บทที่ 10 หลงทาง

แต่ในจังหวะที่ทั้งสองกำลังจะเริ่มบรรเลงเพลงรัก ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นด้านนอก

“ใคร?” ซูเฉินรู้สึกกังวล และรีบลุกขึ้นของหลิวอี้อี้ด้วยความตื่นตระหนก

แม้ว่าตอนนี้เขาจะกล้าแต่ความกล้าก็จำกัดเฉพาะกับหลิวอี้อี้เท่านั้น หากคนอื่นพบว่าเขากำลังบังคับขืนใจพี่สะใภ้ของเขาเอง เขาจะไม่ถูกตราหน้าว่าไอ้คนเนรคุณเหรอ?

หากสถานการณ์ร้ายแรงกว่านี้เขาอาจถูกคนอื่นทุบตีและโดนแบนจากสังคม!

"สวัสดีค่ะ ดิฉันเป็นพนักงานของ Dorsett Hotel ท่านสุภาพบุรุษที่จองห้องพักไว้ได้นำบัตรประจำตัวของเขาออกไปแล้ว ตามกฎของโรงแรม ได้คืนเงินห้องพักให้เขาไปแล้วค่ะ ตอนนี้เราต้องทำความสะอาดก้อง"เสียงผู้หญิงดังมาจากนอกประตู

"พนักงานโรงแรม！ทำฉันใจหายใจคว่ำหมด!" ซูเฉินถอนหายใจอย่างโล่งอกและกระซิบกับตัวเองเบา ๆ

หลิวอี้อี้มีสติมากขึ้น ทันทีที่ซูเฉินลุกขึ้นจากเธอ ความรู้สึกที่พลุ่งพล่านก็พลันหายไป

เธอยังคงกลัวเล็กน้อย หากคืนนี้เธอมีความสัมพันธ์กับซูเฉินจริงๆ เธอจะกล้ามองหน้ากับสามีของเธออย่างไร ... ?

"กลับบ้านกันเถอะ เร็ว ๆ " หลิวอี้อี้รีบจัดผมที่ยุ่งเหยิงของเธอและในขณะเดียวกันก็ดึงกระโปรงลงมาให้เรียบร้อย

เสียงของพนักงานเสิร์ฟดังขึ้นอีกด้านนอกประตู: "คูณคะ ถ้าคุณไม่ต้องการเช็คเอาท์คุณสามารถไปที่แผนกต้อนรับเพื่อแสดงบัตรประจำตัวและชำระค่าห้อง ... "

"รู้แล้วครับ กำลังออกไป" ซูเฉินตอบอย่างไม่สบายใจ

หลังจากพลาดโอกาสนี้ไป พี่สะใภ้จะต้องคอยระวังตัวเองอย่างแน่นอน! แต่ในสถานการณ์เช่นนี้เขาไม่สามารถแสดงบัตรประชาชนเพื่อเปิดห้องกับหลิวอี้อี้ได้ เพราะการลงทะเบียนบัตรประชาชนจะถูกบันทึกไว้ในสำนักงานความมั่นคงสาธารณะทุกครั้ง

หลังจากนั้นทั้งสองก็สงบลง ต่างก็จัดแจงเสื้อผ้าและออกจากโรงแรมด้วยกัน

"พี่สะใภ้ ... " หลังจากเดินออกจากประตูโรงแรมซูเฉินก็เรียกหลิวอี้อี้ด้วยความลำบากใจ

หลิวอี้อี้ตะคอกจากนั้นก็ชี้ไปที่ซูเฉิน และพูดอย่างไม่พอใจ: "นายยี่มันเกินไปจริงๆ ถ้าพนักงานโรงแรมไม่มาละก็ ฉันคงเสร็จนายไปแล้ว... "

พูดไปได้ครึ่งนึงหลิวอี้อี้รู้สึกอายเกินกว่าจะพูดอะไรได้อีก เมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ใบหน้าของเธอก็ร้อนผ่าว

ทั้งสองรอที่ปากทางเข้าโรงแรมประมาณครึ่งนาที ก็มีแท็กซี่มา ซูเฉินให่้หลิวอี้อี้ เข้าไปในรถก่อนจากนั้นเขาก็ไปเข้าจากอีกด้านหนึ่ง

"โทรหาพี่ชายของนายก่อน ... บอกว่าเราปลอดภัย" หลังจากนั่งลงหลิวอี้อี้ก็รู้สึกดีขึ้นในที่สุด คืนนี้เธอดื่มแอลกอฮอล์มากเกินไปจริงๆ

มิฉะนั้นเธอจะไม่เสียเปรียบซูเฉินเช่นนี้

หัวใจของซูเฉินเต็มไปด้วยความอ้าวว้าง อย่างไรเสียหลิวอี้อี้ก็ไม่ใช่ผู้หญิงของเขา

เขาโทรออกหาซูเจิ้งและไม่กี่วินาทีต่อมาอีกฝ่ายก็รับสาย "ซูเฉินพี่สะใภ้ของนายเป็นยังไงบ้าง?"

"อยู่ข้างๆ ผมครับ เรากำลังนั่งแท็กซี่กลับบ้าน" ซูเฉินตอบ

"โอเค...ไม่มีอะเกิดขึ้นก็ดีแล้ว ระมัดระวังตัวกัน ฉันกำลังการประชุมหารือเกี่ยวกับแผนการสำหรับไตรมาสถัดไป ... บางทีฉันอาจจะไม่กลับคืนนี้ ฝากดูแลพี่สะใภ้ด้วย ให้เธอดื่มน้ำร้อยเยอะๆ ล่ะ"ซูเจิ้งกล่าว

"ไม่ต้องห่วงครับพี่ ผมจะดูแลพี่สะใภ้ให้ดี" เมื่อซูเฉินได้ยินว่าเขาจะไม่กลับมาบ้าน ก็รู้สึกมีความสุขอย่างอธิบายไม่ได้

หลังจากวางสายโทรศัพท์เขาก็เก็บความดีใจและพูดกับหลิวอี้อี้ : "พี่บอกว่าคืนนี้เขาจะไม่กลับมาบ้าน แล้วฝากผมดูแลพี่ให้ดีด้วย... "

"โอ้ะ" หลิวอี้อี้ขมวดคิ้วและรู้สึกปวดหัว

“ เป็นอะไรเหรอพี่สะใภ้” ซูเฉินกังวล