บทที่ 103 คนโง่เขลา

เฉินโม่พูดกับมู่หรงยานเอ๋อร์อย่างช่วยไม่ได้ว่า "อย่าไปฟังเธอพูดจาไร้สาระ เธอแค่อยู่กับฉันชั่วคราวเท่านั้น"

เฉินโม่หันไปมองจ้องเอียนชิงเฉิง "หากเธอยังไม่หยุดสร้างปัญหา ก็อย่าโวยวายถ้าฉันไล่เธอกลับไปที่ยานจิง! "

เอียนชิงเฉิงไม่กลัวเขาเลยแม้แต่น้อย เธอสบตากับเฉินโม่

เฉินโม่หมดหนทาง จึงหันหลังเดินจากไป ปล่อยให้เอียนชิงเฉิงยุ่งวุ่นวายกับมู่หรงยานเอ๋อร์ต่อไป

เฉินซงจื่อรีบตามเขาไปและกระซิบว่า "นายน้อย ให้จัดการชายหนุ่มทั้งสามที่ดูหมิ่นท่านเมื่อสักครู่หรือไม่ครับ?"

เฉินโม่ส่ายหน้า "ไม่จำเป็น ก็แค่เด็กสองสามคน ปล่อยพวกเขาไป!"

"นายน้อยใจกว้างอย่างมาก!" เฉินซงจื่อประจบเขา จากนั้นก็เดินตามเขาไป

เฉินโม่เดินไปที่ประตู ทันใดนั้น ฝีเท้าของเขาก็หยุดลง เขาเห็นคนรู้จัก นั่นก็คือฉู่เหวินสง

ฉู่เหวินสงที่กำลังเดินเข้ามาเห็นเฉินโม่เช่นกัน แววตาของเขามีความสุข และเร่งเดินเข้ามาโดยเร็ว จากนั้นก็ประสานมือและกล่าวว่า " ไม่คิดว่าจะได้พบคุณเฉินที่นี่ เป็นเรื่องที่น่ายินดีเสียจริง"

แม้ว่าจะเคยมีความขัดแย้งกับฉู่เหวินสงแต่เฉินโม่ไม่ได้เกลียดเขา เขาพยักหน้าเบาๆ ถือว่าเป็นการตอบรับคำทักทาย

หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้นแล้ว ฉู่เหวินสงได้สืบข้อมูลจากหลายแห่ง และได้รู้ว่าเฉินโม่รักษาอาการป่วยของคุณท่านจินจนหายดี คุณท่านจินจึงให้ความสำคัญกับเขาอย่างมาก คุณท่านจินเคยกล่าวไว้อีกว่า หากใครทำให้เฉินโม่ขุ่นเคือง ผู้นั้นจะต้องถูกไล่ออกจากตระกูลจินทันที

ฉู่เหวินสงเคยทำให้เฉินโม่โกรธเคืองมาก่อน เขาต้องการหาโอกาสที่จะชดเชยอยู่เสมอ แต่เขาเป็นถึงคนใหญ่โตในอู่โจวเขามีศักดิ์ศรีของตนเช่นกัน เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไปหาเฉินโม่เองประจบเขา วันนี้ได้เจอเฉินโม่ที่สถานที่พนันหิน ฉู่เหวินสงจะไม่ปล่อยโอกาสที่จะประจบเฉินโม่ไปเป็นแน่

"คุณเฉินศึกษาเรื่องพนันหินด้วยหรือ?" ฉู่เหวินสงเริ่มหาหัวข้อที่จะพูดคุย

เฉินโม่พยักหน้าเบา ๆ "ฉันอยากซื้อหินดีๆ สักสองก้อนเพื่อเป็นของขวัญวันปีใหม่ให้กับคุณพ่อ"