บทที่ 106

หลินเทียนหยารู้สึกเขินเล็กน้อยและด่าทอว่า "แม่งเอ๊ย ไม่มีอะไรจริงๆ ด้วย"

สวีตงฮ่านหัวเราะและพูดว่า "คุณชายหลิน เป็นยังไงล่ะ ไม่เชื่อฟังคำคนแก่ ก็ต้องเจอบทเรียนด้วยตนเอง!"

"หึ!" หลินเทียนหยาไม่ได้สนใจเขา นั่งอยู่ที่เดิมด้วยความโกรธ

อย่างไรก็ตาม ทุกคนมองไปที่สวีตงฮ่านด้วยความประหลาดใจ สิ่งที่สวีตงฮ่านพูดมานั้นเป็นความจริง

ฉู่เหวินสงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "บัดซบ วันนี้ไอ้สวีมันเตรียมตัวมาดี พาผู้เชี่ยวชาญมาด้วย! คราวนี้เถ้าแก่เจี่ยจะต้องขาดทุนยับแน่"

เจี่ยจิ้งอานดูหงุดหงิดจึงตะโกนว่า "นำหินหมายเลข 2 ขึ้นมา"

หินรอบนี้เป็นหินสีฟ้าขนาดเท่าลูกบาสเกตบอล ดูดี โดยเฉพาะบนพื้นผิวของมันแอบเผยชั้นสีเขียวจางๆ ออกมา มีแนวโน้มว่าข้างในอาจจะมีอัญมณีดีๆ ซ่อนอยู่

"หินหมายเลข 2 ราคาเริ่มต้นหนึ่งล้าน!" เจี่ยจิ้งอานเกียจคร้านที่จะนะนำ จึงเอ่ยราคาเริ่มต้นมาเลย คราวนี้สวีตงฮ่านเอ่ยปากออกมาโดยไม่รอให้คนอื่นพูดเลย "ข้างในหินนี้มีอัญมณีสีเขียวขุ่นคุณภาพดี และมีมูลค่าสองล้าน ถ้าเกินซื้อด้วยราคาที่สูงกว่านี้ก็จะขาดทุน ผมขอประมูลสองล้าน!"

ทุกคนมองไปที่สวีตงฮ่าน เขามีความมั่นใจอย่างมาก เขาประมูลโดยตามราคา1ล้านในทันที!

เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดตอนหินก้อนแรก ทุกคนที่อยู่ในงานไม่มีใครแย่งประมูลกับสวีตงฮ่าน แต่หลินเทียนหยากลับไม่เชื่อเขาเท่าไหร่ จึงด่าทอว่า " บัดซบ ฉันไม่เชื่อหรอก2ล้าน1หมื่น! "

สวีตงฮ่านหัวเราะ "ให้นายไปเถอะ!"

ไม่มีใครเสนอราคาต่อ เจี่ยจิ้งอานให้พนักงานเปิดหินของหลินเทียนหยาด้วยสีหน้าที่สบอารมณ์เท่าไหร่ เป็นไปตามคาด มีสีเขียว