บทที่ 1010

ผู้ชมการต่อสู้แอบเสียดาย “เฮ้อ ยังไงกำลังของคน ก็ยากจะต้านทานพลานุภาพฟ้าดิน!”

“ใช่ เฉินไต้ซือใกล้ฝืนไม่ไหวแล้ว”

“ค่ายกลหมื่นดวงดาวเก่งกาจตามคาดจริงๆ เกรงว่าถึงเป็นผู้แข็งแกร่งแดนเทพ ก็คงต้านทานไม่ได้!”

“แม้พละกำลังของเฉินไต้ซือยังไม่ถึงแดนเทพ แต่ความแข็งแกร่งไม่ด้อยไปกว่าแดนเทพเลย คิดไม่ถึงว่าจะเสียท่าให้กับค่ายกลหมื่นดวงดาว! น่าเสียดาย น่าเสียดาย!”

เฉินโม่มองเสาแสงสีเงินขนาดใหญ่บนท้องฟ้า ขมวดคิ้วเบาๆ “ไม่เสียแรงที่ค่ายกลหมื่นดวงดาว เป็นสิ่งที่ผู้บำเพ็ญสมัยโบราณหลงเหลือไว้ แม้ไม่รู้ว่าผ่านการกัดเซาะเป็นเวลานานเท่าไร แต่พลานุภาพยังคงแข็งแกร่งมาก”

เพียงพริบตา กระบี่สับสวรรค์โดนดันจนห่างจากหัวเฉินโม่ไม่ถึงสิบเมตร

เหมือนเฉินโม่ไม่มีแรงต้านทานค่ายกลหมื่นดวงดาวแล้ว ตัดสินใจไม่ต้านทานแล้ว ปล่อยให้เสาแสงสีเงินนั่นร่วงลงมา

ครืนน!

เสียงดังสนั่น ตำแหน่งที่เฉินโม่อยู่ มีแสงจ้าระเบิดออกมา สว่างจนทุกคนไม่กล้าลืมตา

แสงนั้นคงอยู่ไม่กี่วินาทีก่อนที่จะหายไป ทุกคนรีบมอง เมฆรูปเห็ดลอยขึ้นจากตำแหน่งที่เฉินโม่อยู่ ปกคลุมแทบจะครึ่งฟ้า

เมื่อฝุ่นควันหายไป ตำแหน่งที่เฉินโม่เคยอยู่ กลายเป็นหลุมขนาดใหญ่รัศมีประมาณหกเมตรกว่า

ส่วนตัวของเฉินโม่หายไปอย่างไร้ร่องรอย

ทุกคนอดเดินมาด้านหน้าไม่ได้ อยากดูสภาพภายในหลุมให้ชัดเจน

คนตระกูลไช่ก็ลุกขึ้นทันที เดินมาด้านหน้า อยากดูว่าเฉินโม่ตายหรือยัง

“หลุมใหญ่ขนาดนี้ เฉินไต้ซือคงไม่รอดแล้วมั้ง” มีนักบู๊ถามอย่างไม่แน่ใจ

“ไม่แน่ ก่อนที่ยังไม่เห็นศพด้วยตาตัวเอง อย่าตัดสินอะไรมั่วซั่ว”

คนจำนวนมากมาข้างหน้าหลุมขนาดใหญ่ ยื่นหน้าไปมอง แต่หลุมนั่นลึกมาก ด้านในมีฝุ่นเต็มไปหมดมองไม่เห็นอะไรเลย