บทที่ 1

"ผมจ้างคุณมาทำงาน ไม่ใช่ให้มายืนสั่นเป็นเจ้าเข้าแบบนี้!"

เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังตวาดลั่นห้องทำงานกว้างที่ตกแต่งด้วยโทนสีขรึมบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า 'เมลดา' หรือ 'เมล' พนักงานไอทีสาวร่างเล็กสะดุ้งเฮือกจนแว่นตากรอบหนาเตอะที่สวมอยู่แทบจะร่วงหลุดจากจมูก

เธอก้มหน้ามองพื้นพรมราคาแพง สองมือบีบเข้าหากันแน่น เหงื่อกาฬแตกพลั่ก

"ข...ขอโทษค่ะท่านประธาน คือ... คือระบบเซิร์ฟเวอร์มัน"

"ผมไม่ต้องการคำแก้ตัว ผมต้องการผลลัพธ์!"

'อลัน' ชายหนุ่มลูกครึ่งไทย-อังกฤษ ผู้เป็นเจ้าของอาณาจักรธุรกิจเทคโนโลยีที่เธอกำลังยืนอยู่ตรงหน้า ลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังสีดำ ร่างสูงเกือบ 190 เซนติเมตรก้าวเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหาเธอ ทุกย่างก้าวของเขาดูคุกคามและเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตที่ทำให้พนักงานทุกคนในบริษัทกลัวหัวหด

อลันกอดอก มองพนักงานหญิงตรงหน้าด้วยสายตาเบื่อหน่าย ผู้หญิงตัวเล็กในเสื้อยืดตัวโคร่งเก่าๆ กับกางเกงยีนส์เชยๆ ผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนคนเพิ่งตื่นนอน เป็นภาพลักษณ์ที่ขัดหูขัดตาคนเจ้าระเบียบอย่างเขาที่สุด

"อีกสิบนาที ถ้าคุณกู้ข้อมูลกลับมาไม่ได้ ก็เตรียมเก็บของออกไปได้เลย"

"ดะ ได้ค่ะ! จะรีบจัดการเดี๋ยวนี้ค่ะ!"

เมลดาละล่ำละลักรับคำ ก่อนจะรีบมุดตัวลงไปใต้โต๊ะทำงานตัวใหญ่ เพื่อจัดการกับสายแลนและกล่องเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวของเขา มือเล็กๆ สั่นเทาขณะเสียบสายไฟ

กลิ่น...

กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นประจำตัวของบอสปีศาจคนนี้ กลิ่นที่หอมเย็นเยือกแต่ก็ชวนให้แข้งขาอ่อนแรงด้วยความกลัว

อลันก้มมองร่างเล็กที่ขลุกอยู่ใต้โต๊ะทำงานของเขาด้วยสายตาเรียบเฉย เขาเห็นเพียงแผ่นหลังเล็กๆ ที่สั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ

น่ารำคาญ... เขาคิดในใจ

ผู้หญิงที่ไม่มีความมั่นใจแบบนี้ เป็นประเภทที่เขาเกลียดที่สุด

21:30 น. ณ คอนโดมิเนียมเก่าๆ ชานเมือง

"ไอปีศาจ! ไอนิสัยไม่ดี! ไอบ้า! ท่านประธานเฮงซวย"

เมลดาโยนกระเป๋าเป้ใบเก่าลงบนโซฟา ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนแผ่หราตะโกนด่าเจ้านายระบายความอัดอั้นตันใจที่สะสมมาทั้งวัน

เกือบไปแล้ว... วันนี้เธอเกือบโดนไล่ออกจริงๆ ถ้ากู้ระบบไม่ทันในวินาทีสุดท้าย

"ไล่ออกไม่ได้นะเมล แกยังมีหนี้ค่ารักษาแม่ ไหนจะค่าห้อง ค่ากิน" เธอพึมพำกับตัวเอง พลางยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก

เงินเดือนพนักงานไอทีระดับจูเนียร์อย่างเธอ ลำพังแค่ใช้จ่ายก็เดือนชนเดือนแล้ว แต่ภาระทางบ้านที่ถาโถมเข้ามาทำให้เธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องทำงานพิเศษ งานพิเศษที่ไม่มีใครในบริษัทรู้ และถ้ารู้ เธอคงไม่มีที่ยืนในสังคม

เมลดาถอนหายใจยาว ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่หน้ากระจก มือเรียวถอดแว่นตาหนาเตอะออก เผยให้เห็นดวงตากลมโตสุกใสที่ถูกซ่อนไว้ ภายใต้เสื้อยืดตัวโคร่งนั้น คือผิวขาวเนียนละเอียดดุจน้ำนมและทรวดทรงองค์เอวที่ซ่อนรูปอย่างเหลือเชื่อ

เธอเดินเข้าห้องน้ำ ล้างคราบความเหนื่อยล้าและความเฉิ่มเชยออกไป

เมื่อเดินกลับออกมา เมลดาคนเดิมก็หายไป