บทที่ 110

ฉู่เหวินสงจ้องไปที่หลินทาวที่อยู่บนเวทีและหัวเราะ "ตระกูลหลิน มีคนไม่เอาไหนเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? คุณชายหลิน คุณควรสั่งสอนให้ดีนะ!"

หลินเทียนหยาพ่นลมหายใจออกมาอย่างเย็นชา แววตาที่เขามองหลินทาวมืดมนยิ่งขึ้น

เจี่ยจิ้งอานเหลือบมองหลินทาวด้วยความรังเกียจ "ดึงเขาลงไป"

จากนั้นเจี่ยจิ้งอานมองไปที่ เฉินโม่และยิ้มอย่างอ่อนโยน "พ่อหนุ่ม หินก้อนนี้จะให้เปิดตรงนี้เลยไหม?"

เฉินโม่พยักหน้า "เปิด!" สิ่งที่เขาต้องการคือหยกเลือดที่อยู่ข้างใน!

หินถูกเปิดออกอย่างช้าๆ ดวงตาของทุกคนต่างจับจ้อง

ทันใดนั้น เจี่ยจิ้งอานก็ตะโกนว่า "เจอสีเขียวแล้ว มีสีเขียว!"

เห็นเพียงแค่ว่าหินนั้นถูกขัดออกจนมีสีเป็นสีแดงจางๆ

ทุกคนหายใจอย่างช้าๆ !

สีหน้าของสวีตงฮ่านมืดมน แต่เขาไม่แปลกใจเลย เห็นได้ชัดว่าเขารู้แล้วว่ามีอะไรอยู่ในหินก้อนนี้ เจี่ยจิ้งอานตะโกนขึ้นทันที "เขียวมาก เขียวขนาดใหญ่! ยินดีด้วย พ่อหนุ่ม!"

หินหยาบถูกขัดออกแล้ว และมีอัญมณีสีแดงขนาดเท่าฝ่ามือถูกนำขึ้นมา

เจี่ยจิ้งอานถือมันไว้ในมือด้วยท่าทางประหลาดใจ "นี่คือพลอยทับทิม! อัญมณีที่เลอค่าที่สุด! พลอยทับทิมชิ้นใหญ่ขนาดนี้ มีมูลค่าอย่างน้อย 10 ล้าน! ยินดีด้วย พ่อหนุ่ม!"

ทุกคนต่างชื่นชมยินดี ห้าล้านได้ 10 ล้าน กำไรเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวในพริบตา ชายหนุ่มคนนี้ช่างมีวิสัยทัศน์จริงๆ !

หลินเทียนหยามองไปที่เฉินโม่ด้วยความอิจฉา

สวีตงฮ่านมองไปที่เฉินโม่โดยไม่แสดงสีหน้าใด ๆ นัยน์ตาที่ร้ายกาจเผยออกมา

ฉู่เหวินสงหัวเราะอย่างเต็มที่ "ขอแสดงความยินดีกับคุณเฉินด้วยนะครับ ไม่คาดคิดว่าคุณเฉินจะเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการพนันหิน ต่อไปก็ขอให้คุณเฉินช่วยผมดูหินด้วยนะครับ!"