บทที่ 4

เสียง ครืดดด... ของเจ้าไข่สั่นสีชมพูอ่อนในมือของเมลดา ดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วราวกับกลองรบ เธอไม่เคยใช้อุปกรณ์พวกนี้มาก่อนในชีวิต แค่เห็นรูปทรงรีๆ ผิวสัมผัสซิลิโคนนิ่มๆ ของมัน เธอก็หน้าแดงซ่านไปถึงใบหู

"ยังรออะไรอยู่ครับ?" เสียงทุ้มต่ำจากปลายสายดังขึ้น เร่งเร้าและกดดันในที

"ค...คือ หนูตื่นเต้นนิดหน่อยค่ะแด๊ดดี้..." เมลดาตอบเสียงอ่อย พยายามปรับโทนเสียงให้น่ารักที่สุดเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า "มัน... มันน่าอายออกนี่นา ให้หนูทำจริงๆ เหรอคะ"

"เด็กดี..." เสียงปลายสายอ่อนลงนิดหนึ่ง เหมือนกำลังหลอกล่อเด็กน้อย "ไม่ต้องอาย... ในห้องนี้มีแค่ฉันกับเธอ ไม่มีใครเห็นหรอก... แหวกชุดออก แล้ววางมันลงไปตรงนั้นสิ"

เมลดาเม้มปากแน่น ตัดสินใจทำตามคำสั่ง มือเล็กสั่นระริกเอื้อมไปดึงรั้งเป้ากางเกงลูกไม้สีแดงเพลิงให้แหวกออกไปด้านข้าง เผยให้เห็นเนินเนื้ออูมนูนสีขาวจัดตัดกับความแดงของชุด กลีบเนื้อสาวสีชมพูระเรื่อปิดสนิทดูสะอาดสะอ้านปรากฏแก่สายตา

เธอค่อยๆ เลื่อนเจ้าไข่สั่นที่กำลังทำงานด้วยความแรงระดับต่ำสุด เข้าไปหาใจกลางความสาว

ทันทีที่ความเย็นของซิลิโคนสัมผัสโดนรอยแยกของกลีบเนื้อนุ่มที่เริ่มมีน้ำใสๆ ซึมออกมา ร่างเล็กก็สะดุ้งเฮือก ขาเรียวหนีบเข้าหากันโดยอัตโนมัติบีบรัดเจ้าเครื่องมือแน่น

"อ๊ะ!..."

เธอเผลอร้องอุทานออกมาเสียงหลง ไม่ใช่เสียงครางดัดจริตแบบที่เคยทำ แต่มันคือปฏิกิริยาตอบสนองจริงๆ ของร่างกายที่ไม่เคยต้องมือชาย

"อย่าหนีบขา..." อลันสั่งเสียงพร่าเมื่อเห็นภาพในจอชัดเจน "แยกออกกว้างๆ ... ให้ฉันเห็นตอนที่เธอบดมันลงไป"

เมลดาหน้าแดงก่ำจำยอมแยกเรียวขาออกกว้าง เผยให้เห็นร่องเนื้อสีหวานฉ่ำที่เริ่มฉ่ำเยิ้ม เธอค่อยๆ กดส่วนปลายมนของไข่สั่นบดเบียดลงไปที่จุดกระสันเหนือปากทางรัก

"รู้สึกยังไง... บอกฉันสิ" เขาถามเสียงกระเส่า

"มัน... มันจั๊กจี้ค่ะแด๊ดดี้..." เมลดาตอบเสียงสั่น น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "หนู... หนูทำไม่ถูก... อื้อออ"

เธอพยายามขยับมือหาจุดที่ใช่ ตามทฤษฎีที่เพิ่งอ่านมาเมื่อกลางวัน 'เขาบอกว่าให้วนรอบๆ คลิตอริส' เธอท่องในใจ

ทันทีที่ปลายนิ้วบังคับให้เจ้าไข่สั่นไปสัมผัสบี้ขยี้โดนปุ่มกระสันเม็ดเล็กที่กำลังแข็งขึ้งสู้มือ... กระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ก็วิ่งพล่านไปทั่วท้องน้อย

"ฮื่อออ... แด๊ดดี้ขา..."

เสียงหวานครางอืออา ร่างบางเกร็งกระตุกเล็กน้อย สะโพกกลมกลึงเริ่มร่อนวนไปมาโดยไม่รู้ตัว น้ำหวานใสๆ ไหลออกมาอาบย้อมไข่สั่นจนเปียกโชก เสียงเฉอะแฉะจากแรงเสียดสีดัง แจ๊ะ... แจ๊ะ... ลอดเข้าไมโครโฟนชัดเจน

เมลดาเงยหน้าขึ้น หอบหายใจแฮ่กๆ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่าน

"หนู... หนูรู้สึกแปลกๆ ... เหมือนจะฉี่ราดเลยค่ะ"

คำพูดซื่อๆ ที่ไม่ได้ปรุงแต่งด้วยคำหยาบโลน กลับทำให้อลันรู้สึกปั่นป่วนยิ่งกว่าเดิม ปกติผู้หญิงคนอื่นคงพูดจาลามกยั่วยวนเขาไปแล้ว แต่ยัยเด็กคนนี้กลับบอกว่า 'เหมือนจะฉี่ราด' ด้วยน้ำเสียงเหมือนจะร้องไห้... มันน่ารักจนเขาอยากจะเข้าไปกระแทกให้หายซ่า

"เธอไม่ได้จะฉี่หรอก... นั่นแหละคือความรู้สึกดี" อลันหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาจับจ้องไปที่น้ำรักที่ไหลเยิ้มออกมาจากร่องสาวของเธอ "เพิ่มความแรงขึ้นอีกระดับสิ... เชื่อฉัน"

"ต...แต่ว่า..."