บทที่ 1006

แสงสีเงินเป็นดวงๆ ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าด้านบนหัวเฉินโม่ เหมือนดวงดาวเป็นดวงๆ แผ่ออร่าที่น่ากลัวมากออกมา

ระหว่างที่เกิดขึ้นดูเชื่องช้า แต่อันที่จริงแค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น เพียงพริบตาดวงดาวนั่นรวมตัวกันเป็นร้อยดวง ท่ามกลางท้องฟ้าอันมืดมิด มันดูสะดุดตาเป็นพิเศษ

เหมือนทุกคนสัมผัสถึงออร่าที่แข็งแกร่ง กำลังร่วงลงมาจากฟ้า เหมือนมีกระบี่คมเล่มหนึ่งแขวนอยู่บนหัวของทุกคน ไม่รู้กระบี่คมเล่มนั้นจะหล่นลงมาปลิดชีพตัวเองตอนไหน

ฝีเท้าของนักพรตยู่หลงโงนเงน เกือบลื่นตกลงมาจากหินก้อนนั้น เห็นได้ชัดว่าเมื่อเขาใช้การโจมตีนี้ ทำให้สูญเสียพลังของตัวเองไปมหาศาล

เฉินโม่มองดวงดาวขนาดจิ๋วเป็นร้อยดวงบนหัวตัวเอง แม้มันสวยงามมาก แต่เฉินโม่กลับไม่รู้สึกว่าพวกมันน่ารักเลย เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ามีพลังน่ากลัว แฝงอยู่ในดวงดาวพวกนี้

ไม่ว่าดาวดวงไหน ก็เทียบได้กับการโจมตีสุดกำลังของปรมาจารย์แดนมองขวัญ

ถ้าดวงดาวมากมายขนาดนี้ร่วงลงมาพร้อมกัน ก็เท่ากับปรมาจารย์แดนมองขวัญเป็นร้อยคน โจมตีออกมาพร้อมกันอย่างสุดกำลัง

ถึงพละกำลังอย่างเฉินโม่ ก็ไม่สามารถต้านทานการโจมตีพร้อมกัน ของปรมาจารย์แดนมองขวัญเป็นร้อยคนได้

“หนังสือสวรรค์เล่มนี้ คงเหมือนกับหนังสือตี้คุนในมือเจี่ยงไต้ซือ เป็นเครื่องรางชิ้นหนึ่ง หนังสือตี้คุนสามารถควบคุมพลังผืนดินได้ ถึงกระทั่งที่สุดท้ายเจี่ยงไต้ซือสามารถหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับผืนดินได้ หนังสือสวรรค์เล่มนี้ คงสามารถควบคุมพลังแห่งดวงดาวได้”

เฉินโม่แอบครุ่นคิด เดาว่าหนังสือสวรรค์ที่ว่า คงเป็นเครื่องรางที่หลงเหลือมาจากยุคสมัยอันไกลโพ้น

ไม่งั้นดูจากพละกำลังของนักบู๊บนดาวไอกาในปัจจุบัน ไม่มีทางสร้างเครื่องรางที่มีพลานุภาพแข็งแกร่งแบบนี้ออกมาได้

นักพรตยู่หลงมองเฉินโม่ ใบหน้าดูผ่อนคลายเล็กน้อย ท่าทางเหมือนกุมชัยชนะเอาไว้แล้ว “เฉินไต้ซือ สัมผัสกับพลานุภาพกระบวนท่านี้ของฉันแล้วเป็นไงบ้าง”

พูดพลาง นักพรตยู่หลงชี้นิ้วขึ้นฟ้า “เริ่ม!”

ดวงแสงที่เหมือนกับดวงดาวบนท้องฟ้า เหมือนสัตว์ทิพย์ถูกเรียก เริ่มสั่นไหวไม่หยุด

สวบ!

ดวงแสงแรกร่วงลงมา ตามด้วยแสงที่สอง แสงที่สาม......

“ดี!”

เฉินโม่แผดเสียงดังออกมา ก้าวออกมาหนึ่งก้าว ซัดหมัดที่มีพลานุภาพแข็งแกร่งออกมา

“ท่าที่สามของหมัดเทพเทียนเสวียน ปรับฟ้าดิน!”