บทที่ 17 พี่ถังไปทำงานต่างพื้นที่

ซูเฉินในตอนนี้ เทคนิคการจูบเก่งกว่าแต่ก่อนมาก เขาค่อยๆกัดริมฝีปากของจ้าวซีเบาๆ และจูบเขาๆไปสองสามที หลังจากนั้นก็แหย่ลิ้นลึกเข้าไป

จ้าวซีถูกซูเฉินจูบก็ตื่นเต้น เห็นว่าซูเฉินใส่ลิ้นเข้าไป เธอก็ตอบรับแบบเก้งๆก้างๆ

หลังจากที่ซูเฉินใช้ลิ้นเขี่ยๆภายในปากนุ่มๆของจ้าวซี เขาก็เปลี่ยนวิธีการ เข้าค่อยๆอมลิ้นของจ้าวซีแล้วดูดเบาๆเพื่อลิ้มรส

ปากก็จูบไปเรื่อยๆ ฝ่ามือใหญ่ของซูเฉินก็ยื่นเข้าไปในเสื้อของจ้าวซีเพื่อจะจับ

"ไม่เอา ซูเฉิน...." จ้าวซีเค้นเสียงพูดออกมา

เมื่อซูเฉินเห็นว่าเธอขัดขืน ก็เลยหยุด แต่มือก็ยังบีบตรงขาอ่อนของจ้าวซีเบาๆ ปากก็ยังจูบต่อไปเรื่อยๆ

สัมผัสได้ถึงความเร่าร้อนที่ฝ่ามือของซูเฉิน จ้าวซีรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะละลายในฝ่ามือของเขา ไม่เพียงรู้สึกร้อนผ่าวบนใบหน้า แต่ทั่วร่างกายก็เริ่มรู้สึกร้อนๆเช่นกัน

ซูเฉินรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของเธอ รอจนจ้าวซีเริ่มรู้สึกถลำลงไป ฝ่ามือใหญ่ๆนั้นก็เริ่มขยับอีกครั้ง

"อื้อ" จ้าวซีดิ้นเบาๆ อยากจะอ้าปากปฏิเสธ

แต่ซูเฉินไม่ให้โอกาสเธอ เขาอมลิ้นเล็กๆของจ้าวซีเอาไปในปาก มือก็ยสอดข้าไปที่หน้าอกของเธอ ถึงแม้ค่อนข้างแน่น แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้

คนที่ไม่เคยเจอความเร้าใจอย่างจ้าวซีจะมาควบคุมความเร้าใจนี้ได้อย่างไร หน้าแดงก่ำ น้ำตาแทบจะหยดลงมาแล้ว

เธอรู้สึกราวกับว่าตัวเองขึ้นเรือโจรสลัด!

แต่ก่อนก็ไม่เคยเห็นซูเฉินใกล้ชิดกับผู้หญิงคนไหน ทำไมเขาถึงทำอย่างกับเคยชิน?

จ้าวซีรู้สึกสงสัยภายในใจ แต่ความเร้าใจบนร่างของเธอก็ไม่ได้ทำให้เธอซํกไซ้ประเด็นนี้ นิ้วของซูเฉินอย่างกับมีพลังวิเศษ นวดเบาๆที่หน้าอกของเธอ ทำให้เธอใจสั่นรัว

ความรู้สึกแบบนี้ทำให้รู้สึกจั๊กจี้คันๆ ราวกับว่ามีไฟฟ้าวิ่งอยู่ทั่วร่างกาย

เมื่อซูเฉินเห็นว่าจ้าวซีไม่ดิ้นแล้ว และหน้าเธอแดงก่ำราวจะหยดออกมาเป็นเลือด คิ้วขมวดกันแน่น ดูออกว่ากำลังอดทนต่อการคุกคามของเขา

ดังนั้น ซูเฉินก็เลยละทิ้งแผนที่จะจู่โจม ก็เลยนวดตรงที่เดิมต่อไป และปากก็ค่อยๆจูบเบาลง

ผ่านไปประมาณครึ่งนาที ซูเฉินก็ดึงปากออกมา

จ้าวซีโดนเขาจูบซะจนเกือบจะหายใจไม่ทัน จู่ๆเขาดึงปากออก ก็รีบหายใจเข้าออกอยู่สองสามครั้ง มองเขาด้วยสายตาต่อว่า " คิด...คิดไม่ถึงว่านาย...นายจะร้ายขนาดนี้!"

ฎนี่เรียกว่าร้ายหรอ?" ซูเฉินถามยิ้มๆ

จ้าวซีสบถ หึ ออกมาคำหนึ่ง ก็ไม่สนใจเขาแล้ว แต่ในใจก็แอบคิดถึงความรู้สึกดีของเหตุการณ์เมื่อครู่

เห็นสายตาของจ้าวซี ซูเฉินก็เข้าใจแล้ว ตอนนี้จ้าวซียอมรับการจูบและการเคล้าคลึงของเขาแล้ว ต่อไปถ้าเป็นแบบนี้อีก เธอก็แค่เขิล ก็จะไม่ปฏิเสธแล้ว

"ดูแล้วที่หวังฟานสอนตนมาก็ถือว่ามีประโยชน์ ผู้หญิง เดี๋ยวก็ยอมง่ายๆ!"

ซูเฉินรู้สึกมีความสุข หนังฉายอะไรไป เขาไม่ได้ใส่ใจ ก็แค่คอยแกล้งจ้าวซีซักหน่อย และก็รู้สึกว่า ผ้หญิงคนนี้ยิ่งดูยิ่งสวย ทำไมแต่ก่อนตัวเขาถึงมองไม่เห็น?

หลังจากที่หนังฉายจบแล้วเวลาก็ใกล้จะเช้ามืดแล้ว ประตูหอมหาวิทยาลัยก็ล็อคหมดแล้ว

"ซีซี ถ้างั้นเราหาที่พักนอกมหาวิทยาลัยนอนกันมั้ย?" ซูเฉินเอ่ยถาม

เพื่อไม่ให้จ้าวซีรู้สึกว่าเขาไม่ดี เขาก็เลยไม่ได้พูดออกไปว่า "ไปเปิดห้องที่โรงแรม" คำที่ฟังแล้วดูไม่ดีพวกนี้ สื่อแค่ว่าไปหาที่นอนแค่นั้นเอง

"หา?" จ้าวซีขมวดคิ้วแน่น หลังจากที่ลังเลอยู่สองสามวินาที ก็พูดว่า " กลับมหาวิทยาลัยดีกว่า ถ้าล็อคจริงๆ เราก็ไปเรียกยามให้เปิดให้"

"ก็ได้" ซูเฉินไม่ได้ยื้ออะไร เพราะพวกเขาเพิ่งจะเริ่มความสัมพันธ์ฉันชู้สาว และดูจากนิสัยของจ้าวซี ก็ยังไปไม่ถึงขั้นที่จะนอนด้วยกัน"

เรียกแท็กซี่กลับมหาวิทยาลัย ซูเฉินปีนราวจับขึ้นไป และไปเขย่าประตูกระจกของป้อมยาม

ป่านไปประมาณห้าหกนาที ยามก็เดินออกมาเปิดประตูให้ เมื่อเขาเห็นซูเฉินและจ้าวซี ก็พูดว่า " เด็กสมัยนี้จริงๆเลย กี่โมงกี่ยามกันแล้ว ยังต้องมาลำบากคนแก่แบบฉัน"

"ไม่ลำบากลุง พวกผมทำไงครับ จะนอนที่ไหนกัน?" ซูเฉินพูดออกไป

ยามแก่ๆก็พูดโดยไม่เกรงใจว่า " นอนโรงแรมสิ ดูนายรูปร่างบึกบึนสูงใหญ่ แต่กลับขี้เหนียวไปเปิดห้องรายชั่วโมงกับผู้หญิง แต่สุดท้ายกลับมานอนลำบากคนแก่อีก......"

ซูเฉิน "................."

บ้าเอ้ย ลุงแก่นี้รู้จักห้องรายชั่วโมงด้วย แต่เห็นผมม่ปกติขนาดนั้นเลย

เวลานี้จ้าวซีอายหน้าแดงจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้น ก้มหน้ารอจนกว่ายามเปิดประตูให้ ก็เดินตามซูเฉินเข้ามหาวิยาลัยไป

ซูเฉินไม่สนใจ มหาวิทยาลัยแล้ว ไม่ใช่เด็กมัธยมแล้ว ถึงแม้ว่าจะไปเปิดห้องรายชั่วโมงจริงๆแล้วจะทำไม? เรื่องแบบนี้อาจารย์ยังไม่มายุ่งเลย ออกเสียงสบถ หึ ไปคำหนึ่ง ก็เริ่มจับมือเล็กๆของจ้าวซี

ไปส่งจ้าวซีที่หน้าหอพักผู้หญิง หลังจากดูเธอเดินเข้าไปข้างในแล้ว ซูเฉินถึงจะกลับหอตัวเอง

กลับถึงห้อง รูมเมนกำลังเล่นมือถืออยู่บนเตียง เห็นซูเฉินกลับมา ก็กล่าวทักทายแบบสบายๆ

ซูเฉินเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ตอบ อืม กลับไป ก็ไปล้างหน้าแปรงฟันเตรียมตัวเข้านอน

เช้าวันรุ่งขึ้น เข้าไปถึงห้องเรียนก็พบว่าจ้าวซีซื้ออาหารเช้ามาให้เขาแล้ว

ผู้ชายส่วนใหญ่ขี้เซา มาเรียนก็มาใกล้ๆจะถึงเวลาเรียน ไม่มีเวลากินมื้อเช้า รอจนถึงเวลาพักเบรกแล้วค่อยไปหาขนมปังไม่ก็หมี่กิน