วหรือไง?”

“หัวหน้าเผ่า ที่จอมมารพูดมาเป็นเรื่องจริงเหรอ?”

“ถ้าหัวหน้าเผ่าต้องเสียสละชีวิต พวกเราไม่ต้องถอนคำสาปโลหิตก็ได้”

ทุกคนในเผ่าหยกต่างก็ไม่ยอมกัน

กู้ชูหน่วนยิ้มกว้าง นางเดินไปตรงหน้าจอมมาร กิริยาท่าทางเหมือนเมื่อก่อน ขนาดนั้นน้ำเสียงยังเหมือนเมื่อก่อนเลย

“อาโม่ เจ้าฉลาดกว่าที่พี่คิดไว้ พี่ปิดบังอะไรเจ้าไม่ได้เลยนะ”

“ข้าไม่ยอมให้พี่สังเวยหรอกนะ”

“ได้ งั้นพี่ไม่สังเวยก็ได้”

จอมมารอึ้ง