บทที่ 101 โอ้อวด

อานเข่อเยว่และคนอื่นๆ ก็เดินเข้าไปหาเฉินโม่ พวกเขาได้ยินเฉินโม่พูดว่าตนต้องการซื้อหินสองก้อนพอดี เมื่อได้ยินเช่นนี้หลินทาวก็มองไปที่เฉินโม่ด้วยความดูหมิ่นและกล่าวว่า "คนบ้านนอกอย่างนาย ยังอยากจะเล่นพนันหินอีกเหรอ? นายมีเงินเหรอ? นายรู้ไหมว่าหินที่นี่ มีราคาสูงแค่ไหน แม้ว่าครอบครัวนายทำงานทั้งชีวิตโดยไม่กินไม่ใช้เลยก็ไม่มีทางซื้อได้"

มู่หรงยานเอ๋อร์ขมวดคิ้วและมองจ้องไปที่หลินทาว "หลินทาว นายช่วยเลิกทำตัวหยิ่งยโสดูหมิ่นคนอื่นได้ไหม?"

หลินทาวยังต้องให้เกียรติมู่หรงยานเอ๋อร์ แต่เขายังคงพึมพำดูถูกด้วยเสียวเบาว่า " ฉันแค่พูดความจริงออกมา งานพนันหินนี้ แม้แต่ฉันเองก็ไม่มีกำลังที่จะมาเล่น นับประสาอะไรกับคนบ้านนอกที่มาจากนอกเมืองอย่างเขา!"

"ยังจะพูดอีก!" ดวงตาที่สวยงามของมู่หรงยานเอ๋อร์โกรธเคือง

สีหน้าของหลินทาวหงุดหงิดขึ้นมาในทันใด เขาไม่พูดอะไร เพียงแค่มองไปที่เฉินโม่ด้วยสีหน้าท่าทีที่โกรธเคืองและเย้ยหยัน

เฉินซงจื่อที่ยืนอยู่ข้างๆ สีหน้าดูมืดมน เขาเหลือบมองหลินทาว แล้วมองไปที่เฉินโม่ พบว่าเฉินโม่ไม่ได้โกรธ สุดท้ายเขาก็ไม่ได้พูดอะไร

อย่างไรก็ตาม เอียนชิงเฉิงผู้ซึ่งกำลังเฝ้าสังเกตหินเหล่านั้นอยู่ เมื่อได้ยินการเคลื่อนไหวเช่นนี้ จึงพาซังซังเดินเข้ามา

"เฉินโม่ นี่คือเพื่อนร่วมชั้นของนายตอนอยู่โรงเรียนตี้ยีใช่ไหม ดูเหมือนพวกเขาจะไม่เป็นมิตรกับนายเท่าไหร่นะ" เอียนชิงเฉิงกล่าวด้วยรอยยิ้มที่หวังจะสร้างประเด็น

เมื่อเห็นเอียนชิงเฉิง หลินทาวและชายอีกสองคนตะลึง สีหน้าของพวกเขาแสดงความประหลาดใจออกมา

เมื่อเอียนชิงเฉิงยืนอยู่ตรงนี้ อานเข่อเยว่และมู่หรงยานเอ๋อร์ดาวโรงเรียนทั้งสองเทียบแทบไม่ติดเลย

แม้แต่อานเข่อเยว่และอีกสองคนที่เป็นผู้หญิงเช่นกัน ก็ตะลึงอย่างมาก พวกเธอไม่อยากจะเชื่อว่า บนโลกนี้จะมีผู้หญิงที่สมบูรณ์เช่นนี้ในโลกนี้!

เมื่อเห็นแววตาที่แผดเผาในดวงตาของหลินทาวและคนอื่นๆ เอียนชิงเฉิงก็รู้สึกขยะแขยงทันที ผู้ชายเกือบทุกคนที่เห็นเธอจะมีสายตาเช่นนี้ และแน่นอน เฉินโม่ไม่เป็น