บทที่ 6

23:00 น.

"อ๊ายยย! พี่ท็อปอย่าพูดลามกสิคะ หนูเมลเขินนะเนี่ย~"

เสียงหวานหยดจริตจะก้านดังลั่นห้องนอน เมลดาในชุดพยาบาลรัดรูปสั้นกุดกำลังนั่งบิดตัวไปมาอยู่หน้ากล้อง วันนี้เธออารมณ์ดีเป็นพิเศษเพราะคนดูเยอะมาก และเธอกำลังสนุกกับการ "บริหารเสน่ห์" ใส่หนุ่มๆ ในห้องแชทอย่างทั่วถึง

เธอขยับตัวเข้ามาใกล้กล้อง จนหน้าอกหน้าใจที่ถูกดันจนล้นทะลักแทบจะชนเลนส์

"ไหนคะ... ใครบอกว่าอยากฉีดยาให้หนูเมล? เข็มใหญ่หรือเปล่าเอ่ย ถ้าเข็มเล็กหนูเมลไม่ให้จิ้มนะค้าาา~"

คอมเมนต์ในห้องแชทไหลเป็นน้ำป่า ยิ่งเธอพูดสองแง่สามง่าม ผู้ชายยิ่งชอบ

[BigGuy] : เข็มพี่ใหญ่เท่าแขนครับน้องเมล อยากกระแทกให้มิดด้ามเลยครับ

[เสือหิว] : หันหลังหน่อยครับ อยากเห็นตูด

เมลดาอ่านคอมเมนต์แล้วหัวเราะคิกคัก ไม่มีความขัดเขินแม้แต่น้อย

"อยากเห็นก้นเหรอคะ? ได้สิ... ตามใจคนไข้หน่อย เดี๋ยวจะหาว่าพยาบาลใจร้าย"

เมลดาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนแล้วหันหลังให้กล้อง ชายกระโปรงพยาบาลที่สั้นกุดเลิกขึ้นสูงจนเห็นแก้มก้นขาวเนียนที่โผล่พ้นกางเกงในลูกไม้สีขาวออกมาเกือบครึ่ง เธอแอ่นสะโพกงอนงามไปทางกล้อง แล้วใช้มือเรียวฟาดลงไปที่แก้มก้นตัวเองเต็มแรง

เพียะ!!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่น ก้นขาวๆ เด้งสู้มือจนสั่นระริกราวกับเยลลี่ ผิวเนียนเริ่มขึ้นสีแดงเป็นรอยนิ้วมือ

"อื๊อออ... เจ็บจัง..." เธอครางกระเส่า หันหน้ากลับมามองกล้อง ยิ้มหวานจนตาหยี

รอยยิ้มนั้นเผยให้เห็นลักยิ้มบุ๋มลงไปที่แก้มข้างซ้ายเพียงข้างเดียว ดูมีเสน่ห์และขี้เล่นสุดๆ

...

ณ เพนท์เฮาส์ของอลัน

อลันนั่งนิ่งเป็นรูปปั้น มือข้างหนึ่งถือแก้ววิสกี้ อีกมือหนึ่งถือโทรศัพท์มือถือที่เปิดไฟล์ "ประวัติพนักงาน: นางสาวเมลดา" ค้างไว้

สายตาคมกริบดุจเหยี่ยว ทำงานหนักยิ่งกว่าตอนตรวจงบการเงิน เขาเทียบภาพในจอมือถือ กับภาพเคลื่อนไหวใน จอแบบจุดต่อจุด

1. รอยยิ้ม: ในไลฟ์ เมลดายิ้มจนแก้มซ้ายบุ๋มเป็นลักยิ้ม... ในรูปสมัครงาน เมลดาก็มีลักยิ้มข้างซ้ายข้างเดียวเหมือนกันเป๊ะ

2. ตำหนิ: จังหวะที่เธอเอียงคออ้อนกล้อง แสงไฟส่องกระทบ "ไฝเม็ดเล็กจิ๋ว" ที่โหนกแก้มขวา... ซึ่งตรงกับจุดตำหนิในรูปพนักงานที่เขาซูมดูจนสุด

"ลักยิ้มข้างซ้าย... ไฝที่แก้มขวา..."

"และกางเกงในลายหมี..."

อลันวางโทรศัพท์ลงช้าๆ มุมปากหยักลึกยกยิ้มร้ายกาจขึ้นมา

จิ๊กซอว์ครบทุกชิ้นแล้ว

ยัยพนักงานหน้าจืดที่แกล้งทำตัวติ๋มๆ ใส่แว่นหนาเตอะ แท้จริงแล้วคือแมวยั่วสวาทตัวนี้

เธอหลอกทุกคนในออฟฟิศได้เนียนกริบ แต่หลอกเขาไม่ได้อีกต่อไป

"ร้ายนักนะ... คุณเมลดา"

แทนที่จะโกรธ หรือปิดจอหนี... อลันกลับรู้สึกสนุกขึ้นมา

ในเมื่อเธอชอบเล่นบทบาทสมมติ... เขาก็จะเล่นด้วย

แต่เป็นบทบาทของ "นักล่า" ที่กำลังหยอกล้อเหยื่อที่อยู่ในกรงขังโดยไม่รู้ตัว

นิ้วเรียวยาวเลื่อนไปที่ปุ่มของขวัญทันที