บทที่ 1167

เฉินหลี้ที่อยู่ข้าง ๆ เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เฟยเออร์ เขาโกรธจนแทบจะวิ่งหนี

อะไรที่เรียกว่าเขายังห่างชั้นจากเฉินเหล่ยอีกไกล ? มันช่างเป็นการทำร้ายจิตใจเหลือเกิน แต่เฉินกั๋วเหลียงเป็นถึงคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเย่ แถมยังเป็นคู่หมั้นของเฉินเหล่ย ต่อให้เฉินหลี้เย่อหยิ่งแค่ไหน เขาก็ไม่กล้าไปมีเรื่องกับนาง ทำได้แค่โกรธและกลอกตาเท่านั้น

เห็นเย่เฟยเออร์ถามออกมาไม่หยุดหย่อน เฉินฉีก็พูดออกมาด้วยใบหน้าอันหดหู่ “พี่สะใภ้เฟยเออร์ เราหยุดพูดเรื่องนี้กันตรงนี้จะได้ไหม ! เรื่องนี้พูดแล้วมันก็ยาว รอกลับไปแล้วผมจะเล่าให้พี่ฟัง”

แน่นอนว่าเย่เฟยเออร์ไม่สนใจ เธอยังคงมองมาที่เฉินเหล่ยด้วยใบหน้าแห่งความสงสัย “ฉันแค่อยากรู้ว่าเป็นใคร พี่บอกฉันมาก่อน”

เฉินฉีมองมาที่เฉินเหล่ยด้วยสายตาของการขอความช่วยเหลือ

เฉินเหล่ยถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ “เฟยเออร์ ฉันทำให้เธอผิดหวัง ผู้ชนะไม่ใช่ฉัน แต่เป็นเฉินโม่”

“เฉินโม่ ?” เย่เฟยเออร์ขมวดคิ้ว “เขาเป็นใคร ? ทำไมฉันถึงไม่เคยได้ยินและไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีคนผู้นี้อยู่ในตระกูลเฉินของพี่ด้วย ?”

เฉินฉีอธิบายออกมา “เขาคือสายเลือดของคุณปู่คนรอง อยู่ด้านนอกมาโดยตลอด กลับมาตระกูลเฉินน้อยมาก เธอไม่รู้จักก็ถือเป็นเรื่องปกติ พวกเราเองก็เกือบลืมไปแล้วว่ามีคนแบบเขาอยู่”

สำหรับรางวัลชนะเลิศที่เฉินโม่ได้รับจากการทดสอบประจำตระกูล เฉินฉีเองก็ไม่พอใจ แม้เฉินโม่จะชนะไปด้วยผลการแข่งขันที่ท่วมท้นก็ตาม

“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้”

เฉินกั๋วเหลียงมองมาที่เฉินเหล่ยซึ่งกำลังผิดหวัง ยิ้มและพูดออกมาว่า “ไม่เป็นไร แม้ไม่ได้รับรางวัลชนะเลิศ แต่พี่ก็ยังมีฉันอยู่ไม่ใช่หรือไง ? ไม่ต้องห่วง !”

ใบหน้าของเฉินเหล่ยเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง จับมือเล็ก ๆ ของเย่เฟยเออร์ไว้ “เฟยเออร์ ขอบคุณเธอมาก เธอดีกับฉันเหลือเกิน”

ใบหน้าของเฉินกั๋วเหลียงกลายเป็นสีแดง พูดออกมาอย่างแผ่วเบาว่า “พี่เหล่ย ระหว่างพวกเรายังจำเป็นต้องพูดขอบคุณกันอยู่อีกงั้นเหรอ ! ใช่แล้ว เฉินโม่ที่พี่พูดถึงคือคนไหน ? ฉันอยากรู้ว่าคนที่แย่งตำแหน่งผู้ชนะของพี่เหล่ยไปจะมีรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร ?”

แววตาของเฉินกั๋วเหลียงเผยให้เห็นถึงความเยือกเย็น ราวกับต้องการออกหน้าแทนเฉินเหล่ย