บทที่ 96 ถูกเข้าใจผิด

จัดการเรื่องขายบ้านเสร็จ หลิวอี้อี้ก็โล่งใจ

เก้าแสนหกหมื่นหยวน เอาหนึ่งแสนหยวนมาใช้จ่ายค่าจัดการศพของซูเจิ้ง และเอาอีกสามแสนหกหมื่นให้เฉินซู่ชิว ก็จะเหลือที่ตัวเองอีกห้าแสนหยวน!

บวกกับเงินขายรถและเงินเก็บของตัวเอง ทรัพย์สินของหลิวอี้อี้ก็เพิ่มขึ้นมาแล้ว สามารถซื่อบ้านสองห้องนอนแบบหยางถิงได้

ในเรื่องเงินแล้ว ถึงแม้หลิวอี้อี้จะใจกว้าง แต่ก็ไม่ใช่จะใจกว้างไปทั่วโดยไม่มีเหตุผล ความใจกว้างของเธอมีให้แค่ซูเจิ้งและเฉินซู่ชิว ส่วนซูเอ้อหู........ช่างเถอะ!

หลังจากที่รู้ราคาขายบ้านที่แน่นอนแล้ว หลิวอี้อี้ก็เลยคิดคำนวนอยู่ในใจ

ซูเฉินที่นั่งอยู่ข้างๆก็กำลังคิดเรื่องเงิน เพราะเขาไม่อยากให้หลิวอี้อี้ต้องขาดทุน แต่ตอนนี้ก็ยังไม่มีแผนที่ดี สรุปก็คือควรเอาเงินหนึ่งแสนให้ไปก่อน

หลังจากพูดคุยกันซักพักแล้ว หลิวอี้หรานก็ออกมาจากห้องน้ำ

เธอสวมชุดนอนสัตว์น่ารัก เป็นชุดนอนปิกกาจู ทำจากผ้าฝ้าย ผมของเธอยังเปียกอยู่ เธอเดินตรงมา

"พี่ถิงถิง" หลิวอี้หรานแบะปากและพูดว่า "หนู......ง่วงมากเลย หนูต้องนอนห้องไหนหรอ?"

" ห้องขวามือนั่นเลย" ในฐานะเจ้าของบ้าน หยางถิงก็เลยตอบกลับไปว่า " เก็บกวาดสะอาดแล้ว..."

"โอเคค่ะ พี่ถิงถิง" หลิวอี้หรานยิ้มด้วยความดีใจ หลังจากนั้นเธอก็เดินเข้าห้องนอนไปเป่าผม

ตอนที่หลิวอี้หรานพูด หลิวอี้หรานก็มองไปที่สายตาของซูเฉิน ไอ้เด็กนี่มันกำลังมองมาที่เธอนี่นา และสายตาของเขาก็หยุดอยู่ที่.....หน้าอกของเธอ?

หลังจากเห็นสายตาของซูเฉินแล้ว หลิวอี้หรานก็ก้มหน้ามองตามสายตาของเขา เธอก็เห็นหน้าอกแหลมสองจุดของเธอนูนขึ้นมาตรงรูปปิกกาจู

ในฐานะที่อายุเท่ากัน หลิวอี้หรานสูงกว่าจ้าวซีเยอะมาก รูปร่างของเธอคล้ายๆกับหลิวอี้อี้ หน้าอกกลมโต แม้จะไม่ได้สวมเสื้อใน เสื้อก็จะแหลมๆเหมือนยอดเขา

"เอื้อก" ซูเฉินเห็นท่าทางน่ารักของหลิวอี้หราน และรูปร่างที่เซ็กซี่ของเธอ เขาก็อดไม่ไหวกลืนน้ำลายเข้าไป

"อ๊าาาาาาา!" หลิวอี้อี้เซ็งตัวเองว่าทำไมไม่สวมเสื้อในก่อนจะออกมาปรากฏตัวต่อหน้าซูเฉิน ถึงแม้จะไม่ได้โป๊ แต่ก็รู้สึกอายมากเลยรู้มั้ย?

อีกอย่างเขาจะมองอย่างลามกก็มองไปสิ แต่กลืนน้ำลายด้วยมันหมายความว่าอย่างไร?

อดอยากรึไง?

คิดถึงตรงนี้ หลิวอี้หรานก็ระเบิดทันที เธอวิ่งไปที่โซฟาและหยิบหมอนอิงขึ้นมาหนึ่งใบและฟาดไปที่หน้าของซูเฉินอย่างแรง " ไอ้ลามก! ฉันจะตีให้ตาย!"

ฟาดเสร็จ เธอก็เดินแบะปากกลับห้องนอนไป

".................." ซูเฉินรู้สึกงง งงว่าตัวเองไปทำอะไรที่ทำให้เธอบ้าได้ขนาดนี้?

ใครจะไปรู้ว่า ตอนที่สายตาของซูเฉินไปเห็นหน้าอกของหลิวอี้หราน และตอนที่เขากำลังจะละสายตาไปที่อื่นนั้น หลิวอี้หรานกำลังมองสายตาเขาอยู่

เห็นก็เห็นสิ หลังจากนั้นสายตาของซูเฉินก็ไม่ได้จ้องอยู่แต่ตรงนั้นซักหน่อย เขาหันหน้ามาเห็นแก้วน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะ

เขารู้สึกกระหาย ตอนที่เขากำลังจะยื่นมือไปหยิบแก้วน้ำ จู่ๆหลิวอี้หรานก็ระเบิดแล้ว

ส่วนหลิวอี้อี้และหยางถิงก็มองเขาด้วยสายตารังเกียจ หลังจากที่ซูเฉินมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น เขาเลยพูดด้วยความเซ็งว่า "พี่สะใภ้ พี่ถิงถิง ผมกระหายน้ำจริงๆ พี่ๆเข้าใจผมผิดแล้ว!"

"หรอ?" หยางถิงมองมาที่ซูเฉิน และถามเหมือนไม่เชื่อ