บทที่ 1105

“รีบไปกันเถอะ เราอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว”

พวกนักบู๊ออกไปด้วยความอับอาย

เพียงพริบตาเดียว ในหุบเขาเหลือเพียงเฉินโม่กับผู้หญิงชุดดำแค่สองคน

เฉินโม่มองผู้หญิงชุดดำด้วยสีหน้าเฉยเมย แล้วถามอีกครั้ง “ตอนนี้เธอคงบอกฉันได้แล้วว่าเธอคือใคร”

ผู้หญิงชุดดำแสยะยิ้มเย็นชา “อยากรู้ว่าฉันเป็นใคร ออกมาจากค่ายกลมังกรฟ้าปกคลุมวารีให้ได้ก่อน แล้วค่อยว่ากัน”

เมื่อผู้หญิงชุดดำยกมือขึ้น แสงสีฟ้าปรากฏขึ้นกลางท้องฟ้า

เธอบีบวิชาลึกลับด้วยมือทั้งสองข้าง แผดเสียงเบาๆ ว่า “สวรรค์เปลี่ยนแปลง มังกรฟ้าปรากฏ น้ำท่วมเขาเขียว กลบฝังเซียนลงพื้นดิน!”

เมื่อท่องออกมา แสงสีฟ้ากลายเป็นมังกรสีฟ้าขนาดใหญ่ เหมือนน้ำในบึงเดือดขึ้นมา เหมือนกาแล็กซีม้วนตัววนเวียนอยู่รอบมังกรฟ้าตัวนั้น

พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือนอย่างแรง จู่ๆ ก็มีรอยแยกขนาดใหญ่ปรากฏออกมา ราวกับสัตว์ประหลาดอ้าปากกว้าง เหมือนจะกลืนกินคนเข้าไป

ในรอยแยกมีหมอกดำแปลกๆ ลอยขึ้นมา เมื่อพืชพรรณปนเปื้อน ก็กลายเป็นผุยผงลอยฟุ้งทันที ถ้าโดนคนขึ้นมา กลัวว่าจะรอดยาก

ภาพตอนนี้เหมือนฟ้าถล่มดินทลาย โลกใกล้ดับสูญ

เมื่อผู้หญิงชุดดำทำสิ่งนี้เสร็จ ก็ลอยลงมาบนพื้น หน้าผากใสมีเหงื่อซึมออกมาเต็มไปหมด เห็นได้ชัดว่าเธอก็สูญเสียพลังไปเยอะมาก

“ค่ายกลโบราณนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ แม้ฉันอาศัยแผนผังค่ายกล ไม่ต้องใช้พละกำลังของตัวเอง แต่แค่เปิดค่ายกล ก็เกือบเอาพลังทิพย์ในตัวฉันไปจนหมด!”

ผู้หญิงชุดดำมองเฉินโม่ที่อยู่ในค่ายกล แสยะยิ้มแห่งการแก้แค้นออกมา “ครั้งนี้ฉันจะดูว่านายจะต้านทานยังไง เฉินไต้ซือ หึ!”

มังกรฟ้าคำรามอยู่กลางท้องฟ้า พื้นดินด้านล่างเท้าแตกระแหง เมื่ออยู่ต่อหน้าพลานุภาพของฟ้าดิน เฉินโม่ตัวเล็กราวกับมดอย่างเห็นได้ชัด

สีหน้าของเฉินโม่จริงจัง เขาคิดไม่ถึงว่าบนโลกนี้ ยังมีผู้บำเพ็ญที่แท้จริงอยู่ อีกทั้งดูท่าทางว่าจะมีความแค้นใหญ่หลวงกับเขาด้วย