บทที่ 1 ไฟฟ้าขัดข้อง

“โครม……”

เสียงดังในห้องน้ำทำให้ซู่เฉินที่เพิ่งตื่นต้องรีบวิ่งไปดู

"พี่สะใภ้?"

เมื่อผลักประตูเข้าไปซูเฉินก็เห็นร่างเปลือยเปล่าของหลิวอี้อี้ที่ล้มลงอยู่กับพื้น

หลิวอี้อี้เอามือถูบริเวณที่เธอบาดเจ็บจากการหกล้ม อากาศร้อนจนเหงื่อไหลไคลย้อยทำให้เธอรู้สึกสกปรกจนทนไม่ได้จึงมาอาบน้ำแต่เธอลื่นล้มไปตอนไหนก็ไม่รู้ เมื่อเห็นซู่เฉินยืนอยู่ตรงประตู ใบหน้าของเธอก็แดงก่ำขึ้น

"ตาบ้า มองอะไรยะ!" หลิวอี้อี้รีบดึงผ้าขนหนูคลุมร่างสะโอดสะองของเธอ

อย่างไรก็ตาม ผ้าขนหนูอาบน้ำที่ยาวเพียงเมตรเดียวนั้นไม่สามารถปกปิดเรือนร่างได้มิดชิด แม้ว่าจะบดบังส่วนสำคัญของร่างกาย แต่เรียวขาที่เรียวงามที่เต็มไปด้วยหยดน้ำใสก็ยังคงเห็นได้ผ่านม่านไอน้ำร้อน

การปกปิดร่างกายเช่นนี้ทำให้ร่างกายของซู่เฉินมีปฏิกิริยามากขึ้นโดยสัญชาตญาณ

"ผม ผม... ผมได้ยินเสียงดัง..นึกว่าพี่เป็นอะไรไป! ซูเฉินหยุดชั่วคราว สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่เรือนร่างของหลิวอี้อี้

ซู่เฉินอายุ 19 ในปีนี้ เขาไม่ใช่เด็กน้อยไร้เดียงสาอีกต่อไป เขาเข้าเรียนมหาลัยในเมือง และอาศัยอยู่ที่บ้านของลูกพี่ลูกน้อง

เมื่อหลิวอี้อี้เห็นซู่เฉินยังคงจ้องมองเธอ หล่อนก็ทั้งว้าวุ่นทั้งโกรธจนอยากจะยืนขึ้นแต่ความเจ็บปวดที่ข้อเท้าทำให้ต้องนั่งลงบนพื้นอีกครั้ง

"ยังไม่รีบมาช่วยฉันอีก!" หลิวอี้อี้ส่งเสียงดุ

"อ๊ะ? โอ้!" ซูเฉินมีสติและรีบเข้าไปประคองหลิวอี้อี้ขึ้นอย่างระมัดระวังแล้วถามว่า: "พี่เป็นยังไงบ้าง?"

"ข้อเท้าน่าจะหัก... " หลิวอี้อี้พูดพลางขมวดคิ้วอย่างเจ็บปวด

เมื่อได้สัมผัสกับต้นแขนนุ่มลื่นของหลิวอี้อี้ หัวใจของซู่เฉินก็กลับมาเต้นไม่เป็นจังหวะ หลังจากคิดแล้วคิดอีกเขาก็ถามขึ้นว่า "ให้ผมอุ้มพี่ไปที่ห้องนอนไหม?"

หลิวอี้อี้ได้ยินดังนั้นก็พลันรู้สึกกระดากอาย ตอนนี้เธอมีผ้าขนหนูพันอยู๋เพียงครึ่งตัว จะให้เขาอุ้มไปทั้งสภาพนี้ได้อย่างไร? เธอขมวดคิ้วและพูดด้วยเสียงต่ำ "แค่ประคองฉันไปก็พอ"

"ครับ!"

เมื่อเข้าไปในห้องนอน ซู่เฉินก็เห็นชุดนอนและกางเกงชั้นในลูกไม้สีแดงของหลิวอี้อี้ที่วางอยู่บนเตียง จึงเกิดคำถามขึ้นในใจ ตอนอยู่ในห้องน้ำพี่สะใภ้ไม่ใส่อะไรเลยเหรอ?

เพียงแค่คิดร่างกายของซู่เฉินก็มีปฏิกิริยาตอบสนองทันที ฉากในห้องน้ำพลันกลับมาในความคิดของเขาขาเรียวขาวไขว้กันภายใต้ละอองไอน้ำ เป็นภาพงดงามจนเกิดบรรยาย

สายตาเขามองไปยังกางเกงในลูกไม้สีแดงของหลิวอี้อี้ มันเป็นกางเกงในที่เซ็กซี่มากและมีรอยเปื้อนล็กน้อย... และรอยนั้นยังไม่แห้ง!

"มองหาอะไรยะ รีบไปเอายาทาให้ฉันสิ!" ใบหน้าของหลิวอี้อี้แดงก่ำขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะเคาะหัวของซู่เฉิน อย่างโกรธ ๆ

ซู่เฉินร้อง "โอ๊ย" พลางลูบหัวของตนและมองไปที่หลิวอี้อี้ซึ่งใบหน้ายังคงแดงเรื่อ ซูเฉินรู้สึกกระสับกระส่ายในใจ

"ยังไม่เลิกมองอีก?" เธอขมวดคิ้วพูดเสียงเข้ม

เมื่อเห็นว่าหลิวอี้อี้ดูเหมือนจะโกรธ ซู่เฉินจึงรีบไปหากล่องยาในห้องนั่งเล่น แต่ก่อนที่เขาจะก้าวออกจากห้องนอน หลิวอี้อี้ก็ตะโกนขึ้นอีกครั้ง "ไปที่ตู้เสื้อผ้าทางซ้ายแล้วเอาชุดนอนมาให้ฉัน...ชุดชั้นในด้วย”

"โอเค" ซูเฉินกล่าวอย่างมีความสุข และรีบเดินไปหยิบชุดนอนและชุดชั้นในส่งให้ ก่อนจะออกไปหากล่องยา

เมื่อเขากลับมาอีกครั้ง หลิวอี้อี้ได้ใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว แม้ว่าผมของเธอจะยังเปียกแต่ก็ไม่ได้รู้สึก "อาย" มากนัก

"พี่สะใภ้ ผม...ให้ผมทาให้พี่ไหม" ซู่เฉินถามอย่างระมัดระวัง

"เร็วๆเถอะ ฉันเจ็บจะตายอยู่แล้ว!" หลิวอี้อี้เหยียดเท้าออก มีอาการบวมแดงบนผิวขาวจัดของเธอ

เมื่อเห็นว่าเธอไม่ปฏิเสธซู่เฉินจึงนั่งยองบนพื้นและเปิดกล่องยา เขาหยิบครีมออกมาป้ายบนฝ่ามือของเขา จากนั้นใช้มืออีกข้างจับเท้าเล็ก ๆ ของเธออย่างเบามือ