บทที่ 21 พลาดพลั้ง

ไม่ต้องคิดเลยขาเล็กๆข้างนี้คือขาที่หยางถิงยืดออกมานั้นเอง

ซูเฉินเเค่รู้สึกได้ว่าบริเวณที่นิ้วเท้าของหยางถิงเคยสัมผัสนั้นทั้งร่วนและชา มองไปที่หยางถิง เธอปอกเปลือกกุ้งในมือของเธออย่างใจเย็นและจับตัวกุ้งเข้าปากด้วยปากเล็ก ๆ ของเธอและเคี้ยวเบา ๆ เสียง "จู๊บ" อย่างดึงดูดมาก

ฉากนี้แสดงให้เห็นการตอบสนองของซูเฉินทันทีและควบคู่ไปกับการนวดเท้าที่นุ่มนวลร่างโคลนตัวน้อยของซูเฉินก็ทักทายและยกธงทันที

หลิวอี้อี้ก็ มองไปที่ หยางถิงด้วยความ อยากรู้อยากเห็น แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากและก็ยังยื่นทิชชู่ให้ หยาบพิง เช็ดปากของเธอด้วย

"ขอบคุณจ๊ะอี้อี้" หยางถิงรับทิชชู่ จากนั้นก็ขยิบตาใส่หลิวอี้อี้

"ยัยผู้หญิง ๆ คนนี้ช่างกล้าที่จะปลดปล่อยไม่ว่าจะชายและหญิงก็ลวนลามหมด!" เมื่อเห็นเช่นนี้ซูเฉินยิ่งอยากที่จะเอาชนะใจหยางถิงเข้าไปอีก

รู้สึกถึงความอ่อนโยนที่นำมาจากเท้าเล็ก ๆ ด้านล่างซูเฉินคิดอย่างดุเดือดในใจ: "รอมีโอกาสนะ จะข่มขืนเธออย่างรุนแรงเลย!"

อยู่ในบ้านก็ส่วมสลิปเปอร์หมด ซูเฉินคิดในใจว่าหยางถิงยัยผู้หญิงคนนี้กล้าที่จะลวนลามตัวเองใต้โต๊ะ ทำไมตัวเองถึงไม่กล้าที่จะทำกลับเธอ ดังนั้นเขาจึงกินอย่างสงบเสงี่ยมและดึงเท้าออกจากรองเท้าสลิปเปอร์เลื่อนไปที่ขาของหยางถิง

เขาไม่กล้าเอาเท้าไปวางระหว่างตรงกลางขาของ หยางถิง ท้ายที่สุดแล้วเท้าของผู้หญิงก็ทั้งนุ่มและหอม แต่ว่าผู้ชายก็จะตรงกันข้ามเลย...

ซูเฉินจึงเลื่อนนิ้วเท้าของเธอไปที่น่องของหยางถิงจั๊กจี้ให้เธอคันอยู่ตลอดเวลา

ในขณะที่โจมตีซูเฉินเหลือบมองไปที่หยางถิงที่กำลังเม้มปากเล็ก ๆ และมองเธออย่างให้กำลังใจ

ราวกับได้รับการสนับสนุนจาก หยางถิง เท้าของซูเฉินยังคงขยับขึ้นอยู่เรื่อยไป

น่องของหยางถิงเนียนมากซูใช้นิ้วเท้าวาดวงกลมบนน่องที่ขาวเนียนของเธอและเธอก็มองไปที่หยางถิง

"อี้อี้ การคัดเลือกพนักงานคุณภาพของหน่วยงานในอีกสองวันฉันได้ยินมาว่าผู้อำนวยการหลี่กำลังจะโปรโมตคุณ" ทันใดนั้นหยางถิงก็เอ่ยปากพูดขึ้น

เมื่อพูดถึงผู้อำนวยการหลี่ สีหน้าของหลิวอี้อี้ก็ตื่นตระหนกเล็กน้อย แต่เขาก็ฟื้นสีหน้าได้อย่างรวดเร็วและพูดว่า: "... เรื่องแบบนี้เราจะมาค่อยคิดและกังวลมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลยถ้าเขายังมาสร้างปัญหาให้ฉันอีก นั้นการคัดเลือกพนักงานคุณภาพ ไม่เอาก็ได้"

ครั้งที่แล้ว ก็เพราะหยางถิงช่วยซูเฉินไปขัดขวางการงานของผู้อำนวยการหลี่เลยทำให้โอกาสในการเลื่อนตำแหน่งของหยางถิงถูกยกเลิกหลังจากเรื่องนั้น

ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ หลิวอี้อี้ก็จะรู้สึกละอายใจเล็กน้อย

แต่หยางถิงไม่ได้คิดมากเพราะว่าพลาดก็คือพลาดไปแล้วทำไมยังต้องมายึดติดกับมันอีก แบบนี้ไม่ทำให้ตัวเองอึดอัดเหรอ?

ทั้งสามคนยังคงกินอาหารอร่อย ๆ ต่อ หยาบพิง ใช้เท้าของเธอนวดร่างกายของ ซูเฉิน เป็นระยะ ๆ ซูเฉินก็ยังใช้นิ้วเท้าของเธอเลื่อนจากน่องของ หยางถิง ไปยังต้นขาของเธอ รู้สึกถึงความนุ่มนวลนั้น ชั่วเวลานั้นรู้สึกไม่เต็มใจเกี่ยวกับเรื่องนี้

แต่สิ่งที่น่าประหลาดใจก็คือหลิวอี้อี้ ไม่พูดอะไรตั้งแต่ต้นจนจบ

" อืม ฉันกินอิ่มแล้วฝีมือของอี้อี้นี้ดีจัง" หลังจากที่หยางถิงกินอิ่มแล้วเธอก็หยิบทิชชู่ออกมาเช็ดคราบที่มือและเอาเท้าออกจากต้นขาของซูเฉิน

แต่ซูเฉินไม่คิดที่จะหยุดเท้าของเธอเพราะเธอทำให้หยางถิงสบายใจแล้วครั้งนึง ดังนั้นเธอจะใช้ประโยชน์จากมันในตอนนี้

ในขณะที่กำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่ ซูเฉินก็เห็นหยางถิงยืนขึ้นมาแล้วจากนั้นก็พูดว่า "ฉันไปล้างมือก่อนนะ"

หลังจากพูดเสร็จหยางถิงก็ตรงไปที่ห้องน้ำ เหลือซูเฉินกำลังที่ตกตะลึงอยู่ เพราะเวลานี้เท้าของเธออยู่บนต้นขาของหลิวอี้อี้ และในเวลานี้ยังใช้ส้นเท้าของเขา ถูไปถูมา บนต้นขาที่เนียวขาวและเรียวสวยของอี้อี้อยู่!

“ ทำเป้าหมายผิดพลาดไปตอนไหนเนี่ย?” ซูเฉินคิดในใจ รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตายเลย

ในขณะที่หยางถิงกำลังไปล้างมือ หลิวอี้อี้จึง มีโอกาสที่สบตาเหมือนโกรธและพูดต่อว่า "เจ้าบ้า ทำอะไรของเธอ ไม่คิดเลยว่าเธอจะ ... ถ้าตอนนั้นฉันไม่เก็บอาการและกั้นไว้ หยางถิงต้องรู้แน่ .”

"ฉัน ... " ซูเฉินอ้าปากค้างและไม่รู้จะอธิบายยังไง

ฉันคงพูดไม่ได้ว่าจริงๆฉันกำลังจะลวนลามเพื่อนสนิทของเธอ แต่ฉันลวนลามผิดคน?

ถ้าฉันพูดอย่างนั้นฉันจะต้องถูกหลิวอี้อี้สั่งสอนแน่

ไม่มีทางละนั้นทำผิดแล้วก็ผิดถึงที่สุดละกัน ซูเฉินยิ้มแห้งและกล่าวว่า "ฉันขอโทษ ... พี่สะใภ้ ฉันไม่สามารถกลั้นไว้ได้"

หลังจากพูดจบซูเฉิน ก็รีบถอยเท้าของเขากลับมา แต่หลิวอี้อี้ กลับหน้าแดงด้วยความอายซึ่งย้อนแย้งมาก

ในตอนที่เท้าของ ซูเฉินวางบนตักของเธอเธอรู้สึกกังวลเล็กน้อย เธอเลยมองไปที่ซูเฉิน จากนั้น ซูเฉิน ก็มองไปที่ หยางถิง ด้วยสายตาที่ระมัดระวัง

นี่กำลังเล่นกับไฟเหรอ!

หลิวอี้อี้ ครุ่นคิดอย่างกังวล ขณะที่พยายามเอาเท้าของซูเฉินออก แล้วก็กังวลว่าหยางถิงจะรู้

ดังนั้นเธอจึงกินอสหารต่อด้วยความวิตกกังวล เมื่อตอนที่ หยางถิง บอกเเธอเรื่องที่เกี่ยวกับพนักงานที่มีคุณภาพนั้น เธอตกใจมาก นึกว่าหยางถิงรู้แล้ว !

โชคดีที่หยางถิงไม่ได้สังเกตเห็น แต่เธอ ...

เมื่อนึกถึงตอนนั้น หลิวอี้อี้ก็อดทนไม่ได้ที่จะพูด "เฮ้" และถอนหายใจยาว ๆ

"พี่สะใภ้ ... ฉันขอโทษ" เมื่อเห็นหลิวอี้อี้ ถอนหายใจ ซูเฉินก็คิดว่าเธอโกรธ